“ก็แค่นี้เองหรือ”
น้ำเสียงของเสิ่นเยี่ยนแหบพร่า ดวงตาดำลึกล้ำจนมองไม่เห็นก้นบึ้ง จับจ้องใบหน้าของนางจากเบื้องบน
เมื่อครู่เขายืนพินิจนางอยู่ข้าง ๆ ตลอด
จนกระทั่งเห็นชัดว่าในดวงตาของนางมีเพียงความตื่นเต้นที่ได้ดูละคร ไม่มีความเศร้าเสียใจให้กับเจ้าขยะคนนั้นแม้แต่น้อย
ความดุดันที่วนเวียนอยู่ในอกพลันสลายหายไปจนหมดสิ้น
สิ่งที่เข้ามาแทนที่คือความปรารถนาครอบครองอย่างสุดขั้ว อยากจะกินไม่เหลือจิตไม่เหลือวิญญาณ
เจียงหลีวางมือทั้งสองข้างลงบนเสื้อเชิ้ตโทนสีเย็นของเขา รับรู้ได้อย่างชัดเจนถึงไอร้อนน่าตกตะลึงที่แผ่ออกมาจากร่างกาย
ด้วยผลของทักษะขยายสัมผัสสองทาง นางถึงกับสัมผัสได้อย่างชัดเจนว่าทุกครั้งที่เขาหายใจ กล้ามเนื้ออกแน่นเต็มเปี่ยมไปด้วยพละกำลังจะขยับขึ้นลง
รูปร่างชั้นเลิศที่มีแนวไหล่คมชัดเช่นนี้ ในยามนี้เผยเสน่ห์เย้ายวนจนยากจะต้านทาน
【หุ่นนี่สุดยอดจริง ๆ แค่ท่าทางกดดันธรรมดาของเจ้านรกมีชีวิต ก็เร้าใจกว่าหนุ่มโมเดลในนิยายรักอีโรติกเสียอีก】
หางตาของเจียงหลีแดงระเรื่อชวนให้คนสงสาร นางฉวยโอกาสคว้าเนคไทที่ยุ่งเหยิงของเขาไว้ ก่อนจะกระซิบตำหนิด้วยน้ำเสียงออดอ้อนหวานหยดย้อยราวกับเคลือบน้ำผึ้ง
“คุณเชิ่น คุณเป็นคนสั่งให้ปล่อยวิดีโอออกไปใช่ไหม”
“ก็แค่ช่วยผลักดันอีกนิดหน่อยเท่านั้น”
ปลายนิ้วหัวแม่มือของเสิ่นเยี่ยนกดลงตรงมุมปากของนาง แล้วลูบไล้ริมฝีปากอ่อนนุ่มแผ่วเบา
ตรงนั้นยังมีรอยแดงจากการที่เขาเรียกร้องมากเกินไปในป่า
ท่าทางของเขาอ่อนโยน ทว่ากลับแฝงด้วยอำนาจเด็ดขาดที่ไม่เปิดโอกาสให้ขัดขืน
“เก็บขยะพรรค์นั้นไว้ ก็มีแต่จะทำให้ดวงตาของเจ้าแปดเปื้อน”