“ท้าอัจฉริยะแห่งเก้ามหาอำนาจย่อมไม่ธรรมดาจริง ๆ ถึงขนาดเสียงพูดยังใหญ่กว่าคนทั่วไป”
เฉินเหวินเอ่ยขึ้นอย่างช้า ๆ พลางก้าวย่างไปข้างหน้าทีละก้าว
บรรดาบุตรหลานผู้มาดูความวุ่นวายต่างมองภาพตรงหน้าอย่างงงงวย
สิ่งที่พวกเขาได้ยินนี่มันอะไรกัน?
ต้องยอมรับว่าเฉินเหวินนี่กล้าหาญจริง กล้าขัดใจหลี่จิ่วโยวถึงเพียงนี้
หลี่จิ่วโยวคือใคร?
ดาวรุ่งที่แกร่งที่สุดแห่งวิหารเทียนซวี
หนึ่งในบุตรทั้งเก้าแห่งขั้นเหนือจักรพรรดิ
ด้วยพลังที่ปรากฏต่อสายตา นับเป็นผู้ที่รองจากเสี่ยชี่เย่ เจียงลั่วหลี และเฟิ่งตี้ซีเพียงเท่านั้น
แต่เฉินเหวินล่ะ? แค่คนพื้นถิ่นธรรมดาคนหนึ่ง ความกล้าและฐานที่มั่นอันใดมาเป็นหลักยึด
เพราะสังหารหลี่เฉินหยวนกับเหยาฉงซานพวกนั้นหรือ?
พูดตามตรงโดยไม่เกินเลย คนเหล่านั้นแม้แต่จะถือรองเท้าให้หลี่จิ่วโยวก็ยังไม่มีคุณสมบัติ
สายตาของหลี่จิ่วโยวเปล่งประกายเฉียบคมขึ้นทันที
ส่วนเฉินเหวินหยุดยืนในระยะหนึ่งจังจากจากพวกหลี่จิ่วโยว แล้วเอ่ยว่า “ครั้งนี้ ข้ามาเพื่อนางเพียงผู้เดียว”
ว่าจบ มือของเฉินเหวินก็ชี้ไปยังตำแหน่งของเฟิ่งตี้ซี
เฟิ่งตี้ซีที่ไม่เคยขยับตัวตลอดมา ค่อย ๆ เงยหน้าขึ้น สายตาตกอยู่บนร่างของเฉินเหวิน
ดวงตาของนางไม่แฝงอารมณ์ใด ไม่มีแม้แต่ความรู้สึกสั่นไหวเล็กน้อย
เหมือนดั่งว่าเฉินเหวินเป็นเพียงสิ่งไร้วิญญาณ สร้างระลอกคลื่นใด ๆ ในใจนางไม่ได้เลย
ขณะนั้นเอง เฉินเหวินเอ่ยขึ้นอีกครั้ง “หากพวกเจ้ายอมถอยไป ข้าอาจไว้ชีวิตพวกเจ้า”
คำพูดนี้ดังขึ้น ทั้งสนามเงียบสนิท
กระทั่งเสียงการหายใจก็ไม่ปรากฏแม้แต่เสี้ยวเดียว
ชั่วขณะนั้น พวกเขารู้สึกเพียงสมองตื้อแตกดังฮือ