ความอยากครอบครองที่แสดงออกอย่างแนบเนียนเช่นนี้ ทำให้เจียงหลีบ่นในใจอย่างบ้าคลั่ง
【เขาควบคุมกันเกินไปแล้ว อากาศแบบนี้ห่มมิดชิดขนาดนี้ไม่ร้อนหรือไง】
บนถนนกว้างเรียบตรง รถองครักษ์ห้าคันที่อยู่ด้านหน้าและด้านหลังรักษาระยะห่างคงที่ คุ้มกันโรลส์รอยซ์แฟนทอมที่อยู่ตรงกลางไว้ในขบวนอย่างแน่นหนา
แผ่นกั้นภายในรถถูกยกขึ้นตั้งแต่ก่อนหน้านี้แล้ว ก่อเกิดเป็นพื้นที่ส่วนตัวที่แยกขาดจากโลกภายนอกอย่างสิ้นเชิง
เจียงหลีพิงเบาะหนังแท้ เอียงหน้ามองชายหนุ่มตรงหน้า
วันนี้เสิ่นเยี่ยนไม่ได้สวมชุดทางการ มีเพียงเสื้อเชิ้ตสีดำสนิทเนื้อผ้าหรูหราตัวหนึ่ง
แขนเสื้อพับขึ้นถึงท่อนแขน เผยให้เห็นกระดูกข้อมือที่เด่นชัด
แม้บรรยากาศที่ทำให้คนไม่กล้าเข้าใกล้จะลดทอนลงไปไม่น้อย แต่แรงกดดันของผู้มีอำนาจที่แผ่ออกมาจากแก่นแท้ของเขายังคงอยู่
เมื่อรับรู้ถึงสายตาของนาง เสิ่นเยี่ยนก็หันหน้ามา
“ดูดีหรือ?”
เจียงหลีพยักหน้าอย่างซื่อตรง รูปลักษณ์ของชายคนนี้ตรงกับรสนิยมของนางจริง ๆ
ชายหนุ่มหัวเราะเบา ๆ ยื่นแขนยาวออกมาคว้าตัวนางจากเบาะข้าง ๆ
แล้วจัดให้นางนั่งอยู่บนต้นขาแข็งแรงของเขา
ผ่านเนื้อผ้าบาง ๆ เจียงหลีสัมผัสได้อย่างชัดเจนถึงมัดกล้ามเนื้อที่ตึงแน่นบริเวณต้นขาของเขา
สัมผัสที่เต็มไปด้วยพละกำลังทำให้นางอดขยับตัวหนีไม่ได้
“อย่าขยับซี้ซั้ว”
น้ำเสียงของเสิ่นเยี่ยนแหบพร่าลงเล็กน้อย ฝ่ามือใหญ่ที่จับเอวบางของนางพลันกระชับแน่น
ดวงตาดำเรียวยาวคู่นั้นข่มกลั้นแรงปรารถนาบางอย่างที่ยังไม่ได้เผยออกมาตรง ๆ เอาไว้
แผงอกกว้างของเขาแนบสนิทกับแผ่นหลังของนาง ก้มหน้าวางปลายคางไว้ตรงซอกไหล่