เจียงหลีถูกจูบจนหางตาแดงก่ำ ดวงตาเรียวรีชุ่มฉ่ำเต็มไปด้วยแววกล่าวโทษ
นางกัดริมฝีปากล่าง เถียงเสียงเบาอย่างไม่ยอมแพ้
“อย่ามายกยอตัวเองหน่อยเลย ชัด ๆ ว่าท่านต่างหากที่คิดถึงข้ามากกว่า”
เด็กสาวส่งเสียงฮึดฮัดอย่างแง่งอน
เจียงเฉินเหยียนหัวเราะเสียงต่ำ แผงอกกว้างสั่นสะเทือนตาม แรงสั่นนั้นส่งผ่านมายังร่างของเจียงหลีที่แนบชิดอยู่กับเขา
“ใช่ ข้าคิดถึงเจ้า”
เขายอมรับโดยไม่ปิดบัง มือใหญ่ลูบแผ่นหลังนางแล้วตบปลอบเบา ๆ ราวกับกำลังโอ๋แมวขนฟูที่พองขนอยู่
“ไม่ใช่แค่คิดถึง”
ดวงตาดำลึกล้ำของเขาจับจ้องนาง คลื่นความอาลัยอาวรณ์ลึกซึ้งเอ่อล้นอยู่ในแววตา
“ทุกวันข้าดูรูปของเจ้า
ก่อนนอนก็ดู ตื่นมาก็ดู แม้แต่ตอนประชุมก็ยังดู”
แมวลายวัวหาท่านอนสบาย ๆ ในพื้นที่จิตสำนึกของเจียงหลี ก่อนเลียอุ้งเท้าแล้วเริ่มแฉอย่างไม่ไว้หน้า
【ที่รัก เรื่องนี้เขาไม่ได้โม้จริง ๆ
เมื่อครู่ฉันแอบเข้าไปส่องระบบโทรศัพท์ของเขามา ในอัลบั้มมีรูปเธอตั้ง 2,347 รูป】
【ทั้งหมดเป็นภาพจากกล้องวงจรปิดในวิลล่าที่เก็บไว้ช่วงครึ่งเดือนนี้ แถมยังมีภาพแอบถ่ายเธอจากมุมต่าง ๆ ในอดีตอีกด้วย
นี่มันตาแก่โรคจิต ช่วยไม่ไหวแล้ว】
เจียงหลีด่าในใจว่าไอ้คนลามก ใบหน้าร้อนผ่าวจนแทบทอดไข่ได้
เจียงเฉินเหยียนก้มลงจูบนางอีกครั้ง
ระยะทางสั้น ๆ จากทางเข้าบ้านถึงข้างเตียง เจียงหลีแทบจะถูกเขาโอบอุ้มพาไปตลอดทาง
ขาทั้งสองข้างอ่อนแรงจนยืนแทบไม่ไหว เหลือเพียงแรงเกาะไหล่กว้างของเขาไว้เท่านั้น
เจียงเฉินเหยียนกดนางลงบนฟูกนุ่ม เข่าข้างหนึ่งคุกลงข้างเตียง
ร่างสูงใหญ่ของเขาทาบทับอยู่ด้านบน บดบังแสงสว่างทั้งหมด
เขางอขายาว กดเข่าที่คิดจะก่อกวนของนางไว้อย่างเอาแต่ใจ