ฝ่ายอื่นนั้น เฉินเหวินเพิ่งเข้าสู่ภาวะบำเพ็ญได้ไม่นาน เซียนหงเส้าก็ตื่นขึ้นมาแล้ว
เมื่อเฉินเหวินมองเห็นดังนั้น ก็เอ่ยถามทันทีว่า "พี่เส้าจื่อ พี่ปิดประตูบำเพ็ญออกมาแล้วหรือ"
"ใช่ เพิ่งออกมาได้ไม่นาน" เซียนหงเส้าตอบกลับ
พูดจบ นางพลิกมือ ลำแสงสองสายพุ่งออกมาจากฝ่ามือ
แล้วลอยค้างอยู่เบื้องหน้าเฉินเหวิน
เฉินเหวินมองเห็นกระบี่บินหนึ่งเล่ม และลูกแก้วขนาดเท่ากำปั้นทารกหนึ่งลูก
กระบี่บินเปล่งสีเงินทั่วทั้งเล่ม แผดเผยรัศมีเยือกเย็นน่าสะพรึง ผิวดาบมีพลังกระบี่พันเกี่ยวราวเป็นเปลวไฟ
แม้ยังไม่ได้จับสัมผัส เฉินเหวินก็ยังรับรู้ได้ถึงการสั่นไหวของพลังอันน่าหวาดกลัว
ส่วนลูกแก้ววิบัติพิษนั้น เปล่งสีม่วงแดง กลิ่นเหม็นสาบที่เคยมีหายไปแล้ว เหลือเพียงพิษบริสุทธิ์
ยิ่งไปกว่านั้น พลังพิษเย็นเยียบที่บรรจุอยู่ภายในไม่เพียงทำให้อุณหภูมิโดยรอบตกฮวบ แม้แต่อากาศก็ยังปล่อยควันสีม่วงออกมาเองโดยไม่รู้ตัว
จะเห็นได้ว่า พิษที่ลูกแก้ววิบัติพิษนี้บรรจุไว้ก็มิใช่ธรรมดา
"ขอรายละเอียดหน่อยสิ" เฉินเหวินสูดลมหายใจลึกแล้วกล่าว
"ให้ลูกแก้วพิษรับรู้เจ้าของก่อน หยดโลหิตแก่นของเจ้าลงไปในนั้นก็พอ" เซียนหงเส้าเอ่ย
"ดี" เฉินเหวินพยักหน้ารับทันที
พูดจบ มือของเขาปาดแล้วดีดขึ้น หยดโลหิตแก่นหนึ่งหยดพุ่งออกมา
ซิว!
วินาทีถัดมา ภายใต้แรงดึงดูดของวิญญาณของเฉินเหวิน โลหิตแก่นพุ่งเข้าไปในลูกแก้ววิบัติพิษโดยตรง
หรืออาจเพราะเซียนหงเส้าเตรียมการมาแล้ว การที่ลูกแก้ววิบัติพิษยอมรับเจ้าของจึงราบรื่น
ภายในไม่กี่ลมหายใจ เฉินเหวินก็รับรู้ได้ถึงสายใยระหว่างตนกับลูกแก้วพิษ
พร้อมกันนั้น ความรู้สึกถึงพลังอันเป็นเอกลักษณ์ก็ไหลเข้าสู่ดวงใจของเขา
เช่นเดียวกับกระบี่บิน เขาสัมผัสได้ทันทีถึงความทรงพลังของมัน
เสียงของเซียนหงเส้าดังขึ้นช้า ๆ "ลูกแก้ววิบัติพิษกลืนชีวิตนี้ปล่อยพลังวิบัติพิษได้ พลังนี้นอกจากจะมีความเป็นพิษสูงยิ่งแล้ว ยังมีพลังความเย็นเยียบอันน่าสะพรึงด้วย"