กู้เจ๋อที่ยืนขวางอยู่เบื้องหน้าเจียงหลีไม่ทันตั้งตัวเลย
เขายังคงจ้องใบหน้างดงามของเจียงหลีด้วยแววตาอิจฉา กำลังจะเอ่ยตำหนิต่อ
แต่ไหล่กลับถูกแขนกำยำผลักออกอย่างแรง
องครักษ์สองคนในชุดสูทสีดำเข้ามาขวางหน้าเขา สีหน้าไร้อารมณ์
พวกเขาเคลื่อนไหวฉับไว จับตัวเขาผลักออกไปราวกับจัดการขยะไร้ค่า จนกระเด็นไปถึงขอบบันไดที่อยู่ห่างออกไปหลายเมตร
กู้เจ๋อเหยียบพลาด เกือบหน้าคะมำลงบนพรมแดง
ใบหน้าเขาแดงก่ำ กำลังจะระเบิดอารมณ์ แต่พอเงยหน้าขึ้นก็สบเข้ากับสายตาอำมหิตขององครักษ์
ความรู้สึกเหนือกว่าที่เคยมีถูกบดขยี้จนแหลกละเอียด ตัวแข็งทื่ออยู่กับที่
ไม่ไกลนัก ไป๋หยวนที่ถือถาดอยู่เห็นภาพนั้นเข้า ก็อิจฉาจนแทบขบฟันขาวสะอาดของตนแตก
ตั้งแต่ต้นจนจบ เสิ่นเยี่ยนไม่แม้แต่จะชายตามองคนไร้ค่านั่น
ฝ่ามือใหญ่แผ่ไอร้อนชวนสั่นสะท้านเอื้อมเข้ามา คว้าข้อมือเรียวบางของเจียงหลีไว้
แรงมือหนักหน่วง เห็นได้ชัดว่ากำลังอดกลั้นอารมณ์บางอย่างที่ใกล้หลุดควบคุม ทว่าเขาก็ยังข่มความรุนแรงลงอย่างยิ่งยวด ราวกับกลัวจะทำให้เหยื่อตัวน้อยในมือเจ็บ
สนเขาผสานกับฟีโรโมนเพศชายอันรุกราน แผ่คลุมลงมาราวกับปกคลุมทั่วฟ้าดิน
เจียงหลียังไม่ทันได้พูด ชายหนุ่มก็จูงเธอหันหลัง ก้าวยาว ๆ มุ่งไปทางด้านหลังฝูงชน
ผู้ช่วยพิเศษกวักมืออย่างรู้หน้าที่ องครักษ์กว่าสิบคนก็แยกย้ายกันทันที
กำแพงมนุษย์ที่แน่นหนาราวกับไร้ช่องโหว่ก่อตัวขึ้นอย่างรวดเร็ว ปิดกั้นสายตาของทุกคนที่คิดจะตามไปดูเรื่องสนุกโดยสิ้นเชิง
【จบแล้ว จบแล้ว จบแล้ว ขวดน้ำส้มสายชูของผู้ชายแก่คนนี้คว่ำแล้ว】
【ที่รัก เมื่อกี้เธอปล่อยให้เขาเห็นเธออยู่กับอดีตคนรักที่เป็นที่ดูดเลือดคนนั้น ความอยากครอบครองอันบิดเบี้ยวของเขาต้องกำลังคลุ้มคลั่งแน่】