ซูซีคิ้วขมวดมุ่น ร่างกายโอนเอนไปมาภายในโถงใหญ่ "ไม่... ไม่มี... ข้าเป็นหญิงที่ยังไม่ออกเรือน จะตั้งครรภ์ได้อย่างไร เห็นได้ชัดว่าเซวียหนิงจงใจใส่ร้ายข้า! "
ลู่ซื่อหลิงรู้สึกร้อนใจเล็กน้อย หากไม่ใช่เพราะเขาเป็นบุรุษไม่ตบตีสตรี ยามนี้เขาอยากจะผ่ากะโหลกสมองซูซีออกมาดูจริง ๆ "ข้างกายคุณหนูใหญ่ไม่มีคนอื่นแล้วหรือ เหตุใดจึงโยนความผิดให้หนิงหนิงของข้าหมดทุกเรื่อง"
มุมปากเซวียหนิงเม้มเล็กน้อย เผยรอยยิ้มที่แทบมองไม่เห็น
ยามนี้ทุกคนในจวนโหวก็ได้ปฏิกิริยากลับคืนมาเช่นกัน
เจียงซื่อเต็มไปด้วยสีหน้าตกตะลึง "อะไรนะ"
เซี่ยเหล่าไท่จวินกับซูโหวและคนอื่น ๆ ต่างก็ตกตะลึงลุกขึ้นยืน
หลิวซื่อทั้งตัวงุนงงไปหมด "หนิงหนิง เจ้าพูดอะไรนะ อย่ากล่าวร้ายชื่อเสียงพี่ใหญ่ของเจ้าต่อหน้าฮูหยินหยางกับท่านแม่ทัพน้อยลู่! "
เซวียหนิงมองไปทางทุกคน แล้วกล่าวย้ำอีกครั้งด้วยน้ำเสียงชัดเจนกังวานยิ่ง
"ข้ามิได้กล่าวผิด อย่าทำให้เด็กในครรภ์พี่ใหญ่ต้องสะดุ้งตกใจก็พอ"
ซูซีโกรธเกรี้ยวเป็นอย่างยิ่ง เปลวโทสะพุ่งตรงขึ้นสู่กระหม่อม ยกมือน้อย ๆ ขึ้นอีกครั้ง "เซวียหนิง เจ้าอย่ารังแกกันเกินไป! "
ครั้งนี้ เซวียหนิงจับข้อมือของซูซีด้วยตนเอง นางจ้องมองใบหน้าอันเต็มไปด้วยโทสะของซูซีอย่างไม่ละสายตา หางตาเชิดขึ้นเล็กน้อย "พี่ใหญ่เจ้าฟัง—"
ซูซีขมวดคิ้ว กำลังจะเย้ยหยันเซวียหนิงที่แสร้งทำเป็นลึกลับ ก็ได้ยินเสียงโหยหวนของชายผู้หนึ่งดังมาจากนอกประตู
"คุณหนูใหญ่! เจ้าจะพาลูกของข้าไปแต่งกับคนอื่นไม่ได้นะ! "
"ข้ากู้หย่วนซานแม้เป็นเพียงทาสเลี้ยงม้าต่ำต้อย แต่ก็รักใคร่เจ้าด้วยใจจริง! "
"ยามเราสอดประสานกันบนเตียง เจ้าเองก็เคยว่าไม่แต่งกับผู้ใดนอกจากข้า เหตุใดวันนี้ถึงจะพาลูกของข้าไปแต่งกับท่านแม่ทัพน้อยลู่! ข้าไม่ยอม! คุณหนูใหญ่! "