ด้านนอกโถงทางเดินมีเสียงฝีเท้าหนักแน่นดังเข้ามา รองเท้าหนังทำมือชั้นดีเหยียบลงบนพื้นไม้เนื้อแข็งราคาแพง เกิดเสียงเสียดสีแผ่วเบา
จังหวะทุกก้าวแม่นยำราวกับเคาะลงบนหัวใจของนาง
แผ่นหลังของเจียงหลีพลันแข็งทื่อ เหงื่อเย็นบาง ๆ ซึมออกมาทันที
เสียงบานพับประตูหมุนดังชัดเจนผิดปกติในห้องเก็บเสียงที่เงียบสนิท
มือใหญ่ผลักประตูกันเสียงบานหนาหนักให้เปิดกว้างยิ่งขึ้น กลิ่นหอมเย็นของไม้ผสานกับกลิ่นหนังคุ้นเคย
ราวกับตาข่ายดักสัตว์อันชวนกดดันผืนใหญ่ แผ่คลุมลงมาอย่างมืดฟ้ามัวดิน
เสียงชายหนุ่มทุ้มต่ำดังขึ้นจากด้านหลัง ห่างไปไม่ถึงสามก้าว
「เห็นแล้วหรือ」
เจียงหลีแข็งทื่อไปทั้งตัว ก่อนจะหันกลับมาอย่างเก้กังราวกับถูกสกัดจุด
เสิ่นเยี่ยนยืนอยู่ตรงประตู
เขายังคงสวมเสื้อเชิ้ตอยู่บ้านสีดำตัวเดิม คอเสื้อเปิดอย่างไม่ใส่ใจ เผยให้เห็นแนวกระดูกไหปลาร้าที่เซ็กซี่และแข็งแรง
เรียวขาแข็งแรงทอดไขว้กันอย่างสบาย ๆ ร่างสูงใหญ่สง่าขวางแสงจากประตูไว้จนมิด
ชายหนุ่มยกมือผลักบานประตูโลหะอย่างแรง
ประตูกันระเบิดบานหนักปิดสนิทไร้ช่องว่างต่อหน้าทั้งสอง ตัดทางหนีเพียงทางเดียวของนางไปโดยตรง
ไฟตรวจจับความเคลื่อนไหวในห้องส่องให้ใบหน้าของชายหนุ่มคมชัดเป็นสัน
รอยแผลเป็นเก่าจาง ๆ บนสันคิ้วเผยความดุดันดุจสัตว์ร้ายที่ตื่นจากการหลับใหล ท่ามกลางแสงเงาที่เหลื่อมซ้อนกัน
ดวงตาดำสนิทเรียวยาวคู่นั้นไร้ซึ่งความลนลานหรือกระอักกระอ่วนแม้แต่น้อย ทั้งที่ถูกจับได้คาหนังคาเขา
กลับมีเพียงความปรารถนากลืนกินอันตรายสุดขีดพลุ่งพล่านอยู่ในนั้น
เจียงหลีถอยหลังไปครึ่งก้าวโดยไม่รู้ตัว แผ่นหลังบอบบางชนเข้ากับกระจกกันกระสุนที่แข็งเย็นโดยตรง