เกมออนไลน์: ยาของผมออกฤทธิ์ตลอดกาล

ตอนที่ 4 ราชาวานร

9 นาที· 2.1K คำ
เนื้อหาถูกแปลด้วย AI และขัดเกลาโดยผู้มีประสบการณ์ด้านการแปลเรียบร้อยแล้ว

หลู่ชางอ่านเงื่อนไขเปลี่ยนอาชีพของนักเล่นแร่จนจบ แล้วปิดหน้าคู่มือ

หากต้องการปรุงยาผิวหินด้วยตัวเอง เขาต้องเป็นนักเล่นแร่ให้ได้ก่อน

ส่วนระดับขั้นต่ำสำหรับเปลี่ยนอาชีพเป็นนักเล่นแร่คือเลเวล 10 หลู่ชางเปิดหน้าต่างตัวละครดู

【ชื่อตัวละคร: ชางอวิ้น】

【เลเวล: 3】

“ยังขาดอีก 7 เลเวล”

“จากที่อ่านในคู่มือ ผู้เล่นทั่วไปต้องฟาร์มกันอย่างน้อยหลายวันกว่าจะขึ้นถึงเลเวล 10”

ผู้เล่นทั่วไปฆ่ามอนสเตอร์ติดกันได้เพียงไม่กี่ตัว ก็ต้องหยุดพักฟื้นพลังชีวิต

ต่อให้รวมทีมแล้วปลอดภัยกว่า ค่าประสบการณ์กับของดรอปก็ยังต้องแบ่งให้คนอื่น

แต่ปัญหาเหล่านี้ หลู่ชางไม่จำเป็นต้องกังวลเลย

“ฉันน่าจะขึ้นถึงเลเวล 10 ได้ในเวลาไม่นาน”

หลู่ชางเก็บหน้าต่างตัวละคร แล้วเดินเข้าไปในป่าเฮย์เฟิงทันที

ด้านนอกหมู่บ้านมือใหม่ ยังมีผู้เล่นไม่น้อยกำลังรวมทีมล้อมฆ่าหมาป่าขนเทา

พอเข้ามาในป่าเฮย์เฟิง จำนวนผู้เล่นรอบตัวก็ลดลงอย่างเห็นได้ชัด

มอนสเตอร์ในบริเวณนี้มีเลเวลขั้นต่ำอยู่ที่ 4

ตามปกติแล้ว ผู้เล่นต้องอัปถึงเลเวล 5 เป็นอย่างน้อย และรวมทีมกัน 3 ถึง 5 คน ถึงจะกล้าเข้ามาเก็บเลเวลที่นี่

หลู่ชางเพิ่งเดินออกมาได้ไม่กี่สิบเมตร ก็พลันได้ยินเสียงกิ่งไม้ไหวดังมาจากเหนือศีรษะ

เขาเงยหน้ามอง เห็นวานรขนดำทั้งตัวนั่งยองอยู่บนกิ่งไม้ใหญ่ ในมือยังกำก้อนหินไว้ครึ่งก้อน

【วานรขนดำ】

【เลเวล: 4】

【พลังชีวิต: 420/420】

【พลังโจมตี: 60】

【พลังป้องกัน: 20】

วานรขนดำเองก็เห็นหลู่ชางแล้วเช่นกัน

โฮก!

มันกระโจนลงจากต้นไม้ทันที ใช้สองมือกำก้อนหินแล้วฟาดใส่ศีรษะของหลู่ชาง

ปัง!

-62

พลังชีวิตของหลู่ชางลดฮวบ

วินาทีต่อมา ตัวเลขสีเขียวก็เด้งขึ้นเหนือศีรษะ

+55

พลังชีวิตที่เพิ่งลดลงฟื้นกลับมาเกือบครึ่งในพริบตา

หลู่ชางมองแถบพลังชีวิตที่ลดลงไปเพียง 7 หน่วย ในใจก็พลันมั่นใจขึ้น

“โจมตีครั้งเดียว 62 หน่วย แรงกว่าหมาป่าขนเทาไม่น้อยเลย”

“แต่ก็ทำให้ฉันเสียพลังชีวิตไปได้แค่ 7 หน่วย”

วานรขนดำโยนก้อนหินที่แตกละเอียดทิ้ง แล้วเหวี่ยงหมัดพุ่งเข้ามาอีกครั้ง

หลู่ชางกำดาบไม้มือใหม่แน่น ฟันใส่หน้าอกของมัน

-21

พลังชีวิตเหนือศีรษะวานรขนดำลดลงไปเพียงนิดเดียว

หลู่ชางขมวดคิ้ว

“21 หน่วย?”

“พลังชีวิต 420 หน่วย อย่างน้อยต้องฟัน 20 ครั้ง”

พลังโจมตีของดาบไม้มือใหม่ต่ำเกินไป ส่วนพลังป้องกันของวานรขนดำก็สูงกว่าหมาป่าขนเทา

“ฆ่าแบบนี้ช้าเกินไปแล้ว”

วานรขนดำชกเข้าที่ไหล่ของหลู่ชาง

-47

+55

พลังชีวิตที่เพิ่งลดลงของหลู่ชางฟื้นกลับมาเต็มทันที

ที่จริงเขาจะใช้วิธีถอยล่อแล้วโจมตีก็ได้ แต่ในเมื่อเสียพลังชีวิตไปไม่มาก หลู่ชางก็ขี้เกียจขยับหลบแล้ว

เขายืนนิ่งอยู่กับที่ ดาบไม้ในมือฟันลงไปอีกครั้ง

-22

หลู่ชางยืนอยู่กับที่ รับหมัดของวานรขนดำไปพลางฟันดาบต่อเนื่องไปพลาง

-51

+55

-20

-49

+55

-23

พลังชีวิตของวานรขนดำลดลงเรื่อย ๆ

ส่วนแถบพลังชีวิตของหลู่ชางแกว่งขึ้นลงอยู่ใกล้ระดับเต็มตลอดเวลา

สิบกว่าวินาทีต่อมา หลู่ชางฟันเข้าที่ลำคอของวานรขนดำอีกครั้ง

-22

พลังชีวิตส่วนสุดท้ายเหนือศีรษะวานรขนดำหมดลงจนเกลี้ยง

มันร้องโหยหวน ร่างสลายกลายเป็นจุดแสงหายไป

【คุณสังหารวานรขนดำแล้ว】

【คุณได้รับค่าประสบการณ์ 40 หน่วย】

【คุณได้รับเหรียญทองแดง 17 เหรียญ】

“ค่าประสบการณ์ 40 หน่วย มากกว่าหมาป่าขนเทาจริง ๆ”

“แต่ต้องโจมตีเกิน 20 ครั้งกว่าจะฆ่าได้ ก็ยังช้าอยู่ดี”

เมื่อครู่วานรขนดำโจมตีส่วนใหญ่ ไม่สามารถสร้างความเสียหายเกิน 55 หน่วยได้ภายใน 1 วินาที

ทุกครั้งที่พลังชีวิตลดลง ยาฟื้นฟูทั้งสองชนิดก็เติมกลับจนเต็มอีกครั้ง

ฟื้นพลังชีวิต 55 หน่วย แต่ใช้ไปแค่ 40 กว่าหน่วยเท่านั้น

หลู่ชางเงยหน้ามองพุ่มไม้หนาทึบเหนือศีรษะ

“ถ้ามีตัวเดียวกดการฟื้นฟูของฉันไม่อยู่…”

“งั้นก็สู้ทีละสองตัว”

ไม่นานเขาก็พบวานรขนดำสองตัวเกาะอยู่ใกล้กันบนต้นไม้อีกต้น

หลู่ชางก้มลงหยิบก้อนหินบนพื้น ขว้างใส่ตัวหนึ่ง

เพียะ!

ก้อนหินกระแทกร่างวานรขนดำ

-1

วานรขนดำทั้งสองตัวหันมาพร้อมกัน ดวงตาสี่ข้างจ้องหลู่ชางเขม็ง

หลู่ชางกำดาบไม้แน่น กวักมือเรียกพวกมัน

“ลงมา มาตายซะ”

โฮก!

วานรขนดำทั้งสองตัวกระโจนลงจากกิ่งไม้พร้อมกัน พุ่งเข้าใส่หลู่ชางจากซ้ายและขวา

ปัง! ปัง!

-61

-53

+55

พลังชีวิตของหลู่ชางลดลงไปทันทีช่วงหนึ่ง

การโจมตีของวานรขนดำสองตัวซ้อนทับกัน ในที่สุดก็แรงกว่าความเร็วในการฟื้นฟูของเขา

“โจมตีทีเดียวกดลงไป 59 หน่วย”

“ในที่สุดก็ทำให้ฉันเสียเลือดได้แล้ว”

หลู่ชางเริ่มถอยล่อ ไม่ปล่อยให้พวกมันโจมตีเขาพร้อมกันหลายครั้งเกินไป

ถึงอย่างไรก็เป็นผู้เล่นฝีมือดีที่รับจ้างลงดันเจี้ยน ฝีมือการควบคุมตัวละครย่อมมีอยู่บ้าง

เขาจับตาวานรขนดำทางซ้าย แล้วฟันดาบไม้ในมือลงไปต่อเนื่อง

“สู้พร้อมกันสองตัว ฉันเสียเลือดจริง”

“แต่ขอแค่ฆ่าตัวหนึ่งให้ได้ก่อนพลังชีวิตหมดก็พอ”

วานรขนดำทั้งสองตัวล้อมหลู่ชางไว้ พลางเหวี่ยงหมัดเข้าใส่อย่างบ้าคลั่ง

ตัวเลขความเสียหายสีแดงเด้งขึ้นเหนือศีรษะเขาต่อเนื่อง

พลังชีวิตของหลู่ชางแกว่งไปมาอยู่ตรงขีดอันตรายอย่างน่าหวาดเสียว เพราะเพิ่งอัปถึงเลเวล 3 จึงมีพลังชีวิตรวมแค่ 140 หน่วยเท่านั้น

พลังชีวิตของวานรขนดำทางซ้ายก็ลดลงอย่างรวดเร็วเช่นกัน

หลู่ชางไม่สนใจตัวทางขวาเลย การโจมตีทั้งหมดมุ่งไปยังเป้าหมายตัวเดียว

ขอบสายตาของเขาเริ่มมีแสงสีแดงจาง ๆ ปรากฏขึ้นแล้ว

แถบพลังชีวิตของวานรขนดำทางซ้ายเหลือเพียง 23 หน่วยสุดท้าย

หลู่ชางเหลือบมองพลังชีวิตของทั้งสองฝ่าย

“ขาดอีกดาบเดียว”

“ยังทัน”

วานรขนดำทางขวาชกเข้าที่แผ่นหลังของเขา

-52

ร่างหลู่ชางเซไปข้างหน้า แต่ดาบไม้ในมือฟันออกไปแล้ว

-23

พลังชีวิตของวานรขนดำทางซ้ายหมดลงจนเกลี้ยง

เมื่อมอนสเตอร์หายไปหนึ่งตัว ความเสียหายที่หลู่ชางได้รับก็ลดลงทันที

วานรขนดำที่เหลือชกใส่เขา

-48

+55

ตัวเลขฟื้นฟูสีเขียวสูงกว่าความเสียหายสีแดงอีกครั้ง

พลังชีวิตของหลู่ชางที่เพิ่งลดลงไปใกล้ขีดอันตรายฟื้นกลับมา

ไม่นานพลังชีวิตของเขาก็เต็มอีกครั้ง

หลู่ชางมองแถบพลังชีวิตที่กลับมาเต็มแล้วอดยิ้มไม่ได้

“ดูท่าจะไม่มีปัญหา”

“ต่อไปก็ล่อมาทีละสองตัว”

หลู่ชางหันกลับไป ฟันดาบต่อ

สิบกว่าวินาทีต่อมา วานรขนดำตัวที่เหลือก็ล้มลงกับพื้น

แม้การต่อสู้แต่ละครั้งจะอันตรายขึ้น แต่เขาก็ประหยัดเวลาที่ต้องคอยหาและล่อมอนสเตอร์มาได้มาก

ขอแค่โจมตีตัวหนึ่งเป็นเป้าหมายแรก วานรขนดำสองตัวก็ทำอันตรายเขาไม่ได้

หลู่ชางไม่หยุดพัก ยังคงมองหาบริเวณที่มีวานรขนดำอยู่หนาแน่น หากเจอตัวที่อยู่ลำพัง เขาก็ใช้ก้อนหินล่ออีกตัวมา

ถ้าเจอสองตัวอยู่ด้วยกัน เขาก็ยกดาบไม้พุ่งเข้าใส่ทันที

วานรขนดำล้มลงแทบเท้าหลู่ชางต่อเนื่อง

【คุณสังหารวานรขนดำแล้ว】

【คุณได้รับค่าประสบการณ์ 40 หน่วย】

【คุณได้รับเหรียญทองแดง 15 เหรียญ】

【คุณสังหารวานรขนดำแล้ว】

【คุณได้รับค่าประสบการณ์ 40 หน่วย】

【คุณได้รับเหรียญทองแดง 19 เหรียญ】

……

ค่าประสบการณ์ของหลู่ชางเพิ่มขึ้นอย่างรวดเร็ว เหรียญทองแดงในกระเป๋าก็มีมากขึ้นเรื่อย ๆ

แสงสีขาวสายหนึ่งพลันสว่างขึ้นจากร่างของเขา

【เลเวลอัป!】

【เลเวลปัจจุบัน: 4】

หลู่ชางสัมผัสได้ว่าค่าสถานะเพิ่มขึ้นอีกครั้ง ใบหน้าจึงเผยรอยยิ้มบาง ๆ

“เลเวล 4 แล้ว”

“ถ้าฟาร์มด้วยความเร็วแบบนี้ต่อไป เลเวล 10 ก็อยู่ไม่ไกล”

ผู้เล่นที่กำลังรวมทีมเก็บเลเวลอยู่ใกล้ ๆ ค่อย ๆ สังเกตเห็นความเคลื่อนไหวทางนี้

ผู้เล่นสามคนร่วมมือกันล้อมโจมตีวานรขนดำตัวเดียว ยังต้องมีคนหนึ่งคอยรับการโจมตี อีกคนทำหน้าที่สร้างความเสียหาย ส่วนคนที่เหลือคอยจับตาดูแถบพลังชีวิตตลอดเวลา แต่หลู่ชางกลับล่อวานรขนดำสองตัวไว้คนเดียว แล้วแลกเลือดฟันใส่พวกมันตรง ๆ แทบไม่ทำอย่างอื่นเลย

ผู้เล่นถือโล่คนหนึ่งมองข้อมูลตัวละครเหนือศีรษะหลู่ชางจนเกือบลืมยกโล่ขึ้น

“ชางอวิ้น?”

“เลเวล 4 คนเดียวก็กล้าล่อมอนสเตอร์เลเวล 4 พร้อมกันสองตัวเลยเหรอ?”

ผู้เล่นที่ทำหน้าที่รักษาอยู่ข้าง ๆ ก็จ้องตัวเลขสีเขียวที่เด้งขึ้นเหนือศีรษะหลู่ชางไม่วางตา

“ฟื้นพลังชีวิต 55 หน่วยต่อวินาที?”

“ข้างตัวเขาไม่มีคนคอยเติมเลือดให้สักคน ฟื้นได้ยังไงเนี่ย?”

ผู้เล่นถือโล่มองเพื่อนร่วมทีมที่กำลังยุ่งอยู่กับการเติมเลือดด้านหลัง แล้วหันไปมองหลู่ชางที่กำลังฟันใส่วานรขนดำสองตัวอย่างไม่ยั้ง “ให้ตายสิ นั่นยังเป็นคนอยู่หรือเปล่า?”

วานรขนดำอีกตัวล้มลง

หลังจุดแสงกระจายหายไป ปลอกแขนสีดำชิ้นหนึ่งก็ตกลงบนพื้น

ดวงตาหลู่ชางเป็นประกาย เขารีบก้มลงเก็บขึ้นมาทันที

【ปลอกแขนวานรดำ】

【คุณภาพ: ธรรมดา】

【เลเวลที่สวมใส่ได้: 4】

【พลังป้องกัน +3】

“ในที่สุดก็ได้อุปกรณ์สักที”

นอกจากเสื้อผ้าผ้ามือใหม่ที่ไม่มีค่าสถานะกับดาบไม้มือใหม่แล้ว ช่องอุปกรณ์ของหลู่ชางก็ว่างเปล่าทั้งหมด

แม้ปลอกแขนวานรดำชิ้นนี้จะเป็นอุปกรณ์ธรรมดา แต่เขาก็สวมใส่ได้พอดี

【คุณสวมใส่ปลอกแขนวานรดำแล้ว】

หลู่ชางขยับข้อมือเล็กน้อย แล้วมองพลังป้องกันของตัวเอง

“พลังป้องกัน 3… มีก็ดีกว่าไม่มีล่ะนะ”

“แต่ถ้าเป็นแบบนี้ ทุกครั้งที่โดนโจมตีก็จะเสียเลือดน้อยลง ถ้าทนได้นานขึ้นอีกสักสองสามครั้ง โอกาสผิดพลาดก็จะสูงขึ้น”

เขากำลังจะไปหาวานรขนดำกลุ่มต่อไป จู่ ๆ เสียงคำรามทุ้มต่ำก็ดังมาจากส่วนลึกของป่าเฮย์เฟิง

โฮก——!

เสียงคำรามมหึมากวาดผ่านแนวป่า

ใบไม้รอบด้านสั่นไหวอย่างรุนแรง กิ่งไม้แห้งจำนวนมากร่วงหล่นจากยอดไม้

วานรขนดำที่กำลังโจมตีผู้เล่นต่างหยุดชะงักพร้อมกัน แล้วหันไปมองส่วนลึกของป่า

ผู้เล่นหลายคนสีหน้าเปลี่ยน รีบถอยไปยังชายป่าของป่าเฮย์เฟิงทันที

“ราชาวานรเกิดแล้ว!”

“รีบไป อย่าให้มันเล็งเรา!”

หลู่ชางมองไปยังทิศทางที่เสียงดังมา

ท่ามกลางป่าทึบ เงาร่างสีดำสูงเกือบ 3 เมตรลุกขึ้นยืนบนก้อนหินยักษ์

แขนทั้งสองข้างหนาใหญ่ห้อยลงข้างลำตัว เกราะหินสีเทาดำปกคลุมร่างกายทั้งตัว

มันเพียงก้าวไปข้างหน้าหนึ่งก้าว เศษหินใต้เท้าก็กระเด็นกระจัดกระจาย

【ราชาวานรเฮย์เฟิง·บอสระดับทองแดง】

【เลเวล: 8】

【พลังชีวิต: 12000/12000】

【พลังโจมตี: 333】

“บอสระดับทองแดงเลเวล 8?”

แววตาหลู่ชางเคร่งขรึมลง

ราชาวานรเฮย์เฟิงหันศีรษะ สายตาจับจ้องผู้เล่นคนหนึ่งที่กำลังวิ่งหนี

มันก้มตัวลง ใช้มือเดียวคว้าก้อนหินยักษ์สูงครึ่งตัวคน แล้วขว้างออกไปสุดแรง

ก้อนหินยักษ์ชนกิ่งไม้ระหว่างทางหัก ก่อนจะพุ่งกระแทกผู้เล่นคนนั้นในพริบตา

ตูม!

ดินกับเศษไม้ระเบิดกระจายไปทั่ว

-687

ผู้เล่นคนนั้นยังไม่ทันได้ร้องด้วยซ้ำ ร่างก็ถูกก้อนหินยักษ์กระแทกกระเด็นออกไป แถบพลังชีวิตเหนือศีรษะหมดลงทันที

หลู่ชางเห็นตัวเลขความเสียหายนั้นแล้วก็ไม่กล้าเข้าใกล้

“687 หน่วย”

พลังชีวิตที่ฟื้นฟูได้ 55 หน่วยต่อวินาทีทำให้เขาไม่ต้องกลัวการถูกมอนสเตอร์ทั่วไปค่อย ๆ โจมตีจนหมดแรงก็จริง แต่ต่อให้ฟื้นฟูเร็วแค่ไหน ก็ต้องทนรับการโจมตีให้ได้ก่อนถึงจะมีประโยชน์

หากราชาวานรเฮย์เฟิงโจมตีครั้งเดียวจนพลังชีวิตของเขาหมดเกลี้ยง ก็ไม่มีโอกาสฟื้นฟูแล้ว

“ดูท่าตอนนี้ยังสู้ไม่ได้”

“อัปเลเวลก่อนดีกว่า ฉันยังมีอุปกรณ์ไม่กี่ชิ้น ถึงยาจะสำคัญกว่า แต่ก็ไม่ได้แปลว่าไม่ต้องใช้อุปกรณ์…”

“รอให้เพิ่มพลังป้องกันจนรับหมัดมันได้ก่อน แล้วค่อยดูว่าจะฟาร์มมันไหวไหม”

เนื้อหานี้ได้รับการคุ้มครอง ไม่อนุญาตให้พิมพ์ อ่านต่อได้ที่ BaoNovel.com
ดันขึ้นเพื่อไปตอนถัดไป