อวิ๋นซิงเหลียวไม่ได้พูดอะไร
เธอซบอยู่ในอ้อมกอดของอาอย่างเงียบ ๆ ปล่อยให้ความเจ็บปวดจากการใช้พลังพิเศษจนเกินขีดจำกัดกัดกินร่างกาย
แต่ในหัวกลับปรากฏภาพอีกภาพหนึ่งขึ้นมา
มนุษย์กระดาษ 7 ตัวในที่สุดก็ลงจากรถของเย่ฉงได้
พูดให้ถูกคือ พวกมันลงมาจากกระจกรถ
พวกมันยืนแทบไม่ไหวเพราะแรงลม ไม่นานก็ถูกพัดกระจายหายไปหลายตัว
อวิ๋นซิงเหลียวใช้พลังจิตทั้งหมดที่มี ถึงจะดึงมนุษย์กระดาษที่ถูกพัดปลิวไปสองสามตัวกลับมาได้อย่างหวุดหวิด
ลมอ่อน ๆ ที่สำหรับมนุษย์แล้วไม่ต่างจากลมพัดเบา ๆ แต่เธอกลับต้องใช้แรงทั้งหมดเพื่อต้านทาน
เผชิญหน้ากับสายลม แม้ต้องใช้พลังจิตจนหมดสิ้นจนร่างกายพังทลาย เธอก็ต้องเดินหน้าต่อ
จะถอยได้ยังไงกัน?
วันนี้ถอยเพราะลมพัด พรุ่งนี้ฝนตกจะถอยไหม? มะรืนฟ้าร้องจะถอยหรือเปล่า?
นอกจากเรื่องความรักที่ถอยได้แล้ว ไม่ว่าจะต้องเผชิญกับอะไร อวิ๋นซิงเหลียวก็ไม่มีวันถอย
แค่ลมอ่อน ๆ เท่านั้น เธอไม่กลัว!
อวิ๋นซิงเหลียวรู้ว่าความสามารถของตัวเองไม่ได้มีแค่นี้ ขอแค่อดทนผ่านความเจ็บปวดที่ซึมลึกถึงกระดูกช่วงนี้ไปได้ พลังพิเศษของเธอก็จะก้าวขึ้นสู่ระดับใหม่
ไม่เป็นไร แค่เจ็บปวดเท่านั้น อดทนได้ก็เลื่อนระดับได้
ท่ามกลางสายลมอ่อน ๆ ที่มนุษย์แทบไม่รู้สึก มนุษย์กระดาษ 7 ตัวลอยเบาหวิว กำลังเดินฝ่าลมไปอย่างยากลำบาก
มนุษย์กระดาษตัวแรกไม่รู้ไปเก็บไม้จิ้มฟันมาจากไหน เอามาปักลงบนพื้นแล้วค่อย ๆ เดินไปข้างหน้า
ตรงเอวของมันมีมนุษย์กระดาษอีกตัวห้อยอยู่
ส่วนตัวที่อยู่ด้านหลังก็เกาะเอวตัวก่อนหน้าเรียงต่อกันเหมือนไส้กรอก ถูกลมอ่อน ๆ ที่น่ารังเกียจพัดจนปลิวไสว