เย่ฉงพยักหน้าแล้วหันหลังกลับ
มือปืนที่ยืนอยู่บนพื้นที่สูงยกปืนในมือขึ้น แล้วยิงนัดแรก
“เชี่ย!”
หลินโส่วจื้อไหวตัวทันที เขาคว้าคอเสื้อน้องเขยแล้วลากไปหลบหลังรถพ่วง
น้องเขยที่เคยฝึกต่อสู้แบบซานต่า ตัวสั่นไปทั้งร่างเมื่อเห็นเพื่อนร่วมทีมคนหนึ่งถูกยิงล้มลง
เขาหน้าซีดเผือด ก่อนถามหลินโส่วจื้อว่า
“พี่เขย พวกนั้นฆ่าคนแล้ว”
“พวกนั้นฆ่าคนได้ยังไง?”
หลินโส่วจื้อเองก็นึกไม่ถึงว่าฉินมู่ไป๋จะเอาจริงกับเขา
ไม่เปิดโอกาสให้ได้สู้ประชิดตัวด้วยซ้ำ กลับส่งมือปืนมาจัดการทันที
ฉินมู่ไป๋ไม่รู้หรือไงว่าฆ่าคนผิดกฎหมาย?
เมื่อก่อนเขายังเคยเป็นทหารแท้ ๆ ทำไมถึงไม่มีจิตสำนึกเรื่องกฎหมายเลย?
กระสุนกระทบตัวรถพ่วงดังปัง ๆ
ราวกับฝนตก
หลินโส่วจื้อหิ้วน้องเขยหลบไปพลาง ตะโกนไปพลางว่า
“ฉินมู่ไป๋ เย่ฉง พวกนายเอาจริงเหรอ?”
“พวกเราเป็นพี่น้องกันแท้ ๆ เจอหน้าก็จะฆ่ากันให้ตาย พวกนายยังเป็นคนอยู่หรือเปล่า?”
ไม่ใช่คนมานานแล้ว
อวิ๋นซิงเหลียวนั่งอยู่บนตักฉินมู่ไป๋ พลางบ่นในใจ
เย่ฉงที่อยู่นอกรถไม่ตอบ
เวลาจะฆ่าคนจริง ๆ ไม่มีใครมามัวพูดไร้สาระ
ก็เหมือนตอนหลินโส่วจื้อคิดจะฮุบเสบียง เขาไม่สนใจทางลงให้ใครทั้งนั้น
อวิ๋นซิงเหลียวคิดว่าหลินโส่วจื้อคนนี้โง่จริง ๆ
ยื่นทางลงให้แล้วก็ไม่ยอมลง ทั้งที่ตัวเองก็ไม่มีฝีมือพอจะสู้ตรง ๆ
เมื่อเจออาวุธจริงเข้า อดีตราชันนักรบที่เป็นแค่คนธรรมดาก็ทำได้เพียงหลบ
ตอนนี้เจอคู่ต่อสู้ที่แข็งแกร่งเข้าแล้ว ยังเอาแต่คิดว่าอีกฝ่ายฆ่าคน ไม่เห็นแก่ความเป็นพี่น้องอย่างนั้นหรือ?