โจวชื่อเย่ยืนล้างจานอยู่หน้าอ่างล้างจาน
ชายร่างสูงถึง 195 เซนติเมตรหดตัวอยู่ตรงขอบเคาน์เตอร์อย่างยากลำบาก
เสียงน้ำไหลซ่าไม่ขาดสาย
เจียงหลีเพิ่งหยิบผ้าเช็ดโต๊ะขึ้นมา ข้อมือก็ถูกเขาคว้าไว้
“แผลของพี่หญิงโดนน้ำไม่ได้ ไปนั่งที่ห้องรับแขกเถิด
ตรงนี้ให้ข้าจัดการเอง พอข้าตักน้ำซุปใส่กระติกเสร็จ เราค่อยเอาไปส่งที่โรงพยาบาลด้วยกัน”
เขาดันนางออกจากห้องครัว ก่อนหันไปหยิบกระติกเก็บความร้อน
ร่างสูงใหญ่เบียดอยู่ระหว่างตู้กับเคาน์เตอร์ครัว ยามก้มตักน้ำซุป เสื้อกล้ามก็แนบตึงไปตามแผ่นหลังและหัวไหล่
เจียงหลียืนอยู่ตรงประตูครัว ยิ้มตาหยีพลางชมเขา
“น้องเย่รู้ความขึ้นทุกวัน ต่อไปใครได้แต่งกับเจ้าคงสบายไปทั้งชาติ”
ทัพพีกระทบขอบกระติกดังแกร๊ง
โจวชื่อเย่หันหลังให้นาง น้ำเสียงอู้อี้ “พี่หญิงเห็นว่าข้าเหมาะจะแต่งงานหรือ?”
“แน่นอนสิ ทำอาหารเป็น ทั้งยังรู้จักดูแลคนด้วย”
“แล้วพี่หญิงชอบคนแบบนี้หรือ?”
เขาหมุนฝาปิดกระติกให้แน่น ก่อนหันกลับมามองนาง ไฝน้ำตาใต้ตาขวาแต้มความคาดหวังอยู่หลายส่วน
เจียงหลีกะพริบตา แสร้งทำเป็นฟังไม่เข้าใจ “ทุกคนก็คงชอบกระมัง”
【น้องระบบ นี่มันเรียนทำอาหารที่ไหนกัน นี่กำลังมุ่งไปเป็นศิษย์ดีเด่นของคอร์สสอนผู้ชายให้รู้จักทาสรักภรรยาชัด ๆ】
【ที่รัก เขาถามไปถึงการประเมินหลังแต่งงานแล้วนะ
ให้เวลาเขาอีกสองวัน คงได้ให้เธอตรวจรับผลงานแล้วล่ะ】
ระหว่างทางไปโรงพยาบาล โจวชื่อเย่หิ้วกระติกเก็บความร้อนไว้มือหนึ่ง อีกมือหนึ่งถือผลไม้
ผู้คนในโรงพยาบาลเบียดเสียดกันขวักไขว่
พอเดินเข้าไปในลิฟต์ ข้างในก็แน่นจนแทบไม่มีที่ให้ยืน
โจวชื่อเย่ขมวดคิ้วเล็กน้อย ก่อนก้าวออกไปครึ่งก้าว