ห้องหนังสือของฉินซิงชู
เจียงหงหงคุกเข่าอยู่ข้างขาเหรินซิ่วหลาน ร้องไห้สะอึกสะอื้นจนหายใจไม่ทัน
นางไม่รู้ว่าปัญหาอยู่ตรงไหน
ชาติก่อนฉินอวี่แทบไม่กลับมา มีแต่ส่งค่าเลี้ยงดูมาให้ เหตุใดครั้งนี้ถึงได้กลับมา?
แล้วพอกลับมาก็เปิดโปงเรื่องที่น่าจะถูกเปิดโปงอีกสิบปีให้หลัง
นางไม่ยอมจำนน กำมือเหรินซิ่วหลานไว้แน่น
"ท่านอา ท่านอา ฉิน ท่านต้องเชื่อข้า ข้าเป็น...จริง ๆ"
"เจียงหงหง หรือ เจียงอันอัน?"
น้ำเสียงของฉินอวี่ไร้ซึ่งความผันแปรทางอารมณ์ ดั่งน้ำแข็งแตกระแหงในเดือนสิบสอง
เจียงหงหงเงยหน้าขึ้น ก็สบเข้ากับแววตาเย็นชาเฉียบคมของเขา นางสะดุ้ง ลำคอเหมือนถูกบีบไว้ เปล่งเสียงใดไม่ออก
เหรินซิ่วหลานมองฉินอวี่ แล้วมองเจียงหงหงที่ใบหน้าเปื้อนน้ำตา ลังเลเอ่ยถาม
"เด็กน้อย...เจ้ามิใช่ อันอัน จริงหรือ?"
ฉินซิงชูจุดบุหรี่มวนหนึ่ง นิ่งเงียบ
น้องชายของเขาผู้นี้ เป็นบุตรที่ท่านพ่อแก่มีเมื่อชรา เลี้ยงดูด้วยมือตนเอง
แม้อายุเพียงสิบสี่ แต่ผ่านการฝึกฝนในสนามรบ จิตใจสุขุม
เรื่องใดไม่แน่ชัด เขาจะไม่ตรงมาถึงเรือนเช่นนี้
"ข้าไปเปลี่ยนตัว"
ฉินอวี่ไม่พูดพล่าม หยิบเสื้อคลุมทหารสวมทับ
เขายังคงไว้ซึ่งกลิ่นอายวัยเยาว์ ทว่าความสูงร้อยแปดสิบกว่า กลับทำให้เสื้อคลุมทหารธรรมดาๆ ดูสง่างามผ่าเผย
สายตาเฉียบคมทอดลงบนใบหน้าเจียงหงหง
"ลุกขึ้น ไป"
ความโชคดีสุดท้ายก็มลายสิ้น
เจียงหงหงกอดขาเหรินซิ่วหลานไว้แน่น ร้องไห้อ้อนวอน
"ท่านอา ไยต้องไล่ข้า! เป็นบิดามารดาข้าที่เปลี่ยนชื่อข้าเป็นเจียงอันอัน พวกเขาสั่งห้ามข้าบอกใคร..."
นี่ก็คือการยอมรับ
"พวกท่านรับเลี้ยงเจียงอันอันได้ เหตุใดไม่รับข้าไว้ด้วยเล่า? บิดาของเจียงอันอันเป็นลุงของข้านะ!"
น้ำตานางไหลริน ครั้งนี้ร่ำไห้ด้วยอารมณ์แท้จริง
นางมิอยากกลับไปยังถ้ำดินนั่น
ไม่อยากกินหมั่นโถวสีดำ หวอโถวแป้งข้าวโพด และข้าวฟ่างทุกวัน
ทั้งยังไม่อยากแทบไม่ได้กินเนื้อทั้งปี
"ท่านอา ท่านอา ฉิน ข้ากลับไปมิได้จริง...บิดาข้าจะตีข้าตาย..."
ฉินซิงชูกับผู้เป็นภรรยามองนางด้วยแววตาซับซ้อน
"ตึง" เสียงหนึ่ง ประตูถูกผลักเปิด
ฉินจ้วงจ้วงพุ่งเข้ามา นิ้วอ้วนน้อยชี้เจียงหงหง
"โกหกมันผิด! บ้านเราไม่เอาเจ้าคนพูดปด!"
ฉินลี่ย่าซึ่งไปรับตัวเจียงหงหงมาและคอยเอาใจใส่ตลอดทาง บัดนี้เต็มไปด้วยโทสะเมื่อถูกลวง
"เหตุใดมีคนทำเรื่องเช่นนี้ได้?"
"ท่านพ่อ ท่านแม่ นิสัยใจคอพวกเขามีปัญหา ข้าไม่เห็นด้วยที่จะรับเลี้ยงนาง" ฉินลี่หัวขมวดคิ้วมองเจียงหงหง แล้วกล่าวกับฉินอวี่
"อาเสี่ยว ข้าไปเปลี่ยนตัวกับท่าน"
เจียงหงหงกอดขาเหรินซิ่วหลานแน่น หน้าแดงก่ำ ร้องไห้จนสะอื้น
"มิใช่ข้า...ข้ามิได้ตั้งใจหลอกท่าน...เป็นบิดามารดาข้า...พวกเขาไม่ต้องการข้า ข้าหวาดกลัว..."
เหรินซิ่วหลานทอดถอนใจ ก้มตัวประคองนางขึ้น
เจียงหงหงเพิ่งเกิดประกายความหวังเล็กน้อยในใจ ก็ได้ยินนางกล่าวว่า
"อันอันไร้บิดามารดา เจ้ากับบิดามารดาเป็นญาติของนาง ควรแก่การดูแลนางอย่างดี"
เหรินซิ่วหลานมองนาง ในแววตาหมดสิ้นความอ่อนโยนแต่ก่อน เหลือเพียงความผิดหวัง
"บัดนี้ก่อเรื่องเช่นนี้...ก็พอจะรู้ได้ว่า อันอันตัวจริง จะต้องอยู่อย่างยากเข็ญเพียงใด"
นางหันไปทางฉินอวี่
"พี่ใหญ่เจ้าต้องไปหน่วยทหารวันนี้เพื่อเยี่ยมเยียน พี่สะใภ้จะไปด้วยเพื่อเปลี่ยนตัว"
"ข้าไปด้วย" ฉินลี่ย่าตำหนิตนเอง "โทษข้าที่รับตัวผิด"
ฉินซิงชูกระแอมเบาๆ
แอบชำเลืองมองน้องชาย
พอดีสบกับแววตาเคร่งขรึมของฉินอวี่
ฉินซิงชู...ดูงานนี้เข้า ผู้เป็นพี่ใหญ่อย่างเขา ในสายตาน้องชายคงดูไม่น่าเชื่อถือเสียแล้ว
จึงแก้ตัวว่า "ข้าให้ทหารรับใช้ไปซื้อตั๋วให้พวกเจ้า"
ก่อนออกเดินทาง เหรินซิ่วหลานถูกเรียกตัวกลับโรงพยาบาลกะทันหัน
สุดท้ายแล้วเป็นฉินอวี่กับฉินลี่หัวพาตัวเจียงหงหงไปเปลี่ยนตัว
พอยามพลบค่ำ ก็ถึงหมู่บ้านหลิวซู่
...
ลานบ้านดินของตระกูลเจียง
เจียงเจี้ยนปิงหน้าดำคล้ำ
เรื่องมันลงเอยเช่นนี้ได้เล่า!
หมู่บ้านหลิวซู่เกือบครึ่งกองพลน้อยการผลิตมากันหมด
บ้างสอดมือในแขนเสื้อ บ้างถือชามเปล่าหลังกินข้าวเสร็จ ต่างยืดคอยาวเหยียด ถามกันว่า
"หัวหน้ากองพันใหญ่เรียกพวกเรามา เกิดเรื่องอะไรขึ้น?"
หัวหน้ากองพันใหญ่ยืนกลางลาน กล้องยาสูบชี้จมูกเจียงเจี้ยนปิงสั่งสอน
"ดีนะเจ้า เจียงเจี้ยนปิง ข้าไม่นึกเลยว่าเจ้าจะทำเรื่องเช่นนี้ได้!"
"หากมิใช่เพราะพ่อของอันอันเป็นทหารส่งเจ้าเรียนจนอ่านออกเขียนได้ เจ้าจะเป็นผู้บันทึกคะแนนกองพลน้อยการผลิตได้หรือ?"
"บัดนี้เจ้ากลับจะบีบบุตรสาวแท้ๆ ของเขาให้ตาย!"
"เจ้าว่ามา เจ้ายังมีหน้ากระไรไปเป็นผู้บันทึกคะแนนให้กับคนในคอมมูนของเราต่อ?"
เจียงเจี้ยนปิงถูกด่าจนสีหน้าเดี๋ยวแดงเดี๋ยวขาว
เขาไม่โง่ นี่หัวหน้ากองพันใหญ่ถือโอกาสปลดตำแหน่งเขา
ชาวบ้านกับปัญญาชนจากเมืองที่ทราบเรื่องแล้วกระซิบกระซาบ
"สมควร!"
"ดูก็ดีออก แต่แท้จริงรู้หน้าไม่รู้ใจ"
"ชิ คนอำมหิต เห็นแก่ได้กระทั่งล้างบางตระกูลพี่ใหญ่ตน คนแบบนี้ควรถูกลากไปประจาน"
เสียงชี้หน้าเริ่มดังขึ้นเรื่อยๆ
เจียงเจี้ยนปิงต้องลดท่าที
"หัวหน้ากองพันใหญ่พูดถูก ตำแหน่งผู้บันทึกคะแนนพรุ่งนี้ข้าจะคืนให้คอมมูน อย่างนี้พอหรือยัง?"
เขาหวังใช้เงื่อนไขนี้แลกให้หัวหน้ากองพันใหญ่ยุติเรื่อง
"เจ้าคิดว่ายื่นตำแหน่งแล้วมันจะจบเรื่องแค่นี้รึ?" หัวหน้ากองพันใหญ่สูดยามวนพลางกล่าว
"เรื่องของอันอัน เจ้าจะทำเช่นไร?"
เจียงเจี้ยนปิงเสแสร้งยิ้มขม ลูบหน้า ทอดถอนใจ
"หัวหน้ากองพันใหญ่ มิต้องเกรงท่านไม่เชื่อ"
"พี่ใหญ่ข้าแม้จะมิได้เกิดจากแม่เดียวกัน ไปเป็นทหารแต่เล็ก ไม่เหลียวแลบ้าน แต่เขาก็เหลือบุตรสาวไว้เพียงนางเดียว ข้าจะไม่รักได้อย่างไร?"
"ข้าไม่รู้จักตระกูลฉิน ก็เกรงพวกเขาจะไม่ดีต่ออันอัน จึงคิดจะเก็บอันอันไว้เลี้ยงเอง"
ฉินอวี่กับพวกเพิ่งมาถึง ก็ได้ยินคำพูดนี้
ฉินลี่หัวเห็นอาเสี่ยวมองอย่างเย็นชา จึงหยุดฝีเท้า ถามจางเสวียจวิน
"อันอันคือคนไหน?"
จางเสวียจวินยืดคอมองยังหาไม่พบ ก็ได้ยินหัวหน้ากองพันใหญ่ขึ้นเสียง
"เจียงรอง เจ้าพูดเช่นนี้ เจ้าไม่ใจสั่น ข้ายังขายหน้าแทนเจ้า!"
เขายกกล้องยาชี้ไปที่ประตูถ้ำดินบานหนึ่ง
"รีบเอาอันอันออกมา ข้าให้เสวียจวินนำนางไปส่งมอบให้คนตระกูลฉินด้วยตนเอง"
เขาไม่อ่อนข้อให้
เจียงเจี้ยนปิงไม่อาจคงรอยยิ้มไว้ได้อีก น้ำเสียงจึงแฝงโทสะ
"หัวหน้ากองพันใหญ่ ตำแหน่งผู้บันทึกคะแนน ท่านจะให้บุตรชายท่าน ให้พี่น้องท่านก็แล้วแต่"
"แต่เรื่องอันอันเป็นเรื่องครอบครัวข้า ข้ารู้ว่าจะจัดการอย่างไร ท่านให้คนแยกย้ายเถอะ"
อิ่มจนล้น ยุ่งเรื่องบ้านคนอื่น!
หัวหน้ากองพันใหญ่คิดจะให้ตำแหน่งแก่พี่น้องตนจริง แต่ถูกตีแผ่ต่อหน้าคนมาก โทสะก็พลุ่งขึ้นในใจ เสียงดัง
"เจียงเจี้ยนปิง อันอันมาหาข้าผู้เป็นหัวหน้ากองพันใหญ่ ต้องการให้ข้าให้ความเป็นธรรม นี่จึงไม่ใช่เรื่องครอบครัวเจ้าอีกต่อไป!"
"นางมาหาท่าน?" เจียงเจี้ยนปิงสีหน้าเปลี่ยน "เมื่อใด?"
เขาคิดว่าแม้เจียงอันอันจะรู้ว่าถูกหงหงสวมรอย ก็อย่างมากก็แค่ร้องไห้อาละวาด
ไม่คิดว่าเด็กหญิงเหลืองน้อยคนหนึ่ง ถึงกับไปหาหัวหน้ากองพันใหญ่
จางเสวียจวินเบียดจากฝูงชนเข้ามา ก้าวเท้าเหยียดยาว เตะไปที่บานประตู
ประตูไม้ "คราง" เสียงหนึ่งเปิดออก
ณ ธรณีประตู มีเด็กคนหนึ่งเดินออกมา
ฝูงชนฮือฮา