แต่เสิ่นเยี่ยนกลับรู้สึกราวกับมีไฟมืดสุมอยู่ลึกในลำคอ ยิ่งมองก็ยิ่งขัดตา
อุ้งมือใหญ่ที่ข้อกระดูกเด่นชัดค่อย ๆ กำแน่น เส้นเอ็นบนหลังมือที่ข่มกลั้นไว้ยิ่งนูนปูดน่ากลัว
ความอยากครอบครองอันฝังรากลึกถึงไขกระดูก ณ เวลานี้กลับแผ่ขยายออกไปอย่างไร้เหตุผล
แม้แต่ผิวกายเพียงเล็กน้อยบนร่างนาง ทุกสัมผัสที่ชวนให้หัวใจสั่นไหว ล้วนควรเป็นของเขาเพียงผู้เดียว
จะปล่อยให้ผู้อื่นสัมผัสนางตามใจชอบเช่นนี้ได้อย่างไร
ร่างสูงใหญ่กำยำเอนพิงพนักเก้าอี้อย่างหนักหน่วง ลูกกระเดือกที่นูนเด่นขยับขึ้นลงอย่างข่มกลั้นสุดกำลัง
แม้ห่างกันคนละฟากมหาสมุทร ผ่านสายสัญญาณอันไกลโพ้น ความกระสับกระส่ายที่ระบายออกไม่ได้ในกายก็แผดเผาเหตุผลที่เหลืออยู่ให้ร้อนรุ่ม
เขาหยิบโทรศัพท์มือถือที่วางอยู่ข้างกายขึ้นมา ปลายนิ้วที่มีหนังด้านบาง ๆ หยุดค้างเหนือหมายเลขที่จำได้ขึ้นใจ
แต่สุดท้ายก็ข่มใจวางมันลงไปอย่างฝืนทน
เขารู้ดีกว่าใครว่าความยับยั้งชั่งใจของตนเองนั้นเปราะบางเพียงใดเมื่ออยู่ต่อหน้านาง
หากโทรไปตอนนี้ แค่ได้ยินเสียงของนางที่อ่อนหวานจนแทบทนไม่ไหว พร้อมเสียงหอบแผ่วเบาเป็นระยะ
เขาก็แทบมั่นใจว่าตนจะเสียการควบคุมอย่างสิ้นเชิง ทิ้งกำหนดการเดินทางช่วงหลังที่มีมูลค่าหลายหมื่นล้านทั้งหมดลงถังขยะ แล้วสั่งให้เครื่องบินส่วนตัวหันหัวกลับประเทศทันที
เขาวางแท็บเล็ตคว่ำหน้าลงบนโต๊ะแข็งอย่างไร้สีหน้า ตัดภาพที่ทั้งชวนหงุดหงิดและยั่วเย้าใจนั้นทิ้งไปอย่างฝืนใจ
บรรยากาศเงียบสงัดต่อเนื่องครบสามนาที
ในเวลาไม่กี่ร้อยวินาทีอันยาวนานและทรมานนั้น สมองของเขามีแต่ภาพเอวขาวผ่องของนางกับหยดน้ำมันหอมระเหยที่วาววับอยู่บนผิว
อุ้งมือใหญ่ได้สัดส่วนในที่สุดก็พ่ายแพ้ ยื่นออกไปอีกครั้ง
เขาพลิกแท็บเล็ตกลับมา แล้วเปิดหน้าเดิมขึ้นใหม่
หลังจากผ่อนคลายอย่างเต็มที่อยู่นานถึงสองชั่วโมง
เจียงหลีรู้สึกราวกับเป็นปลาเค็มที่ถูกเงินทองและน้ำอุ่นแช่จนเปื่อยนุ่ม แม้แต่ตามร่องกระดูกยังรู้สึกซาบซ่านวาบหวิว