เจียงหรงชวนเป็นคนรู้จักวางตัว และถนัดที่สุดกับการไกล่เกลี่ยสถานการณ์
ในเมื่อพี่ใหญ่ไม่อยากให้ใครเรียกว่าพี่ใหญ่ เช่นนั้นก็เปลี่ยนคำเรียกเสีย
เขาไม่อยากทำให้พี่ใหญ่ขุ่นเคืองเพราะเรื่องเล็กน้อยนี้ ถือเป็นการหาทางลงให้สวีจือเสี่ยด้วย
“ในเมื่อพี่ใหญ่ไม่คุ้นชินกับการที่คนอื่นเรียกท่านเช่นนี้ ต่อไปพวกเราควรเรียกท่านว่าอย่างไรดี?”
เจียงหรงชวนมองเจียงเฉินเหยียนด้วยท่าทีอ่อนโยนพลางเอ่ยถาม
พอได้ยินคำถามนี้ เจียงหลีก็เกร็งขึ้นมาทันที
แมวลายวัวร้องโวยวายอยู่ในพื้นที่จิตสำนึก
【ที่รัก รีบปิดปากเขาเร็วเข้า!】
【เจ้านรกมีชีวิตนี่กำลังหึงหนักแน่ ๆ เขาต้องพูดอะไรชวนตะลึงออกมาแน่!】
เจียงหลีคิดว่าน้องระบบพูดถูก นางเข้าใจเจียงเฉินเหยียนดีเกินไป
ถ้าปล่อยให้เจียงเฉินเหยียนเลือกเอง ชายผู้นี้คงพูดออกมาหน้าตาเฉยว่าให้เรียกท่านนายทุนหรือคุณชาย
แค่คิดภาพนั้นก็สยองจนเจียงหลีไม่กล้ามองแล้ว
เจียงหลีร้อนใจราวกับมดบนกระทะร้อน สมองน้อย ๆ หมุนเร็วจี๋
“เรียกพี่เหยี่ยน!”
เจียงหลีชิงพูดก่อนที่เจียงเฉินเหยียนจะเอ่ยปาก เสียงใสกังวานดังลั่น
นางยิ้มตาหยี กวาดตามองคนรอบวง แล้วพยักหน้าแรง ๆ
“พี่เหยี่ยนฟังดูดีจะตาย ทั้งสนิทสนม ทั้งรักษาธรรมเนียมอาวุโสด้วย”
นางจงใจลากเสียงยาว ก่อนจะขยับเข้าไปใกล้ชายหนุ่มอีกหน่อย เงยหน้ามองเจียงเฉินเหยียนแล้วออดอ้อนเสียงหวาน
คิ้วตาของเจียงเฉินเหยียนพลันขรึมลง
สายตาเย็นเยียบของชายหนุ่มจับจ้องใบหน้านาง
เมื่อครู่เขาตั้งใจจะพูดจริง ๆ ว่า ถ้าไม่เรียกคุณชายก็หุบปากไปเสีย
ใครให้พวกเขามีหน้ามาสนิทสนมกับเขา? เรื่องวุ่นวายของตระกูลเจียงยังจัดการไม่เสร็จแท้ ๆ