【ที่รัก รีบไปเถอะ หากวันนี้ชายแก่คนนี้ไม่ได้ทะเบียนสมรส
เกรงว่าเขาคงได้แสดงอาการกำเริบให้เจ้าดูถึงในห้องผู้ป่วยแน่】
เจียงหลีมองใบหน้าด้านข้างของเขาที่ซีดเซียวแต่ยังดื้อรั้น
ท้ายที่สุดก็ถอนหายใจอย่างยอมจำนน ปล่อยให้เขาจูงมือออกจากอาคารโรงพยาบาล
ตลอดทางราบรื่นไร้อุปสรรค รถโรลส์-รอยซ์แล่นไปตามถนนมุ่งหน้าสู่สำนักงานจดทะเบียนสมรส
ภายในรถเงียบสงัด แผ่นกั้นถูกคนขับยกขึ้นตั้งแต่แรก บดบังสายตาจากเบาะหน้า
เสิ่นเยี่ยนเอนกายอยู่บนเบาะ มือซ้ายของเขากุมมือเจียงหลีไว้แน่นตลอด นิ้วทั้งสิบสอดประสานกัน
ปลายนิ้วลูบไล้ผิวหลังมืออันเนียนละเอียดของนางไม่หยุด
“ต่อไปห้ามทำอะไรบุ่มบ่ามเช่นนี้อีก หากเกิดผลข้างเคียงขึ้นมาจริง ๆ จะทำเช่นไร”
เจียงหลีอดเอ่ยตำหนิไม่ได้
เมื่อเห็นใบหน้าซีดไร้สีเลือดของเขา โทสะในใจก็มลายไปกว่าครึ่งแล้ว
“หากเกิดผลข้างเคียงขึ้นมา ที่รักก็ต้องดูแลข้าไปชั่วชีวิต”
ชายหนุ่มตอบอย่างเต็มปากเต็มคำ ไร้ความรู้สึกผิดแม้แต่น้อย
เจียงหลีถูกเขาทำเอาพูดไม่ออก จึงได้แต่เบือนหน้าไปมองทิวทัศน์นอกหน้าต่าง
เสิ่นเยี่ยนหันมามองนาง
ในดวงตาดำสนิทสะท้อนภาพทิวทัศน์ยามค่ำคืนของเมืองที่เคลื่อนผ่านอย่างรวดเร็ว และยังสะท้อนใบหน้างดงามสดใสของนางด้วย
ขอเพียงผูกคนผู้นี้ไว้ข้างกายได้อย่างสมบูรณ์ ต่อให้ต้องบาดเจ็บอีกสักเท่าใด เขาก็เห็นว่าคุ้มค่า
สิบกว่านาทีต่อมา รถก็จอดลงหน้าอาคารสำนักงานจดทะเบียนสมรส
ผู้ช่วยพิเศษเข็นรถเข็นเข้ามา เจียงหลีเดินอยู่ข้าง ๆ
เรียกสายตาอยากรู้อยากเห็นของเจ้าหน้าที่ได้หลายคู่ ทว่าพวกเขาก็ไม่กล้ามองนาน
เมื่อนั่งลงหน้าโต๊ะลงทะเบียน เจ้าหน้าที่ก็ยื่นใบสมัครสองใบให้