(เพื่อน ๆ อย่าเพิ่งด่ากันนะ โลกนี้จำเป็นต้องมีพล็อตตัวแทนตามเนื้อเรื่อง
แต่จะไม่ทรมานนางเอกหรอก นางเอกแค่ต้องน้อยใจสักหน่อย พระเอกถึงจะได้ฉวยโอกาสเข้ามา)
(ฮิ ๆ ของอร่อยยังไม่เริ่มตอนนี้หรอก อีกสักพักมีปูพื้นก่อนถึงจะยิ่งอร่อย)
(แล้วก็ ของอร่อยนี่แค่กะแอม ๆ ค่อนข้างจะ... แต่รับรองว่าอร่อยแน่ แค่ไม่รู้ว่าเพื่อน ๆ จะได้กินกันมากแค่ไหน แนะนำว่าอย่าอ่านตอนทำงานนะ)
(เขียนของอร่อยนี่เปลืองเวลาและพลังงานมากจริง ๆ)
(การตรวจเข้มงวดเกินไปแล้ว แก้มาเป็นสิบ ๆ รอบ เกือบลบจนไม่เหลือแล้วก็ยังไม่ผ่าน พินอิน คำพ้องเสียง หรืออักษรแยกพยางค์อะไรก็ไม่ให้ผ่าน เข้มงวดขนาดนี้เลย)
(แม้แต่ตอนปกติก็ยังต้องรอตรวจนานกว่าจะผ่าน เหนื่อยแล้ว ไม่กล้ารักแล้ว o(╥﹏╥)o)
(เดิมทีเรื่องนี้ตั้งใจให้พระเอกเป็นคนเดียวกันทุกโลก แต่คิดว่าเพื่อน ๆ บางคนอาจไม่ชอบแบบนั้น ยกเว้นโลกที่สองที่จะพูดถึงเสิ่นเยี่ยน หลังจากนั้นจะไม่กล่าวถึงอีก
ใครชอบแบบพระเอกเป็นคนเดียวกันก็ถือว่าเป็นคนเดียวกัน ส่วนใครไม่ชอบก็ถือว่าเป็นคนละคนได้)
หน้าประตูใหญ่ของมหาวิทยาลัยเอ อากาศยามบ่ายร้อนจนแทบแผดเผาผิว
เจียงหลียืนอยู่ตรงขอบร่มไม้ด้านขวาของประตูมหาวิทยาลัย
เหงื่อเม็ดเล็กผุดขึ้นบนหน้าผากเนียนผ่อง ไหลผ่านลำคอขาวผอมบางลงไปในคอเสื้อลึก
ชุดเดรสสายเดี่ยวสีขาวเข้ารูปขับเน้นเรือนร่างงดงามอ่อนช้อยของเธอ ส่วนเนินอกที่ขยับขึ้นลงก็มีส่วนโค้งเว้าชวนให้จินตนาการ
เจียงหลีก้มมองโทรศัพท์
ข้อความสุดท้ายในหน้าต่างแชตค้างอยู่เมื่อสิบนาทีก่อน
【ฉันถึงหน้ามหาวิทยาลัยแล้วนะ อีกนานแค่ไหนถึงจะมาถึง?】
ลู่เฉิงเย่ยังคงไม่ตอบกลับ
เจียงหลุบขนตายาว งามสงบเหมือนกำลังยืนรออย่างว่าง่าย ทว่าในใจเริ่มไม่สบอารมณ์ตั้งนานแล้ว
แมวลายวัวสีดำขาวตัวหนึ่งนั่งหมอบอยู่บนขั้นบันไดของแปลงต้นไม้ข้าง ๆ
มันสะบัดหางยาวไปมาอย่างหงุดหงิด
【ที่รัก ฉันพูดอีกครั้งนะ ลู่เฉิงเย่คนนี้ไม่มีทางเป็นเสิ่นเยี่ยนเด็ดขาด】
【ผู้ชายอย่างเสิ่นเยี่ยน ต่อให้ขาตัวเองหักก็ยังจะคลานมารับเธอ
เป้าหมายเดียวที่เรามาโลกนี้คือกินดีนอนหลับสบาย
แต่ตอนนี้เธอกลับยืนตากแดดร้อนเปรี้ยงรอเขาอยู่ตรงนี้เนี่ยนะ!】
เจียงหลีเม้มปาก ไม่ได้ตอบอะไร