เสียงเคาะประตูดังชัดเจนเป็นพิเศษท่ามกลางห้องนอนอันเงียบสงบ
“หลีหลี พักอยู่หรือเปล่าจ๊ะ
แม่หั่นผลไม้มาให้หน่อยหนึ่ง แม่เข้าไปได้ไหม”
เสียงอ่อนโยนและเปี่ยมด้วยความเป็นห่วงของฟู่หลิงอี้ดังมาจากนอกประตู
เจียงหลีกำลังเอนกายพิงอกกว้างของเจียงเฉินเหยียนอย่างสบายใจ
พอได้ยินเสียงนั้น นางก็ตกใจจนแทบกระโดดออกจากตักเขา
มือเล็กรีบร้อนปัดมือใหญ่ที่ยังแนบอยู่บนท้องน้อยของตน
“เร็ว ๆ รีบซ่อนตัวเร็วเข้า!”
เด็กสาวกดเสียงต่ำ แต่ร้อนรนจนเสียงเปลี่ยนเพี้ยน ใบหน้าเล็กแดงก่ำขึ้นในพริบตา
ถ้าแม่เห็นนางนั่งคร่อมตักพี่ใหญ่ในนามเข้า แล้วจะทำอย่างไรล่ะ
เจียงเฉินเหยียนนั่งอยู่บนโซฟาอย่างมั่นคงดุจขุนเขา
ชายหนุ่มไม่เพียงไม่ยอมปล่อยมือ กลับรวบแขนยาวเข้าหาตัว ดึงนางให้นั่งแนบชิดยิ่งกว่าเดิมบนต้นขาแข็งแกร่ง
มือใหญ่เรียวยาวเป็นข้อปล้องยังฉวยจังหวะบีบเอวด้านข้างของนางเบา ๆ อีกด้วย
เขาไม่มีท่าทีว่าจะลุกขึ้นเลยสักนิด ใบหน้าเย็นขรึม เผยความสุขุมและไม่พอใจอันเป็นเอกลักษณ์ของผู้มีอำนาจ
“จะซ่อนทำไม”
น้ำเสียงชายหนุ่มเย็นชา แฝงความโอหังที่เป็นมาโดยธรรมชาติ
“ก็บอกไปว่าเรากำลังคุยกัน แม่ไม่คิดมากหรอก”
เขาไม่เพียงไม่คิดจะหลบ ยังวางแผนจะฉวยโอกาสนี้บอกใบ้ให้พ่อแม่ตระกูลเจียงรู้เสียด้วยซ้ำ
ระบบแมวลายวัวกำลังดูละครอยู่ในใจ
【โห เบบี๋! เจ้านรกมีชีวิตนี่ไม่หวั่นเลยสักนิด
นี่เขาไม่ได้กลัวถูกจับได้หรอก เขาอยากเปิดเผยความสัมพันธ์จนตัวสั่นแล้วต่างหาก!】
เจียงหลีร้อนใจจนกระทืบเท้า ดวงตากลมใสฉ่ำน้ำเบิกกว้าง
“นายอย่าทำอะไรตามใจสิ!”
นางยื่นมือไปดึงแขนแข็งแรงของเขา พยายามลากภูเขาลูกนี้ให้ลุกขึ้น