เจียงอันอันจ้องเขาโดยไม่พูดอะไร
เธอไม่กลัวถูกหัวเราะเยาะ
เธอแค่อยากให้คนอื่นเห็นว่าครอบครัวของเจียงเจี้ยนปิงเป็นสิ่งที่น่าขยะแขยงแค่ไหน
ฉินลี่ฮวาเติบโตมาในตระกูลใหญ่ ใครๆ ก็พูดจาสุภาพ ยังไม่เคยเจอคนหน้าด้านขนาดนี้ เธอพูดอย่างโกรธๆ ว่า:
"พูดมากไม่มีความหมาย คุณอยากให้เราเรียกตำรวจไหม?"
"พ่อฉันบอกแล้วว่าไม่มีเงิน นายจะขู่ให้เราตายหรือไง?" เจียงหงหงเกลียดครอบครัวฉินขึ้นมา ดวงตาแดงก่ำพร้อมตะคอกกลับ
เจียงอันอันไม่อยากรอตำรวจ
เธอคืนเสื้อคลุมทหารที่ลากพื้นให้ฉินอวี่ แล้วเดินไปทางถ้ำดิน พร้อมพูดว่า:
"ลุงรอง หนูมีเรื่องจะคุยกับลุง"
เจียงเจี้ยนปิงหยุดชะงักครู่หนึ่ง แล้วเดินตามเข้าไปพร้อมกับเจียงหงหง
เจียงอันอันมีดวงตาสีดำสนิทที่แฝงความเคียดแค้น จ้องมองพวกเขา:
"คืนของให้หนูตอนนี้"
"ไม่งั้นหนูจะออกไปโวยวายเรื่องพี่สาวคนโตของลุงมีชู้"
"อยากให้ประจานเสร็จแล้วค่อยคืน หรือคืนตอนนี้?"
เจียงหงหงได้ยินแล้วตื่นเต้น: "พ่อ... ที่หล่อนพูดเป็นความจริง พี่สาวคนโตจริงๆ..."
สีหน้าเจียงเจี้ยนปิงเปลี่ยนไป: "อย่าไปฟังมันพูดไร้สาระ แม่แกป่วย พี่สาวแกแค่ไปเฝ้าไข้ที่โรงพยาบาล"
เจียงอันอัน: "งั้นหนูก็จะไปพูดให้คนอื่นฟัง ดูว่ามีใครจะไปสืบไหม"
รูม่านตาเจียงเจี้ยนปิงหดตัวลง กำลังจะโกรธ ก็เห็นฉินอวี่ยืนอยู่ที่ปากทางเข้าถ้ำ
ยื้อกันอยู่ไม่กี่วินาที
เขาถอนหายใจอย่างหมดแรง แล้วก็เสียใจที่พูดเรื่องนี้กับลูกชายลูกสาวต่อหน้าหล่อน
ตอนนี้บ้านเมืองกำลังมีการประจานอยู่บ่อยครั้ง เขาได้ทำให้หัวหน้ากองพลน้อยไม่พอใจไปแล้ว ถ้าเรื่องนี้ออกไปอีก หัวหน้ากองพลน้อยจะต้องใช้โอกาสนี้กำราบเขาอย่างแน่นอน