อวิ๋นซิงเหลียวนั่งอยู่บนโซฟา ดวงตาจับจ้องหนังสือในมือที่ชื่อว่า 《ว่าด้วยวิธีเลี้ยงหมู 100 แบบ》
แต่ในหัวกลับควบคุมตุ๊กตากระดาษตัวน้อย 7 ตัวที่อัปเกรดอุปกรณ์เสร็จแล้ว ให้ไปหาหมอเมิ่งสวินที่คลินิกในเมือง
พลังพิเศษของเธอพัฒนาขึ้นทุกวันจากการฝึกฝนอย่างตั้งใจ
ก่อนหน้านี้ ตุ๊กตากระดาษคราฟต์ทั้ง 7 ตัวทำได้แค่ยืนดูความวุ่นวายอยู่ตรงปากทางเข้าเมือง
แต่พอตื่นขึ้นมาในวันนี้ อวิ๋นซิงเหลียวก็พบว่าพวกมันวิ่งไปทั่วเมืองได้แล้ว
แม้ระยะทางเส้นตรงระหว่างบนเขากับตีนเขาจะไม่ไกลนัก
แต่ถ้าเดินขึ้นลงตามเส้นทางที่วางไว้แต่เดิม
ก็อาจต้องอ้อมไปครึ่งชั่วโมงกว่า
แต่อวิ๋นซิงเหลียวไม่ต้องทำแบบนั้น ตุ๊กตากระดาษทั้ง 7 ตัวของเธอบินไปตามลมได้
บินตรงเป็นเส้นตรงน่ะสิ พริบตาเดียวก็จากบ้านพักหลังเล็กไปถึงเหนือเมืองแล้ว
ฉินมู่ไป๋มีเรื่องให้จัดการมากมาย อาจดูแลโจวเมิ่งสวินไม่ทั่วถึง
แต่การปล่อยคนแบบนี้ไว้ข้างนอกโดยไม่กำจัดให้สิ้นซาก ย่อมเป็นภัยแฝงอยู่เสมอ
ในฐานะคนที่เคยถูกโจวเมิ่งสวินทำร้าย อวิ๋นซิงเหลียวเองก็อยากฆ่าเธอเพื่อระบายแค้นจนแทบรอไม่ไหว
เมื่อคืนดึก ๆ ตุ๊กตากระดาษคราฟต์ทั้ง 7 ตัวก็ขนพัสดุทั้งหมดที่อยู่นอกบ้านพักหลังเล็กของอวิ๋นซิงเหลียวเสร็จเสียที
ส่วนกล่องพัสดุกระดาษคราฟต์ที่เหลือ ซึ่งกองสูงเป็นภูเขา พวกมันก็ไม่ได้ทิ้งไป
พวกมันใช้เชือกมัดกล่องกระดาษเหล่านั้นรวมกันเป็นกอง แล้วนำไปเก็บไว้ในโรงรถของบ้านพักหลังเล็ก
รอให้ตัวเองเสียหายเมื่อไร ก็จะตัดกระดาษออกมาสักชิ้นเพื่อซ่อมร่างกระดาษของตัวเอง
ถึงกระดาษคราฟต์จะแข็ง แต่ก็ยังเป็นกระดาษ ย่อมเปื่อยได้เหมือนกัน
ด้านในบ้านพักหลังเล็กถูกยัดจนแน่น ทุกห้องเต็มไปด้วยเสบียง
แม้แต่ในห้องนั่งเล่นกับห้องครัวก็ยังยัดของไว้จนเต็มทุกพื้นที่ที่พอจะใส่ได้
แต่ด้านนอกกลับสะอาดเอี่ยม ไม่มีเศษกระดาษแม้แต่ชิ้นเดียว
เมื่อมองจากภายนอก บ้านพักหลังเล็กที่ตั้งอยู่ท่ามกลางทะเลดอกไม้หลังนี้ นอกจากจะสวยเป็นพิเศษแล้ว
ก็ไม่มีอะไรแตกต่างจากบ้านพักหลังอื่นเลย