เชิ่นโจวยืนอยู่ด้านหลัง ดันแว่นขอบทองขึ้นเล็กน้อย สีหน้าประดับรอยยิ้มสุภาพเรียบร้อยตามปกติ
แต่ในใจเขาตีลังกาไปแล้วสามตลบ
เดิมทีเขาคิดว่าคุณหนูหลีจะถูกจัดให้อยู่ในห้องชุดส่วนตัวที่อยู่ติดกัน
ผลคือเจ้านายกลับจัดให้นางอยู่ในห้องนอนสำรองภายในเขตห้องสวีทหลักเสียอย่างนั้น
อยู่ในบริเวณเดียวกัน ใช้ห้องนั่งเล่นร่วมกัน
แค่เปิดประตูห้องออกมาก็อาจเจอกันได้
ในฐานะผู้ช่วยพิเศษมือหนึ่งของเจ้านาย เขาได้อยู่ห้องนอนสำรองของห้องชุดข้าง ๆ ก็เพียงเพราะสะดวกต่อการจัดการงานด่วนตลอด 24 ชั่วโมง
เขาดันแว่นขอบทองขึ้น แล้วเพิ่มระดับ “ความอันตรายของคุณหนูหลี” ขึ้นอีกหนึ่งขั้น
ไม่ใช่นางที่อันตราย
ท่าทีของเจ้านายที่มีต่อนางต่างหากที่อันตรายอย่างแท้จริง
เจียงหลีผลักประตูห้องนอนสำรองเข้าไป ดวงตาพลันเป็นประกาย
ห้องนี้ใหญ่กว่าชั้นล่างอย่างน้อยสามเท่า
นอกหน้าต่างกระจกบานใหญ่คือทะเลกว้างสุดลูกหูลูกตา แสงจันทร์สาดลงบนผิวน้ำเป็นประกายระยิบระยับ
ห้องอาบน้ำชมวิวทะเลส่วนตัวตกแต่งด้วยหินอ่อนและลวดลายสีทอง อ่างอาบน้ำใหญ่พอให้ลงไปว่ายได้
ยังมีระเบียงเล็กส่วนตัวอีกแห่ง ตั้งเก้าอี้เอนกับโต๊ะน้ำชาใบเล็กไว้
【ถึงจะเทียบคฤหาสน์ส่วนตัวไม่ได้ แต่มีสิ่งอำนวยความสะดวกระดับนี้บนเรือสำราญก็สุดยอดแล้ว】
【พอใจได้แล้วน่า】
เจียงหลีเดินสำรวจห้องอย่างเริงร่า ก่อนคว้าโทรศัพท์ภายในห้องขึ้นมาทันที
“สวัสดีค่ะ รบกวนช่วยขนสัมภาระจากห้องเด็คแปดขึ้นมาทีค่ะ”
วางสายแล้ว นางก็หยิบโทรศัพท์มือถือออกมาส่งข้อความหาหลี่ซินเยว่
หลี่จื่อ: [รูปอ่างอาบน้ำชมวิวทะเล] ยว่ยว่ ดูสิ! อ่างนี่ใส่ฉันลงไปได้ตั้งสิบคน!
ซินเยว่: ?????? ฉันเกลียดเธอ!