เจียงหลีสงบนิ่งผิดปกติ ในดวงตาไร้คลื่นไหว
【ก็เป็นอย่างที่คิดไว้ เขาเป็นแบบนี้เสมอ
แค่หลินเสี่ยวหมานหยดน้ำตาสองสามหยด เขาก็โยนความผิดทั้งหมดให้คนอื่นได้แล้ว】
ในเนื้อเรื่องเดิม ลู่เฉิงเย่ก็ถูกดึงดูดด้วยความเข้มแข็งไม่ยอมก้มหัวของหลินเสี่ยวหมาน ซ้ำแล้วซ้ำเล่า
ทุกครั้งที่หลินเสี่ยวหมานใช้ศักดิ์ศรีของตัวเองทิ่มแทงคนอื่น ลู่เฉิงเย่ก็จะเอ่ยว่าเธอนิสัยตรงไปตรงมา ไม่ได้มีเจตนาร้าย แล้วช่วยแก้ต่างให้เธอ
จู่ ๆ เจียงหลีก็รู้สึกว่ามันช่างไร้ความหมาย
ก่อนหน้านี้เธอมองลู่เฉิงเย่ว่าอาจเป็นคนแบบเสิ่นเยี่ยน จึงยอมให้โอกาสเขาครั้งแล้วครั้งเล่า
แต่เสิ่นเยี่ยนไม่เคยทำให้เธอต้องอับอายต่อหน้าคนอื่น
ยิ่งไม่เคยแก้ต่างให้คนอื่นก่อน ในตอนที่เธอกำลังถูกเอาเปรียบ
เพย์ฉือเหิงหันศีรษะมามองเจียงหลีแวบหนึ่ง
หญิงสาวนั่งอยู่ใต้แสงไฟ แนวไหล่และลำคอเรียวบาง
ชุดกระโปรงสีขาวขับให้ผิวของเธอดูขาวผ่องยิ่งขึ้น ข้อมือบางจนมือเดียวก็จับไว้ได้อย่างง่ายดาย
เธอไม่ได้ร้องไห้ และไม่ได้พร่ำบ่นว่าถูกเอาเปรียบ
แต่ดวงตาคู่นั้นกลับทำให้คนใจอ่อนได้ง่ายเหลือเกิน
โดยเฉพาะยามที่เธอมองเขาเงียบ ๆ เพย์ฉือเหิงจะเกิดความคิดเลวร้ายอย่างหนึ่งขึ้นมา
เขาอยากพาเธอไปจากข้างกายลู่เฉิงเย่
อยากให้ทุกครั้งที่เธอรอจากนี้ไปมีคนตอบรับ และอยากให้เธอรับเพียงของที่เขามอบให้
เพย์ฉือเหิงหลุบตาลง ลูกกระเดือกขยับเล็กน้อย ก่อนจะกดอารมณ์กลับลงไป
เมื่อเงยหน้าขึ้นอีกครั้ง เขาก็ยังคงเป็นเพย์ฉือเหิงผู้สุภาพอ่อนโยนคนเดิม
สายตาของเพย์ฉือเหิงทอดลงบนตัวหลินเสี่ยวหมานอย่างสงบนิ่ง
ดวงตาคู่สวยที่มีเชื้อสายผสมคู่นั้นเปี่ยมด้วยความอ่อนโยนอย่างเห็นได้ชัด