ชายหนุ่มหลับตาลง ฝ่ามือกำแน่นเป็นหมัดโดยไม่รู้ตัว
เล็บจิกลงบนรอยแผลเก่าที่อยู่กลางฝ่ามือมานานหลายปี
เจ็บเหลือเกิน
แต่ความเจ็บปวดทางกายนี้ ไม่อาจเทียบกับความสับสนปั่นป่วนราวคลื่นซัดสาดในสมองได้เลย
เมื่อวานนี้ เขาคิดอะไรไปบ้างกันแน่?
เขากลับมองเว่ยเว่ยของตนเป็นเหยื่อล่ออันตราย ที่ใช้รูปโฉมงดงามเข้ามาใกล้เขา
(เพราะคำหยาบ เลยเขียนคำว่าเว่ยไม่ได้ จึงแยกคำออก)
เขาคิดว่านางกำลังใช้กลอุบายเผื่อเสียเผื่อเหลืออย่างแยบยล
ถึงขั้น...
ในความฝันอันเหลวไหลนั้น เขากดนางลงบนเตียง
เขาลิ้มรสความนุ่มนวลของริมฝีปากนางอย่างไม่ยับยั้ง สูดดมกลิ่นกลีบลิ้นมังกรบนกายที่ชวนให้คนคลุ้มคลั่ง
ในความฝัน เขาทำเรื่องที่เต็มไปด้วยความปรารถนาครอบครองต่อนางมากมายถึงเพียงนั้น
แล้วยังเช้าวันนี้อีก
ตอนนางสวมชุดนอนคอเสื้อเปิดอ้าออกมาเปิดประตู
เขาเกือบควบคุมตนเองไม่อยู่
อยากผลักนางกลับไปบนเตียงในห้องนอนสำรอง อยากเห็นนางเสียการควบคุมอยู่ใต้ร่างของตน
จินตนาการอันงดงามแต่รุกรานเหล่านั้น
ความปรารถนาอันรุนแรงและการเสียการควบคุม ซึ่งไม่เคยเกิดขึ้นกับหญิงใดตลอด 31 ปีที่ผ่านมา
บัดนี้กลับกลายเป็นเรื่องตลกเหลวไหลถึงขีดสุด ตบฉาดลงบนใบหน้าเขาอย่างไร้ปรานี
นางคือเว่ยเว่ยของเขา
เป็นครอบครัวของเขา...
เจียงเฉินเหยียนกัดฟันกรอด
ในปากมีรสคาวเลือดจาง ๆ
จอมทรราชผู้ผงาดอยู่ในเขตสีเทาโพ้นทะเล เพียงกระทืบเท้าครั้งเดียวก็ทำให้ผู้มีอำนาจและเจ้าสัวมากมายคุกเข่าวิงวอนขอความเมตตาได้