เจียงหลีตกใจจนสะดุ้งทั้งตัว ใบหน้าเต็มไปด้วยความลนลาน พยายามดิ้นให้หลุดจากการควบคุม
แต่เสิ่นเยี่ยนกลับจับขายาวที่ดิ้นไปมาของเธอไว้ได้อย่างง่ายดาย แล้ว...
.........
หยาดน้ำตาตรงหางตาของเจียงหลีไหลรินลงมา ราวกับสายสร้อยขาดผึง
เมื่อเห็นสภาพน่าสงสารของเธอ ในอกเสิ่นเยี่ยนพลันเอ่อล้นด้วยความพึงพอใจอันแปลกประหลาดและความทะนุถนอม
แขนเรียวยาวช้อนร่างเธอขึ้นมา เขาประคองใบหน้าเล็กของเธอไว้อย่างอ่อนโยน
กลืนเสียงสะอื้นขาดห้วงทั้งหมดลงไป
จุมพิตคลอเคลียของชายหนุ่มค่อย ๆ ปลอบประโลมความกระวนกระวายและความไม่สบายใจของเธอ
จนในที่สุดสัตว์ร้ายที่ซุ่มซ่อนอยู่ก็เผยเขี้ยวเล็บออกมา
เสียงดังแว่วไปทั่วผืนป่าอันเงียบสงัด
เสิ่นเยี่ยนกระทำต่อร่างอ่อนนุ่มใต้กายอย่างดุเดือด
กฎเกณฑ์ทั้งปวงเกี่ยวกับโรครักความสะอาด ล้วนมลายเป็นเถ้าธุลีท่ามกลางประสบการณ์แสนสุขที่ไม่มีสิ่งใดเทียบได้
เขารู้เพียงว่า ต้องครอบครองเธอให้หมดทั้งตัวและหัวใจ
ไม่รู้เวลาผ่านไปนานเท่าไร
ชายหนุ่มครางเสียงต่ำ กอดเจียงหลีในอ้อมแขนแน่น
........
การกระหน่ำซ้ำแล้วซ้ำเล่าทำให้เรี่ยวแรงที่เหลืออยู่ของเจียงหลีถูกผลาญจนหมดสิ้น
ทว่าสีดำสนิทในดวงตาของเสิ่นเยี่ยนไม่เพียงไม่จางลง กลับยิ่งเข้มข้นขึ้น
เขานั่งลงบนสนามหญ้า
.........
“ฉันไม่...”
เจียงหลีนอนพาดอยู่บนอกเขาอย่างอ่อนแรง สองมือแทบจะโอบรอบคอเขาไว้ไม่ไหว
เรี่ยวแรงของเจ้านรกมีชีวิตคนนี้ไม่ใช่สิ่งที่มนุษย์จะมีได้เลยจริง ๆ
ฝ่ามือใหญ่ของชายหนุ่มลูบแผ่นหลังที่ชุ่มเหงื่อของเธอเบา ๆ