ความอึดอัดที่จุกแน่นอยู่ในอกเมื่อก่อนนั้นพลันสลายหายไป สิ่งใดก็เทียบไม่ได้กับการที่เซวียหนิงมีสุขภาพแข็งแรงดี
เป่าฉานยกถ้วยยาออกมา "ฮูหยิน ยาต้มเสร็จแล้วเจ้าค่ะ"
ห้องหับที่เงียบเหงามาหลายวัน บัดนี้กลับเต็มไปด้วยความยินดี
เจียงซื่อรับถ้วยยามาประคับประคองป้อนยาให้เซวียหนิงด้วยตัวเอง
เซวียหนิงรู้สึกละอายใจเอ่ยว่า "ท่านแม่ ข้า...ดื่มเองดีกว่า"
เจียงซื่อยิ้ม "ต่อให้เจ้าไม่ได้ช่วยกันกระบี่ให้จานเอ๋อ แล้วเป็นแม่คน จะป้อนยาให้ลูกสาวอย่างเจ้าก็ไม่ได้เชียวหรือ"
เซวียหนิงเม้มริมฝีปาก สายตาค่อย ๆ ทอดมองดูเจียงซื่อ คนป่วยคือตัวนางเอง แต่เจียงซื่อกลับซูบผอมลงไปมาก สีหน้าดูโทรมลงกว่าเดิมมากนัก
นางว่าง่ายดื่มจนหมดถ้วย
เจียงซื่อรู้ว่ามันขม จึงยัดผลไม้กวนแช่อิ่มใส่นางหนึ่งชิ้น
รสหวานซ่านกระจายในปาก เซวียหนิงอดไม่ได้ที่จะย่นดวงตาทั้งคู่ลงเป็นเส้นโค้ง
ซูหมานและคนอื่น ๆ รู้ข่าวว่านางฟื้นแล้วก็พากันมาหา ขยี้ตาพลางเข้ามาเยี่ยม "ฮือ ๆๆๆ หนิงหนิง...ครานี้เจ้าทำเอาข้าเกือบตายแน่ะ ข้าแทบจะเสียน้องสาวดี ๆ อย่างเจ้าไปแล้ว เจ้าคิดดูสิ ดาบเล่มใหญ่ขนาดนั้น เหตุใดเจ้าถึงกล้าพุ่งเข้าไปกันให้น้องพี่ชายได้"
"ข้า—"
นางเองก็มิทราบจะอธิบายประการใด
ทว่าทุกคนในใจต่างก็เข้าใจดี คิดเพียงว่านางรักใคร่ซูจ้านมากเกินไปนัก ในยามคับขันจึงเต็มใจสละชีวิตเข้ารับคมดาบแทนเขา
ซูหมานกระโจนลงบนเตียงอย่างออดอ้อนน่ารัก โชคดีที่เจียงซื่อตาไวมือเร็ว รีบรั้งนางไว้ทัน "เจ้าเด็กนี่ จะทำอะไรน่ะ"
เซวียหนิงยกมือกุมแผลที่หน้าอก สูดลมหายใจเฮือกด้วยความเจ็บ "หมานหมาน อย่าทำให้ข้าตายตกไปตามกันสิ"
"ขอโทษที ข้าง่วงยังตื่นไม่เต็มตาดี อยากจะกอดเจ้าสักหน่อยน่ะ"
พูดพลางนางก็ขยับเข้าไปอีก ในขณะที่เจียงซื่อกำลังง่วนสั่งคนใช้ นางซบลงข้างหูเซวียหนิงกระซิบยิ้มๆ "คราวนี้ท่านพี่ซื่อจื่อคงซึ้งใจแทบแย่ หนิงหนิง คราวนี้จะได้แต่งเข้าจวนโหวก็ขึ้นอยู่กับครานี้ อย่าทำให้ข้าผิดหวังนะ ข้าอยากให้เจ้ามาเป็นพี่สะใภ้ของข้า"