เซวียหนิงนอนครั้งนี้ นอนยาวถึงห้าวันเต็ม กว่าจะได้สติคืนมา
เมื่อได้สติอีกครั้ง หน้าอกก็เจ็บปวดรวดร้าว
ทั้งหน้าอกและแผ่นหลังล้วนเจ็บปวด ลุกนั่งไม่ไหว ทำได้เพียงนอนกลับลงบนเตียง ลืมตาหนักอึ้งขึ้น ก้มมองผ้าก๊อซที่พันหนาเตอะอยู่บนหน้าอกตน
อย่าได้ว่าไป ผ้าก๊อสขาวสองเส้นถูกมัดเป็นหูกระต่ายน้อย รูปร่างน่ารักดีทีเดียว
ไม่รู้ว่าเป่าฉานเป็นผู้ทำให้หรือไม่ เพราะนางนั้นมือฉมังนัก
ม่านโปร่งเหนือศีรษะพลิ้วไหว ม่านเตียงหนาทึบห่อหุ้มตัวนางไว้บนเตียง
เหลือเพียงแสงนวลตาสีเหลืองอำพันลอดผ่านร่องเข้ามา
นางรู้สึกเลื่อนลอย ชั่วขณะหนึ่งไม่รู้ว่าตนอยู่ที่ใด
“เป่า... เป่าฉาน”
เสียงก็แหบแห้ง ลำคอแห้งผากราวกับมีไฟลุกโชน ทั้งเจ็บทั้งคัน
เพียงไอ หน้าอกก็เจ็บราวกับถูกฉีกกระชาก
นางจนปัญญา ทำได้เพียงใช้มือกดบาดแผลนั้นไว้ ไอเบาๆ หนึ่งครั้งเพื่อบรรเทา
ไม่รู้สวรรค์จัดวางไว้เช่นไร กลับผิดพลาดคลาดเคลื่อน ให้นางรับคมดาบแทนซูจ้าน
นางเพียงต้องการให้เขาหลบจากลอบสังหารเท่านั้น หาได้เคยคิดสละชีวิตเพื่อเขาไม่
นอกประตูดังตุ้บหนึ่งครั้ง ดูเหมือนมีสิ่งใดหล่นกระแทกพื้นอย่างแรง
เพียงพริบตา เป่าฉานก็วิ่งพรวดเข้ามาด้วยผมเผ้ายุ่งเหยิง ส่งผลให้เปลวเทียนในห้องไหววูบ
เซวียหนิงยิ้มขื่น นางรู้ดีว่าเป่าฉานต้องนั่งสัปหงกบนม้านั่งปักลาย พอได้ยินเสียงนางก็พลัดตกโดยไม่ตั้งใจ
“แม่นาง ท่านฟื้นแล้วแท้ๆ ท่านรู้หรือไม่ว่าช่วงนี้บ่าวใจคอไม่ดีเพียงใด ทุกวันไม่กล้าหลับตาลง หวั่นเกรงว่าแม่นางท่านจะ——” เป่าฉานไม่กล้าเอ่ยสิ่งอัปมงคลต่อ น้ำตาหยดแหมะๆ ร่วงหล่น “บ่าวเฝ้าอยู่ในห้องทุกวันมิได้ขาด...”