“คิดให้ชัดแล้วค่อยตอบ”
ชายหนุ่มถอยห่างออกไปเล็กน้อย น้ำเสียงแหบพร่ามีคำเตือนอันตรายและความไม่พอใจแฝงอยู่อย่างชัดเจน
เจียงหลีหอบหายใจถี่รัว หน้าอกกระเพื่อมขึ้นลงอย่างรุนแรง
ไอน้ำในดวงตายิ่งเอ่อคลอมากขึ้น
นางมองใบหน้าหล่อเหลาเย็นชาและคมคายตรงหน้า ก่อนตอบด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลที่ขึ้นจมูกอย่างหนัก
“ฉัน...ฉันจะไปคุยกับเขาให้รู้เรื่อง”
ในน้ำเสียงนั้นเต็มไปด้วยความอาลัยอาวรณ์หลังจำยอม และความมุ่งมั่นที่แสนยากลำบาก
ทว่าในจิตสำนึกที่ไม่มีใครมองเห็น
นางแทบจะดีใจจนกระโดดตัวลอย อยากจุดพลุไฟฟ้าฉลองสักหลายชุดเสียเดี๋ยวนั้น
【น้องระบบ! ในที่สุดฉันก็เตะผู้ชายสารเลวนั่นทิ้งได้แล้ว! ฉันเป็นอิสระอย่างสมบูรณ์แล้ว!】
【ฉันจะไปกินอาหารร้านมิชลินสามดาวที่ต้องจองล่วงหน้าหนึ่งเดือน!
ฉันจะซื้อกระเป๋ารุ่นลิมิเต็ด!
ฉันจะกว้านซื้อสกินแคร์แบรนด์ดังที่เล็งไว้เมื่อคืนให้หมดเกลี้ยง!】
แมวลายวัวที่หมอบอยู่ตรงมุมห้องเลียอุ้งเท้าอย่างเอ้อระเหย น้ำเสียงกลไกแฝงการหยอกล้ออย่างไม่คิดปิดบัง
【ที่รัก เก็บมุมปากหน่อย อย่าทำตัวละครหลุดสิ
ดูสภาพตัวเองตอนนี้สิ เหมือนคนน่าสงสารที่ถูกบังคับให้ขายตัวไม่มีผิด】
เมื่อได้ยินคำสัญญาที่เด็ดขาดของนาง
เสิ่นเยี่ยนมองหางตาแดงเรื่อกับหยาดน้ำตาที่เอ่อคลออยู่ในดวงตา
เขาคิดเพียงว่านางถูกอำนาจของตนบีบคั้นจนจำต้องก้มหัว
เขาควรจะพอใจ อย่างไรเสียเป้าหมายที่ต้องการก็สำเร็จลุล่วงแล้ว
แต่ไฟโทสะไร้ที่มาภายในอกกลับไม่ได้มอดลง
ตรงกันข้าม มันยิ่งโหมแรงขึ้น จนแม้แต่เครื่องเรือนประณีตรอบตัวก็ดูขัดหูขัดตาไปหมด