เจียงอันอันพูดอย่างจริงจังว่า:
“ลุงโม่ หนูไม่ได้โกหกนะคะ พี่ลี่ฮวาเอาไปให้หมอตรวจแล้ว เดี๋ยวก็เอากลับมาค่ะ”
พูดอยู่พอดี ฉินลี่ฮวาก็ผลักประตูเข้ามา
เธอยื่นขวดยาให้ลุงโม่ “ถามหมอแล้วค่ะ ลองใช้ได้”
ลุงโม่รับขวดยามา
บนขวดไม่มีฉลากอะไรเลย พอเปิดฝา กลิ่นสมุนไพรจาง ๆ ก็ลอยออกมา
เจียงอันอันรีบวิ่งไปเทน้ำ
“วันละหนึ่งเม็ด กินแล้วขาก็จะไม่ปวดค่ะ”
ลุงโม่มองดวงตาใสเป็นประกายที่เต็มไปด้วยความคาดหวังของเธอ แล้วหันไปมองฉินลี่ฮวา
ผ่านไปครู่ใหญ่ เขาก็กลืนยาลงไป
ฉินลี่ฮวายังไม่วางใจ จึงเสริมว่า
“ลุงโม่ ยามีแค่สามสิบเม็ด กินหมดแล้วค่อยตัดสินใจว่าจะไปหรือไม่ไปนะคะ”
ลุงโม่ทุบขาตัวเองเบา ๆ น้ำเสียงเจือความอาลัยอาวรณ์
“ฉันได้รับบุญคุณจากผู้บัญชาการทหารสูงสุด ถ้าอาการปวดขาหายจริง ๆ กระดูกเก่า ๆ คู่นี้ก็จะทำงานให้นานเท่าที่ทำได้”
เขาหันไปมองฉินลี่ฮวา รอยยิ้มเปี่ยมด้วยความเอ็นดู
“ฉันยังอยากเห็นพวกเธอกับอวี่สร้างครอบครัวด้วยกันด้วยนะ”
“ต้องรักษาหายแน่นอนค่ะ!” เจียงอันอันพูดอย่างหนักแน่น
เธอรู้ดียิ่งกว่าใครว่ายานี้มีสรรพคุณแค่ไหน
ชาติที่แล้ว แม้แต่ลูกเลี้ยงปัญญาอ่อนของอาสามก็ยังรักษาหาย นี่เป็นหลักฐานที่ชัดเจนที่สุดแล้ว
ลุงโม่ถูกสีหน้ามั่นอกมั่นใจของเธอทำให้ขำ จึงยิ้มพลางลูบหัวเธอเบา ๆ
……
เช้าวันรุ่งขึ้น ตอนเจียงอันอันลงมาชั้นล่าง เธอก็ได้กลิ่นหอมลอยมาแตะจมูก
พอเดินไปถึงหน้าห้องครัว เธอก็ชะงักไป
เห็นลุงโม่ยืนทอดไข่อยู่หน้าเตา
ไม้เท้าที่เขาไม่เคยห่างกายตลอดหลายวันนี้ ตอนนี้ตั้งอยู่ไกล ๆ ในห้องรับแขก
“ลุงโม่คะ?” เจียงอันอันวิ่งเข้าไปหา “ขาไม่ปวดแล้วเหรอคะ?”