เสิ่นเยี่ยนชะงักไป สายตาเลื่อนไปหยุดแถวหน้าท้องแบนราบของนาง ก่อนจะเบนหนีอย่างรวดเร็ว
“ยิ่งห้ามถูกศัตรูของข้าซื้อไปด้วย”
ทุกประโยคฟังดูเหมือนข้อกำหนดในสัญญา
ชัดเจน เย็นชา ไร้ความรู้สึก
เจียงหลีรู้ว่านางควรพยักหน้า
นิสัยของเจ้าของร่างเดิมเป็นพวกหัวปักหัวปำเรื่องรักที่ชอบพึ่งพาผู้อื่นและน่าสงสารอยู่แล้ว
นางจะแสดงออกว่ารู้เท่าทันเกินไปก็ไม่ได้ และจะดูเป็นคนคิดคำนวณเก่งเกินไปก็ไม่ได้
แต่คำว่า “ห้ามมาวุ่นวาย” ก็ยังทำให้ความรู้สึกเปรี้ยวฝาดในอกผุดขึ้นมาอีกครั้ง
เมื่อครู่เขายังรั้งนางไว้จูบอยู่เลย ตอนนี้กลับจัดการกฎเกณฑ์หลังแยกทางเอาไว้เรียบร้อยแล้ว
เสิ่นเยี่ยนสมเป็นเสิ่นเยี่ยนจริง ๆ
สุขุมมีเหตุผลเสียจนชวนให้คนอยากกัดเขา
“ขอแค่เจ้าเชื่อฟัง พอถึงเวลาที่เราแยกทางกัน ข้าจะให้ค่าชดเชยเลิกราเพิ่มอีกหนึ่งพันล้าน”
【น้องระบบ รีบหยิกข้าที หนึ่งพันล้าน!
ถึงจะถูกทิ้งทันที ข้ายังรู้สึกว่าเขาให้มากเกินไปเลย】
แมวลายวัวใช้กรงเล็บเกี่ยวชายกระโปรงนาง หางสีดำยาวสะบัดอย่างรวดเร็ว
【ที่รัก ใจเย็น ๆ
ตาแก่คนนี้เห็น ๆ อยู่ว่าปากร้าวหัวใจตรงข้าม
ที่จริงเขาหวั่นไหวกับเจ้าแล้ว แค่ความต้องการควบคุมสูงเกินไป กลัวว่าความรู้สึกจะควบคุมไม่อยู่ ถึงได้ดึงเปลือกของการ “เลี้ยงกิน” มาห่อหุ้มไว้เพื่อปกปิด】
ตัวเจียงหลีมึนงงไปหมดเพราะตัวเลขก้อนนี้
หนึ่งพันล้าน
ถ้ามีวันนั้นจริง ๆ นางก็ไปกินให้ทั่วโลก แล้วเลี้ยงหนุ่มหล่อสักสิบแปดคนไว้ข้างกาย ไม่ดีหรอกหรือ
อย่างมากก็แค่ไปโลกถัดไป หาผู้ชายคุณภาพเยี่ยมกว่าเดิม
【น้องระบบ เมื่อครู่ข้าเศร้านิดหน่อยใช่ไหม】
【ใช่】
【แล้วตอนนี้ล่ะ】
【ตอนนี้ความเศร้าของเจ้ากำลังถูกหนึ่งพันล้านสะสางจนหมดจด】
เจียงหลีข่มมุมปากที่แทบยกขึ้นจนสุดอย่างสุดกำลัง พยายามรักษาความเชื่อฟังอ่อนหวานสมกับเป็นดอกไม้ขาวไร้เดียงสา
ดวงตาฉ่ำน้ำเป็นประกายมองชายตรงหน้า ก่อนเอ่ยเสียงนุ่ม
“คุณเชิ่นวางใจเถอะ ข้าจะทำตามที่ท่านบอกทุกอย่าง
จะไม่ก่อเรื่องแน่นอน และจะไม่เรียกร้องสถานะใด ๆ”
ความรู้ความเข้าใจและเชื่อฟังโดยไม่มีคำโต้แย้งเช่นนี้ เมื่ออยู่ในสายตาเสิ่นเยี่ยนกลับกลายเป็นการเยาะเย้ยที่แสบตาอย่างยิ่ง