(ทุกคนอย่าด่ากันนะ ตอนหน้าบอสผู้เคร่งขรึมจะตบหน้าตัวเอง แล้วต่อไปยังมีมื้อพิเศษในป่าละเมาะด้วย ฮิฮิ~
มารายงานความคืบหน้าของโลกให้ทุกคนฟัง:
1. บอสผู้เคร่งขรึม (จบแล้ว)
2. พระรองชาเขียวที่ทั้งแย่งชิงและช่วงชิง (กำลังดำเนินเรื่อง)
กระซิบบอกทุกคนว่า พระรองจะคอยปลอบไม่หยุด แถมยังร้องไห้ไปขอโทษไป ภายนอกอ่อนโยน ภายในมืดมนอาฆาต
ความแตกต่างสุดขั้วแบบนี้โดนใจหม่อมเจ้าฝีมืออาหารเข้าเต็ม ๆ จนเนื้อเรื่องอาจยาวเกินสี่สิบตอน o(╥﹏╥)o
หม่อมเจ้าฝีมืออาหารตัดส่วนที่ไม่จำเป็นออกแล้ว และเร่งจังหวะเรื่องให้เร็วขึ้น พยายามให้จบไวที่สุด)
บรรยากาศเงียบสงบราวกับหยุดนิ่งไปชั่วขณะ
“เก็บไว้ให้ดี นี่คือรางวัลของวันนี้”
ร่างสูงใหญ่ที่แผ่แรงกดดันยืดตัวตรงขึ้นอีกครั้ง ชายหนุ่มกลับคืนสู่ท่าทีเย็นชาสูงส่ง ประหนึ่งไม่เปิดโอกาสให้คนแปลกหน้าเข้าใกล้
ทว่าดวงตาลึกล้ำกลับจับจ้องใบหน้าของนางไม่วางตา เปี่ยมด้วยความเอ็นดูที่ไม่คิดปิดบัง
สายตาที่เจียงหลีมองบัตรดำ แทบจะรักษาความบริสุทธิ์ไร้เดียงสาของดอกไม้ขาวเอาไว้ไม่ได้อีกต่อไป
ความกระอักกระอ่วนและความอับอายทั้งหมดมลายหายไปต่อหน้าเลขศูนย์ยาวเหยียด
ดวงตาฉ่ำน้ำเป็นประกายจนแทบเปล่งแสง
【สิบล้าน! สิบล้านเลยนะน้องระบบ!】
【ฉันได้ยินแล้ว】
【เทพเจ้าแห่งเงินทองเดินได้ รุ่นท็อปสุด แนะนำให้ตั้งแท่นบูชาทันที】
【น้องระบบ ตอนนี้ฉันอยากคุกเข่ากราบเขาสักที จะทำให้ตัวละครหลุดไหม?】
【หลุดสิ เปลี่ยนเป็นรับบัตรด้วยสายตาหวานซึ้งแทนก็ได้】
คนกับแมวในหัวตื่นเต้นจนแทบจะกอดคอกันร้องไห้
แต่สีหน้าภายนอกยังคงไว้ซึ่งความไร้เดียงสาและขลาดกลัวแบบดอกไม้ขาว
เจียงหลีถอยหลังไปครึ่งก้าว น้ำเสียงนุ่มหวานสั่นเครือและลนลาน
“คุณเชิ่น ของสิ่งนี้มีค่ามากเกินไป ฉันรับไว้ไม่ได้ ที่ซื้อของให้คุณเมื่อครู่ก็เป็นความเต็มใจของฉันเองค่ะ”