“เธอก็พูดแบบคนอยู่เหนือคนอื่นได้อยู่แล้วนี่”
เจี่ยนฉุนที่ถูกมัดอยู่บนกองผ้าเปลือยเปล่า จ้องอวิ๋นซิงเหลียวบนชั้นสองด้วยแววตาเคียดแค้น
“ถ้าเธอกับฉันสลับที่กัน ลองเอาใจเขามาใส่ใจเราดูสิว่าเธอจะคิดยังไง?”
ถ้าคนที่ถูกมัดอยู่ตรงนี้และถูกผลัดกันย่ำยีเป็นอวิ๋นซิงเหลียว ไม่ใช่เจี่ยนฉุนล่ะ?
เจี่ยนฉุนไม่เชื่อหรอกว่าเมื่ออวิ๋นซิงเหลียวต้องเจอกับเรื่องแบบนี้ แล้วต้องเผชิญหน้ากับผู้หญิงสะอาดสะอ้านอีกคนที่ทำราวกับกำลังดูเรื่องสนุก
เธอจะไม่รู้สึกว่ามันไม่ยุติธรรม!
มนุษย์ก็เป็นแบบนี้แหละ ฉันมีชีวิตแย่ ๆ ส่วนเธอมีชีวิตดีกว่าฉัน แถมยังเดินไปเดินมาต่อหน้าฉันอยู่เรื่อย
ฉันก็ย่อมอยากลากเธอลงมาในโคลนตม ให้เปรอะเปื้อนและพังไปพร้อมกับฉัน
อวิ๋นซิงเหลียวเอียงคอมองเจี่ยนฉุนอย่างพินิจ
“อืม ฉันว่าที่เธอพูดก็มีเหตุผลนะ”
ผู้ชายสองสามคนที่ชั้นล่างถอดกางเกงกันหมดแล้ว แต่พอถูกอวิ๋นซิงเหลียวขัดจังหวะเข้า
ทุกคนกำลังได้อารมณ์ ชายคนหนึ่งเชิดหน้าขึ้น ยิ้มให้เธอบนชั้นสองอย่างลามกและหยาบโลน
“คุณหนูมีอารมณ์สุนทรีย์ขนาดนี้ มายืนดูพวกเราเล่นผู้หญิงอยู่ตรงนี้เหรอ?”
“หรือคุณหนูอยากลงมาเล่นกับพวกเราด้วย?”
ในสถานการณ์แบบนี้ ไม่มีใครรู้สึกว่าคำพูดพวกนั้นไม่เหมาะสม
อวิ๋นซิงเหลียวไม่ลงมาเล่นกับพวกเขา แล้วจะยืนดูพวกเขาทำไมอยู่บนชั้นสอง?
“ลงมาสิ ฉันยังไม่เคยเล่นกับคุณหนูตระกูลดังเลย”
ใครคนหนึ่งตะโกนใส่อวิ๋นซิงเหลียว
อีกคนหัวเราะเยาะ คำพูดเต็มไปด้วยความดูแคลนเธอ
“เธอนับเป็นคุณหนูที่ไหนกัน บางทีฉินมู่ไป๋อาจเล่นจนพรุนไปแล้วก็ได้”