แววตาฆ่าในดวงตาของหลินเฉินพลันพลุ่งพล่านขึ้นมาอย่างรุนแรง
อ๋องแคว้นเหยี่ยน!
หลินเฉินจะต้องไปที่แคว้นเหยี่ยนและสังหารมันให้ได้!
มี่หลี่ไม่สนใจอารมณ์ของหลินเฉิน เอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงเรียบเฉยไม่มีความผันผวน "หลินหว่านเอ๋อร์แม้จะไม่เต็มใจ แต่ก็จำเป็นต้องคิดเพื่อสมาชิกตระกูลที่เหลืออยู่เพียงไม่กี่คน นางไม่มีทางเลือกอื่น!"
"นางตกลงจะเข้าสู่จวนอ๋อง โดยมีเงื่อนไขว่าต้องไว้ทุกข์ให้สมาชิกตระกูลที่ตายไปหนึ่งเดือน และในเวลาเดียวกันก็ส่งสมาชิกตระกูลที่รอดชีวิตไปยังดินแดนรกร้างร้อยศึก"
เมื่อได้ยินดังนั้น หลินเฉินก็กำหมัดแน่นด้วยแรงสุดกำลัง!
ดินแดนรกร้างร้อยศึกคือผืนแผ่นดินที่ถูกทำลายจนย่อยยับ ไม่ได้เป็นของอาณาจักรใด แม้แต่แคว้นต้าเว่ยก็ยากที่จะส่งอิทธิพลเข้าไปถึงที่นั่น
การที่หลินหว่านเอ๋อร์เลือกดินแดนรกร้างร้อยศึก เห็นได้ชัดว่าผ่านการคิดมาอย่างรอบคอบแล้ว
แต่ดินแดนรกร้างร้อยศึกนั้นวุ่นวายมาก มีผู้คนชั้นต่ำชั้นสูงปะปนกัน การไปที่นั่นก็ยังมีความเสี่ยง!
แน่นอน หลินเฉินเข้าใจดีว่านี่คือสิ่งที่หลินหว่านเอ๋อร์ หญิงสาวผู้อ่อนแอผู้นี้ ทุ่มเทความพยายามอย่างที่สุดแล้ว!
นางทำได้เพียงเท่านี้
หลินหว่านเอ๋อร์เป็นเช่นนี้เสมอ
นางไม่ใช่สมาชิกตระกูลหลิน แต่เป็นเด็กกำพร้าที่มารดาของหลินเฉินเก็บมาจากกลางหิมะ นางเคยผ่านความไร้ที่พึ่งพิง ความหนาวเหน็บและความหิวโหย ท่ามกลางความสิ้นหวังของความตาย ตระกูลหลินต่างหากที่มอบความอบอุ่นของบ้านให้นาง
นางรู้สึกขอบคุณทุกคนที่ปฏิบัติต่อนางด้วยดี นางให้ความสำคัญกับครอบครัวนี้มากกว่าใคร!
โดยเฉพาะหลินเฉิน
หลินหว่านเอ๋อร์เติบโตมาพร้อมกับหลินเฉินตั้งแต่วัยเด็ก นางมองหลินเฉินเป็นสิ่งที่มีค่ายิ่งกว่าชีวิตของตนเอง