เจียงเฟิงไม่ทันสังเกตว่ามี CR7 กับอธิการบดีเฒ่าอยู่ข้างสนาม
หนึ่งคือทั้งสองคนซ่อนตัวอยู่รอบสนาม สองคือทุกครั้งที่เจียงเฟิงปรากฏตัวบนพื้นหญ้า เขามักดึงดูดผู้ชมได้ไม่น้อย
นอกจากใบหน้าหล่อเหลาแบบตะวันออกแล้ว ยังมีรูปร่างสูงโปร่งมาตรฐาน สามารถโชว์เรียวขายาวในสนาม
ที่สำคัญที่สุดคือฟอร์มการเล่นในสนามของเขา
แทบทุกการจ่ายบอลคือลูกหนักหน่วง วิถีโค้งเป็นลูกใบไม้ร่วงที่งดงาม ลูกแบบนี้แม้แต่ในศึกพรีเมร่า ลีกา ก็ไม่ค่อยได้เห็น ยิ่งไม่ต้องพูดถึงที่นี่เป็นแค่สนามของมหาวิทยาลัย
ถึงแม้บรรยากาศฟุตบอลของคนรุ่นใหม่ในโปรตุเกสจะร้อนแรง แผนกกีฬาของมหาวิทยาลัยลิสบอนก็มีนักศึกษาแผนกฟุตบอลไม่น้อย แต่อัจฉริยะฟุตบอลไม่ใช่ของที่พบเจอได้บ่อยๆ
เด็กหนุ่มอายุ 18 อย่างเจียงเฟิงที่สามารถเล่นอาชีพได้เลย ไม่ว่าจะอยู่เมืองไหนในยุโรปก็หายาก
ดังนั้นพอเขาปรากฏตัว ก็ต้องเป็นดาวเด่นของสนามแน่นอน
ก่อนหน้านี้ตอนอยู่ลีกมัธยม เขาพาทีมมัธยมครองแชมป์ลีกมัธยมได้สองปี
ทำไมถึงสองปี
เพราะปีแรกเขาเรียนอย่างตั้งใจ แต่กลับพบว่าคุณภาพนักเรียนที่นี่แย่เกินไป ใช้แค่ความรู้ระดับมัธยมต้นจากประเทศมังกร ก็สอบได้คะแนนสูงโดยแทบไม่ต้องเรียน
ดังนั้นสองปีต่อมา เจียงเฟิงก็เข้าร่วมทีมโรงเรียน และใช้ [พรสวรรค์ระดับเทพ: เปิดยาวขั้นเทพ] พาโรงเรียนนานาชาติลิสบอนกวาดลีกมัธยมไร้พ่าย คว้าถ้วยสองปีซ้อน ได้ตำแหน่งผู้เล่นทรงคุณค่าหนึ่งครั้ง กลายเป็นเพดานกองกลางของลีกมัธยม และยังกวาดสาวกคลั่งไคล้ในมัธยมมาอีกเพียบ
แบกประสบการณ์แบบนี้กลับไปคัดตัวที่ประเทศมังกร กลับถูกคัดออก นายว่าเจ็บใจไหม?
เขาจึงกลับมาโปรตุเกส เข้าเรียนต่อมหาวิทยาลัย
ทางบ้านเองก็ไม่ได้รู้สึกอะไร
ครอบครัวเขามีฐานะดี แค่รอให้อายุสามสิบแล้วกลับไปสืบทอดบริษัทก็พอ ไม่ได้เรียกร้องอะไรจากเขามากนัก ยิ่งไม่ต้องพูดว่าเขาไม่ใช่ลูกชายคนเดียวของตระกูล ยังมีลูกพี่ลูกน้องอีกสองคน
ชีวิตของเขา ให้เขาวางแผนเองก็พอ
ดังนั้นตอนนี้เจียงเฟิงจึงไม่ได้รู้สึกอะไรกับผู้ชมที่รายล้อมข้างสนาม เขาชินแล้ว แถมยังรู้สึกว่าขาดเสียงกรี๊ดจากสาวกไปบ้างก็ดูเงียบๆ
แต่นี่ไม่ใช่ลีกอาชีพ เป็นแค่การรวมตัวเล่นสนุกของหนุ่มๆ มหาวิทยาลัยลิสบอนเท่านั้น
เขาวิ่งต่อเนื่องมาสี่สิบนาที ทำแอสซิสต์ได้หกครั้ง
เพราะฝั่งเขายิงได้แค่หกลูก
ถ้าไม่ใช่เพราะฝ่ายตรงข้ามสามคนคอยประกบเขาอย่างแน่นหนา เขาก็อาจยิงเองได้บ้าง
แค่นี้ยังนับว่าเขาไม่เล่นเต็มที่
"เลิก! โบร เหนื่อยแล้ว" เจียงเฟิงโบกมือบอกเพื่อนร่วมทีมกลางสนาม
คิดว่าเพื่อนร่วมห้องจอมทะเล้นน่าจะเสร็จภารกิจไปแล้ว ตอนนี้คงทำความสะอาดสนามรบเสร็จแล้วเช่นกัน
"พี่เจียง เตะต่ออีกหน่อยนะ? จ่ายบอลยาวให้ผมอีกแค่ลูกเดียว พรรคพวกผมกำลังดูผมอยู่ ผมอยากยิงอีกสักลูก" วัยรุ่นหนุ่มผิวขาวดึงเสื้อของเจียงเฟิง
เจียงเฟิงส่ายหน้า "อย่าเลย นายก็เห็นนะว่าฝั่งตรงข้ามท่าเกือบจะเล่นงานผมแล้ว 6:0 นะ หน้าแตกไปเลยก็ไม่ดี เชื่อผม พอแค่นี้แหละ"
เจียงเฟิงคว้าเสื้อแจ็คเก็ตจากเก้าอี้ข้างสนาม ขอบคุณน้ำแร่ที่รุ่นพี่สาวไม่รู้จักข้างๆ ส่งให้อย่างสุภาพ แล้วยกดื่มรวดเดียว
หลังจากก้มหน้าดื่ม ก็เห็นว่าตรงหน้ามีคนเพิ่มขึ้นมาสองคน
คนหนึ่งคืออธิการบดีหลุยส์ เขาเคยเห็นในงานประชุมน้องใหม่ อีกคนหนึ่งคือใครก็ตามที่มีส่วนเกี่ยวข้องกับฟุตบอลก็ต้องรู้จักแน่ CR7!
"คริสเตียนู โรนัลโด้!"
เจียงเฟิงชะงักไป
นี่มันไอดอลของเขาเลยนะ!
ในฐานะเด็กหนุ่มผู้หลงใหลฟุตบอล เขาชอบสไตล์การเล่นที่เปิดเผยรุนแรงของ CR7 มากกว่าเมสซีที่เน้นการต่อบอลละเมียดละไม
ไม่ผิดไม่ถูกอะไร แค่ไม่ชอบแบบเรียบๆ
แต่กับ CR7 นั้นชอบจริงๆ นักเตะที่อายุยันสี่สิบแล้วยังมีวินัยและรักฟุตบอลได้ขนาดนี้ หายากนะ
ถึงตอนนี้ผลงานเขาจะไม่ดีเท่าไหร่ เล่นแค่ในลีกซาอุฯ ที่ไม่ค่อยมีใครสนใจ แต่เทพเจ้าที่ตกต่ำก็ยังเป็นเทพเจ้าอยู่ดีไม่ใช่หรือ
เจียงเฟิงเคยรู้สึกเสียดาย ถ้า CR7 เกิดมายุคเดียวกับเขา ลูกเปิดยาวแม่นๆ ของเขาก็คงช่วยให้ CR7 ยิงประตูได้สบายๆ เลยใช่ไหม?
ดังนั้นตอนที่ CR7 ยืนอยู่ตรงหน้าเขา เจียงเฟิงก็ตกตะลึงสุดขีด คนที่เห็นบ่อยในทีวี วันนี้ได้เจอตัวจริงแล้ว!
CR7 ยิ้ม "สวัสดี เจียงเฟิง"
เจียงเฟิงประหลาดใจ "คุณรู้จักผม?"
ถึงเขาจะถูกครูพละมัธยมเรียกติดปากว่าเป็นอัจฉริยะฟุตบอล แต่กับระดับของ CR7 ก็ยังห่างไกลเหมือนฟ้ากับดิน
เพราะตอนนี้เขาไม่นับว่าเป็นนักฟุตบอลอาชีพด้วยซ้ำ
ดังนั้นพอเห็น CR7 เรียกชื่อเขา เจียงเฟิงก็รู้สึกประหลาดใจมาก
CR7 พยักหน้า "ผมไม่รู้จักคุณ แต่ครูของผมรู้จักคุณ"
"ครู?" เจียงเฟิงงุนงง
เขาเป็นเด็กนักเรียนจากประเทศมังกร ครูก็คือครูสอนหนังสือ ดังนั้นครูของ CR7 จะมาเกี่ยวอะไรกับเขา
CR7 กล่าว "คือครูในชีวิตของผม ออเรลีโอ เปเรรา เขาเคยดูคุณเล่น"
จู่ๆ เจียงเฟิงก็นึกถึงคนคนหนึ่งขึ้นมาได้ ชายชรารูปร่างอ้วนผมขาวคนหนึ่ง ในช่วงปีสุดท้ายของลีกมัธยม เขามักจะนั่งรถเข็นมาดูการแข่งของทีมโรงเรียนเสมอ
เดิมทีเจียงเฟิงคิดว่าเขาเป็นผู้ถือหุ้นของโรงเรียนนานาชาติ แต่พอจบมัธยม ชายชราคนนี้ถามเขาว่าอยากเล่นฟุตบอลอาชีพไหม แต่ตอนนั้นเขาซื้อตั๋วกลับประเทศมังกรเรียบร้อยแล้ว เลยปฏิเสธไป
คิดดูแล้วก็น่าจะเป็นครูที่ CR7 พูดถึงนั่นแหละ
นึกไม่ถึงว่าลุงแกจะมีเส้นสายแบบนี้
เจียงเฟิงพูด "ผมจำได้แล้ว เขามักจะมาดูผมแข่ง ตอนนี้เขาเป็นอย่างไรบ้าง?"
CR7 สีหน้าเศร้าสร้อย "เขาเสียไปเมื่อหนึ่งปีก่อน ข้อความสุดท้ายที่ฝากผมไว้ ก็เกี่ยวกับคุณนี่แหละ"
เจียงเฟิงรีบพูด "ผมเสียใจด้วยครับ"
CR7 "ไม่เป็นไร ครูต้องไปอยู่บนสวรรค์อย่างมีความสุขแน่ เพราะพระเจ้าก็ทรงรักฟุตบอลเหมือนกัน"
เจียงเฟิงพยักหน้า ถึงเขาไม่เชื่อในพระเจ้า แต่ก็ไม่ได้พูดอะไร
CR7 พูดต่อ "ถ้าอย่างนั้น เจียงเฟิง คุณสนใจเข้าร่วมทัพฝอยทองของเราไหม?"
"ทัพฝอยทอง?"
เจียงเฟิงตกใจอย่างแรง
นั่นมันชื่อเรียกของทีมชาติโปรตุเกสนี่นา!
CR7 อยากให้เขาเข้าร่วมทีมชาติโปรตุเกส?
"ผมเหรอ? แต่ผมยังไม่ได้ลงทะเบียนเป็นนักเตะอาชีพด้วยซ้ำ" เจียงเฟิงรู้สึกเหลือเชื่อ ถ้าไม่ใช่เพราะรู้ว่าอีกฝ่ายคือ CR7 เขาคงกดโทรศัพท์แจ้งจับพวกต้มตุ๋นไปแล้ว
CR7 กล่าว "แน่นอน เรื่องลงทะเบียนง่ายนิดเดียว ผมช่วยคุณได้ ฟอร์มของคุณเมื่อกี้ผมดูแล้ว และผมเชื่อวิจารณญาณของครูด้วย ความเร็วของคุณช้าไปหน่อย ต้องฝึกเพิ่ม แต่ลูกเปิดยาวของคุณสามารถชดเชยข้อบกพร่องเรื่องความเร็วได้ดี สามารถเป็นมือจ่ายบอลที่ยอดเยี่ยมในสนามอาชีพได้"
เจียงเฟิงไม่ได้แปลกใจมากนัก
นี่มันพรสวรรค์ระดับเทพที่ระบบมอบให้แท้ๆ ถ้ายังขึ้นสนามอาชีพไม่ได้ ก็คงทำให้ระดับ 'เทพ' อับอายแย่?
เขาแค่คาดไม่ถึงว่าการพึ่งพรสวรรค์แบบนี้ จะทำให้ CR7 เชิญเขาเข้าร่วมทีมชาติโปรตุเกสโดยตรง
สำหรับนักเตะคนไหนก็ตาม นี่ถือเป็นการก้าวกระโดดขึ้นฟ้าเลยทีเดียว
ไม่ต้องพูดถึงว่าเขาเพิ่งอายุครบ 18 ปี หนุ่มแน่นสุดๆ
ปกติแล้ววัยขนาดนี้ ต้องไปเล่นลีกระดับรอง จะมีสิทธิ์อะไรเข้าร่วมทีมชาติ
นี่คือทีมชาติโปรตุเกส อันดับโลกของ FIFA: อยู่อันดับที่ 11!
ก่อนหน้านี้เคยแค่จินตนาการว่าได้เล่นกับ CR7 ไม่คิดว่าจะกลายเป็นจริง ความรู้สึกนี้มันวิเศษจริงๆ