เมื่อเฟิ่งตี้ซีพูดประโยคนี้ออกมา สังขารของเฉินเหวินก็เกรี้ยวกราดขึ้นทันที
เฟิ่งตี้ซีรู้สึกได้อย่างชัดเจนถึงการแปรปรวนของอารมณ์เฉินเหวิน ใบหน้านางเปลี่ยนไปโดยไม่อาจระงับ
เพราะนางรู้ว่าตนเองอาจทำให้เฉินเหวินโกรธเกรี้ยวขึ้นจากคำพูดนี้
หากเป็นเช่นนั้น โอกาสมีชีวิตรอดของนางอาจมลายสิ้น
สำหรับนางแล้ว แม้ตลอดมาจะหยิ่งผยอง เหยียดมองผู้คนในโลกเหมือนสิ่งไร้ค่า
แต่ถ้ามีชีวิตอยู่ได้ ใครเล่าอยากตาย
เฉินเหวินสูดลมหายใจลึก จึงกดความเกรี้ยวกราดในใจลงได้
แล้วจึงดึงเฟิ่งตี้ซีเข้าไปในค่ายกลกำบังฟ้าซ่อนจักรวาล เพราะพื้นที่กลืนกินนี้เขาคงอยู่ได้ไม่นาน
เมื่อพบว่าตนเอง จู่ ๆ ถูกดึงเข้าสู่มิติอันแปลกตา ใบหน้าเฟิ่งตี้ซีก็เปลี่ยนไปอย่างถึงกับหน้าถอดสี
เสียงอันเยือกเย็นของเฉินเหวินดังขึ้น "ต่อไปนี้ ข้าถามอะไร เจ้าก็ตอบอย่างนั้น"
"……ได้" เฟิ่งตี้ซีลังเลอยู่ครู่หนึ่ง สุดท้ายก็ตอบรับ
"เจ้าได้พาหญิงสาวคนหนึ่งจากแดนโลกบรรพกาลออกไปหรือไม่" เฉินเหวินเอ่ยเสียงเย็นชา
เฟิ่งตี้ซีสะบัดศีรษะขึ้นทันที จ้องมองเฉินเหวินอย่างตื่นตะลึง
ชัดเจนว่านางไม่คาดคิดว่าเฉินเหวินจะถามถึงหญิงสาวคนนั้น
"ตอบมา" เฉินเหวินขานเสียงเย็น
เฟิ่งตี้ซีสูดลมหายใจลึก จึงเอ่ยว่า "ใช่"
"แล้วนางอยู่ที่ใดตอนนี้" เฉินเหวินปลดปล่อยความเยือกเย็นรอบกาย สายตาเย็นเยียบมองตรงไปยังเฟิ่งตี้ซี
เฟิ่งตี้ซีจึงเริ่มรู้ตัวว่ามีบางอย่างผิดปกติ จึงถามว่า "หญิงสาวคนนั้นเป็นอะไรกับเจ้า"
"นางคือพี่สาวของข้า เจ้าว่านางเป็นอะไรกับข้า" เฉินเหวินขานเสียงเย็นยะเยือก
ฮืม!!!
สมองของเฟิ่งตี้ซีระเบิดเป็นก้อนโคลน
นางเข้าใจแล้ว
ในที่สุดนางก็รู้ว่าเหตุใดเฉินเหวินจึงตั้งเป้าหมายที่นางไม่ปล่อย