เกิ๊ก เกิ๊ก เกิ๊ก
หลี่มอเหิงกัดฟ้าแน่นจนขมับตุ่ย ก่อนจะคำรามต่ำ ๆ ว่า "ข้าขอโทษในคำพูดไร้สาระของข้าเอง เฉินซิงเหอ ข้าขอโทษ"
พูดจบ หลี่มอเหิงจึงแหงนหน้าขึ้นอีกครั้ง แล้วเปร่งคำทีละคำว่า "ขอถามว่า... เพียงพอแล้วหรือยัง"
"ของโฉดน่าอาย" เฉินเหวินพึมพำอย่างไม่ใส่ใจ
"เจ้า... พุ้ะ!"
ไฟแค้นพวยพุ่งขึ้นในอก
ภายใต้อารมณ์โกรธจัดที่ซัดสมอง ชายหนุ่มใจร้อนถึงกับปลดปล่อยเลือดพุ่งออกจากปาก
โกรธจนพ่นเลือด?
นี่มัน...
คนทั้งมวลกลืนน้ำลายเหงื่อโดยไม่รู้ตัว
ในเวลาเดียวกัน แววตาที่มองเฉินเหวินก็เปลี่ยนไปอีกครา
การทำให้คนหนึ่งโกรธจนพ่นเลือด พวกเขานี่เป็นครั้งแรกที่ได้เห็น
จะว่าไปก็ได้แต่สงสาร หลี่มอเหิงนี่ใครไม่ไปยุ่ง ไปทำไมต้องไปยุ่งกับอสูรกายเช่นนี้
ลั่วเทียนเฟยไม่แยแสหลี่มอเหิง หากเอ่ยกับเฉินเหวินว่า "พวกเรากำลังจะเดินทางกลับ เจ้าจะกลับพันธมิตรโดยตรง หรือจะกลับทางผ่านสู่แดนนอกเลย"
เฉินเหวินเงียบไปชั่วขณะ
จริง ๆ แล้ว สถานที่ที่เขาปรารถนาที่สุดคือโลกจิ๋วเสวียนเทียน
แต่ก่อนหน้านั้น เขารู้สึกว่าตนยังต้องฝึกฝนให้ก้าวไกลกว่านี้อีก เพื่อให้มีฐานที่มั่นมากพอ
แม้จะไม่อยากรับรู้ก็ตาม แต่เฟิ่งตี้ซีนี่ก็สร้างความยุ่งยากให้เขาไม่ใช่น้อย
ถ้าร่างกายของเขาไม่แข็งแกร่งพอ ก็ไม่แน่ว่าจะกดขี่เฟิ่งตี้ซีได้
และเฟิ่งตี้จวินชัดเจนว่าเหนือกว่าเฟิ่งตี้ซี ถ้าเขาไปเผ่าหงส์ฟ้าเก้าอุรุทานเดียว ย่อมต้องประจันหน้ากับจักรพรรดิหงส์
ถึงวันนั้น หากเขาแม้แต่เฟิ่งตี้จวินยังไม่เอาชนะได้ แล้วจะไปพูดถึงการช่วยพี่สาวของเขาได้อย่างไร