กล้ามเนื้อของชายหนุ่มเกร็งแน่นราวกับเหล็กร้อน แผ่ไอร้อนแผดเผาออกมา
เขาทำได้เพียงกัดฟันแน่น ปล่อยให้นางจุดเปลวไฟที่ไม่อาจดับมอดขึ้นบนร่างของตนทีละกอง
ไล่ต่ำลงมา การเคลื่อนไหวของเจียงหลีหยุดลงตรงเหนือช่วงเอวและหน้าท้องของชายหนุ่ม
ปลายนิ้วขาวนุ่มลากผ่านหน้าท้องแน่นกระชับแผ่วเบา ราวกับสัมผัสได้ถึงพละกำลังอันเปี่ยมล้นที่ซ่อนอยู่ภายใน
「คุณเชิ่นออกกำลังกายเป็นประจำสินะ」
นางจงใจลากเสียงท้ายให้ยาวขึ้น เจือความน่ารักออดอ้อนแบบหญิงสาวอยู่หลายส่วน
「ตรงนี้ดูแข็งแรงมีชีวิตชีวาดีนะ」
ถ้อยคำหยอกเย้าชัดเจนเช่นนี้ทำให้ลมหายใจของชายหนุ่มรวนไปหมด
หยาดเหงื่อเย็นผุดขึ้นตรงขมับ..............
แล้วไหลไปตามแนวกรามคมกริบ ก่อนซึมหายลงบนหมอนสีขาว
นัยน์ตาดำของเชิ่นเยี่ยนคลุ้มคลั่งด้วยคลื่นมืดที่ราวกับอยากกลืนกินนางทั้งเป็น
หากไม่ใช่เพราะบาดแผลฉีกขาดบนแผ่นหลังเหนี่ยวรั้งการเคลื่อนไหวของเขาไว้
ป่านนี้เขาคงกดสตรีใจกล้าผู้นี้ลงใต้ร่างไปแล้ว
แล้วทำให้นางต้องชดใช้ผลลัพธ์อันแสนสาหัสจากการยั่วยุของตน
แต่ตอนนี้เขาทำอะไรไม่ได้เลย ได้เพียงใช้ดวงตาที่เต็มไปด้วยความปรารถนาครอบครองจ้องนางเขม็ง
กลัวเหลือเกินว่าหากเขาทำอะไรล่วงเกินไปเพียงนิด
นางจะยกบาดแผลมาเป็นข้ออ้าง แล้วจบเกมทรมานใจนี้ลงทันที
นั่นคงทรมานยิ่งกว่าการถูกยิงสองนัดกลางวงการเป็นร้อยเท่า
เสียงกริ๊กดังขึ้นพร้อมกับตัวล็อกโลหะ.......
แม้ปกติจะพบหน้ากันอยู่บ่อยครั้ง
แต่ในยามนี้กลับยังคงมอบความรู้สึกสุดขีด..........
เจียงหลีกลืนน้ำลาย..........
【เจ้าบ้าน อย่ามัวแต่มองสิ!】
ระบบมองอยู่ในพื้นที่จิตสำนึกอย่างเพลิดเพลิน