ในที่สุดฟู่หลิงอี้ก็ฝืนต่อไปไม่ไหว
นางรีบยกมือปิดปาก น้ำตาไหลพรากออกมาราวกับเขื่อนแตก
“เป็นไปไม่ได้ หลีหลีเป็นลูกสาวของฉัน ฉันอุ้มท้องสิบเดือนคลอดเธอออกมาเอง”
ร่างของนางสั่นเทิ้ม ขาอ่อนจนเกือบทรุด เจียงหรงชวนรีบเข้าไปประคองนางไว้
ฟู่หลิงอี้มองเจียงหลี แววตาเต็มไปด้วยความหวาดหวั่นและเจ็บปวด
ลูกสาวสุดที่รักที่นางเลี้ยงดูมาถึงยี่สิบปี จะไม่ใช่ลูกแท้ ๆ ได้อย่างไร
เจียงเช่าถิงเงียบไปนานมาก
เขาวางรายงานผลตรวจลง แล้วใช้นิ้วบีบสันจมูกตรง ๆ ของตัวเอง
ครั้นเงยหน้าขึ้นอีกครั้ง สายตาก็จับอยู่บนใบหน้าเล็ก ๆ ที่ทำอะไรไม่ถูกของเจียงหลี ริมฝีปากขยับราวกับจะพูดอะไรบางอย่าง
แต่ยังไม่ทันได้เอ่ยปาก
เสียงของเจียงเฉินเหยียนก็แทรกขึ้นมาก่อน เย็นชาแข็งกระด้างดุจเหล็ก แผ่แรงกดดันที่ชัดเจนว่าเข้าข้างคนของตัวเอง
“เธออยู่ที่ตระกูลเจียงมาถึงยี่สิบปี พวกคุณเลี้ยงเธอจนโต เธอเรียกพวกคุณว่าพ่อกับแม่”
ชายหนุ่มกวาดตามองเจียงเช่าถิงกับฟู่หลิงอี้อย่างกดดัน
“ถ้าแค่รายงานตรวจฉบับเดียวก็ทำให้พวกคุณเปลี่ยนท่าทีได้”
เขาหยุดไปหนึ่งวินาที น้ำเสียงต่ำลง แฝงคำเตือนอย่างไม่ปิดบัง
“นั่นเป็นปัญหาของพวกคุณ ไม่ใช่ของเธอ”
ทั้งห้องเงียบกริบ
ถ้อยคำนี้หนักหน่วงเหลือเกิน หนักจนกดความสับสนและความลนลานที่เกิดจากสายเลือดสับสนของทุกคนในตระกูลเจียงลงไปอย่างสิ้นเชิง
แม้แต่สวีจือเสี่ยที่ยืนอยู่ริมวง ยังหดไหล่ลงด้วยความหวาดกลัวต่อรัศมีอันน่าสะพรึงของเจียงเฉินเหยียน
นางกัดริมฝีปากล่าง นิ้วบิดสายกระเป๋าผ้าใบแน่น
【ช่วยด้วย! ผู้ชายคนนี้หล่อจนใจจะขาดแล้ว!】
ระบบโปรยดอกไม้รัว ๆ อยู่ในหัว