ลมหายใจของเจียงหลีชะงักค้าง
【ครั้งที่สองโหดกว่าเดิม
คู่แข่งคำนวณจังหวะที่ฤทธิ์ยาขึ้นถึงขีดสุดได้พอดี จึงส่งคนมาล้อมโจมตีเขากว่าสิบคน
ตอนนั้นเขาตัวร้อนจนภาพตรงหน้าสั่นไหว แล้วเขาก็ชักดาบออกมา
พอลูกน้องไปถึง ก็เห็นคนนอนอยู่บนพื้นเจ็ดคน】
【……?】
【ที่รัก ผู้ชายคนนี้กินยาเร่งประสาทอยู่แท้ ๆ ยังฆ่าคนได้
คนธรรมดาพอฤทธิ์ยาขึ้นมา แค่เดินยังเดินไม่ตรง แต่เขากลับฝืนฤทธิ์ยาไปพร้อมกับหั่นคนเป็นชิ้น ๆ
คิดดูสิ การที่เขาจับได้ว่าเจ้าแอบมองกล้ามอกเขาแวบหนึ่ง มันจะยากแค่ไหนเชียว?】
เจียงหลีรู้สึกเย็นวาบไปทั้งแผ่นหลัง ขนลุกชันขึ้นมา
นางเผลอคิดจะถอยหลังโดยสัญชาตญาณ
ผู้ชายตรงหน้าไม่ใช่เหยื่อที่ถูกฤทธิ์ยาทำให้พังทลาย
เขาเป็นสัตว์ร้ายที่ถูกโซ่ตรวนยั่วโมโห แต่ยังคงมีสติและเลือกที่จะไม่ขยับ
น่ากลัวเหลือเกิน
ความตระหนักนั้นทำให้นางรู้สึกหนังศีรษะชาวาบ
【……น้องระบบ】
【หืม?】
【ถ้าได้นอนกับผู้ชายระดับนี้……จะฟินขนาดไหนนะ?】
【ที่รัก เปลี่ยนอารมณ์กะทันหันแบบนี้ฉันนึกไม่ถึงเลย!!】
【ลองคิดดูสิ】 เสียงในใจของเจียงหลีพูดรัวเร็ว
【ผู้ชายที่จิตใจเข้มแข็งถึงขั้นกินยาแล้วยังฆ่าคนได้
ถ้าวันหนึ่งเขาเสียการควบคุมขึ้นมาจริง ๆ สักครั้ง จะรุนแรงขนาดไหนกันนะ......】
【หยุด! ที่รักพูดต่ออีกนิดเดียว ชิปของระบบจะร้อนจนไหม้แล้ว!】
【อย่าขัดฉัน! ผู้ชายที่ไม่แตะต้องผู้หญิงมาสามสิบปี มองความปรารถนาเป็นจุดอ่อน
ยังใช้ความมุ่งมั่นบดขยี้ฤทธิ์ยาได้ พอเกราะป้องกันพังลงเมื่อไร นั่นก็ไม่ต่างจาก——】
【ภูเขาไฟระเบิด】
ระบบพูดต่อให้จบแทน น้ำเสียงกลไกยังสั่นเครือขึ้นมาเล็กน้อย
【แมกมาสามสิบปี ที่รัก เจ้าไหวไหม?】
ลูกกระเดือกของเจียงหลีขยับขึ้นลง ใบหูร้อนผ่าว
จะไหวหรือไม่ไหวค่อยว่ากัน
แต่นางอยากลอง