เจียงเฉินเหยียนเดินมาถึงหน้าห้องนอนหลักแล้ว
ชายหนุ่มยกขาเรียวยาวขึ้น ก่อนเตะประตูไม้เนื้อแข็งแกะสลักบานใหญ่จนเปิดผาง
พอเข้ามาในห้อง เขาก็เกี่ยวส้นเท้ากลับไปด้านหลัง
“กึก”
ประตูห้องนอนหลักบานหนักถูกลงกลอนจากด้านในทันที
เจียงเฉินเหยียนอุ้มเจียงหลีไปยังข้างเตียง แล้ววางนางลงบนเครื่องนอนนุ่มฟูที่ทำจากขนอ่อนอย่างเบามือ
เสื้อสูทเลื่อนหล่นลงไปกองอยู่ข้าง ๆ
เจียงหลียันกายลุกขึ้นนั่งบนเตียง ผมดำยาวดุจสาหร่ายสยายลงมา ขับให้ผิวของนางขาวผ่องจนแทบแสบตา
นางกะพริบดวงตากลมโตฉ่ำน้ำอย่างประหม่า พลางมองชายหนุ่มที่ยืนอยู่ข้างเตียง
เจียงเฉินเหยียนก้มมองนางจากที่สูง
นิ้วยาวทรงพลังของเขาแตะลงตรงปกเสื้อ ก่อนค่อย ๆ คลายเนคไทผ้าไหมสีดำสนิทอย่างเชื่องช้า
จากนั้น/......
............
เจียงหลีมองท่วงท่าที่เขากระชากเนคไทอย่างทรงพลังแล้วกลืนน้ำลาย หัวใจเต้นรัวอย่างไม่รักดี
【แย่แล้ว! ทำไมแค่แกะกระดุมเขายังมีเสน่ห์ขนาดนี้!】
นางกรีดร้องอยู่ในใจ
เจียงหลีมองสัตว์ร้ายที่ถอดหน้ากากออกจนหมดตรงหน้า กลืนน้ำลายอย่างประหม่า
“**”
นางเรียกเขาด้วยน้ำเสียงอ่อนหวาน พลางกำผ้าปูที่นอนใต้กายแน่นโดยไม่รู้ตัว
พยายามดิ้นรนเฮือกสุดท้าย
เจียงเฉินเหยียนโยนเนคไทที่ถอดออกลงบนพรมตามใจ
เขาคุกเข่าข้างหนึ่งลงบน......
“เวลานี้เรียก**ก็ไม่มีประโยชน์หรอก” เสียงของชายหนุ่มแหบพร่าอย่างยิ่ง
ฝ่ามือใหญ่กอบกุมข้อเท้าเรียวบางของนางไว้
ขาเรียวยาวได้สัดส่วนของหญิงสาวยิ่งดูขาวผ่องเมื่ออยู่ใต้กางเกงสูทสีดำ