ลู่หลินโจวไล่ตามออกไป ทว่าภายในลานกลับว่างเปล่าไร้ผู้คน เซี่ยเหิงเยวี่ยกลับไปยังตำหนักข้างแล้ว
“พาตัวนางมา” เฟิงเฉิงเยี่ยนสั่ง
ไม่นานเซี่ยเหิงเยวี่ยก็ถูกพาตัวเข้ามาในห้อง นางเห็นกระดาษบนโต๊ะแล้วส่ายหน้า “บ่าวไม่เคยเห็นเจ้าค่ะ”
เฟิงเฉิงเยี่ยนเลื่อนกระดาษมาตรงหน้านาง “จำตัวอักษรบนนี้ได้หรือไม่”
“จำได้เพคะ”
“เป็นลายมือของเจ้าหรือ”
“หากองค์ชายเคยเห็นสิ่งของเก่าของตระกูลเซี่ย ย่อมจำลายมือของบ่าวได้ บ่าวเรียนอักษรไคซูแบบปิ่นบุปผาจากมารดาตั้งแต่ยังเยาว์ ลายมือบนกระดาษแผ่นนี้ไม่เหมือนกันเพคะ”
ลู่หลินโจวถาม “กาน้ำเป็นเจ้าที่นำมา แล้วเหตุใดกระดาษจึงอยู่ใต้ก้นกา”
เซี่ยเหิงเยวี่ยเล่าเรื่องตั้งแต่ไปรับกา ต้มน้ำ จนถึงยกน้ำมาส่งอีกครั้ง ลู่หลินโจวถามว่านางรู้หรือไม่ว่ามีกระดาษติดอยู่ตรงนั้นตั้งแต่แรก นางยังคงตอบเพียงว่า “บ่าวไม่ทราบเพคะ”
นางมิได้สาบานแก้ตัว เพียงเล่าเรื่องที่ตนทำไปเท่านั้น เฟิงเฉิงเยี่ยนย้ายกระดาษไปใต้แสงตะเกียง ขอบกระดาษเปื้อนคราบน้ำมันและเขม่า หมึกซึมเลอะเพราะไอน้ำ ดูคล้ายเพิ่งเขียนได้ไม่นาน แต่ก็อาจซ่อนอยู่ใต้กาน้ำมานานแล้ว
“ยังไม่ถึงยามจื่อ” เขากดกระดาษกลับลงบนโต๊ะ “เช่นนั้นก็รอ”
ลู่หลินโจวดับตะเกียงในลานแล้วซ่อนตัวอยู่ด้านนอก เซี่ยเหิงเยวี่ยถูกให้อยู่ในห้องชั้นใน ยืนชิดผนังตรงจุดที่ไกลจากโต๊ะหนังสือที่สุด
นางยุ่งตั้งแต่หลังเที่ยงจนถึงยามนี้ เพิ่งได้กินข้าวคั่วที่ชิงเหอยัดใส่มือเพียงไม่กี่คำ ยืนได้ไม่ถึงครึ่งชั่วยาม ท้องก็เริ่มปวดหน่วง เฟิงเฉิงเยี่ยนไม่ให้นางนั่ง นางเองก็ไม่เอ่ยปากร้องขอ เก้าอี้ว่างตัวเดียวในห้องอยู่ใกล้โต๊ะหนังสือเกินไป หากนางเดินเข้าไปเอง กลับยิ่งดูคล้ายคิดสืบหาบางอย่าง
หยดน้ำในนาฬิกาน้ำทองแดงร่วงลงทีละหยด เฟิงเฉิงเยี่ยนพลิกหน้าหนังสือเป็นครั้งคราว ทว่าแท้จริงแล้วอ่านไม่เข้าหัวแม้แต่ตัวเดียว เขารอความเคลื่อนไหวด้านนอกลาน และเฝ้าดูว่าเซี่ยเหิงเยวี่ยจะแสร้งต่อไปได้อีกนานเพียงใด
ผ่านไปเนิ่นนาน เฟิงเฉิงเยี่ยนพลันถามว่า “เจ้าไม่คิดแก้ต่างให้ตนเองหรือ”
“เรื่องที่ควรพูด บ่าวพูดไปหมดแล้วเพคะ”
เฟิงเฉิงเยี่ยนถามอีกว่า หากมีคนมารับจริง นางจะอธิบายอย่างไร เซี่ยเหิงเยวี่ยยอมรับตามตรงว่านางอธิบายไม่ได้ องค์ชายจะลงโทษเช่นไรก็มีแต่ต้องรับไว้ พูดถึงตรงนี้ นางจึงเสริมว่า “ในใจย่อมมีขุ่นเคืองอยู่บ้างเพคะ”
คำสารภาพตรงไปตรงมานี้ทำให้เขาประหลาดใจ
เซี่ยเหิงเยวี่ยยืนนานจนขาทั้งสองเริ่มชา นางขยับถ่ายน้ำหนักอย่างแนบเนียน ก่อนกล่าวต่อว่า “แต่หากองค์ชายยังเชื่อคนที่เพิ่งถูกส่งเข้ามาโดยง่าย จึงจะเป็นการไม่รอบคอบอย่างแท้จริง บ่าวเข้าใจได้ ส่วนในใจจะรู้สึกอึดอัดหรือไม่ เป็นคนละเรื่องกันเพคะ”
เฟิงเฉิงเยี่ยนมิได้ถามต่อ
ผ่านไปอีกครู่ สีหน้าของเซี่ยเหิงเยวี่ยยิ่งซีดเผือด เฟิงเฉิงเยี่ยนจึงเตะม้านั่งเตี้ยข้างผนังไปตรงหน้านางในที่สุด แล้วกล่าวเสียงเย็นชา “ข้าเพียงไม่อยากให้เจ้าหมดสติก่อนถึงยามจื่อ”
เซี่ยเหิงเยวี่ยมิได้เปิดโปงเขา เพียงกล่าวขอบคุณ
ใกล้ยามจื่อ เสียงเบา ๆ ดังมาจากกำแพงด้านนอก
ลู่หลินโจวทะยานออกไปทันที ไม่นานเสียงฝีเท้ากับเสียงชักดาบก็ดังขึ้นนอกกำแพง เฟิงเฉิงเยี่ยนลุกขึ้น ดึงเซี่ยเหิงเยวี่ยไปไว้ข้างประตูห้องด้านใน แล้วขวางอยู่เบื้องหน้า
เซี่ยเหิงเยวี่ยถูกดึงจนชนมุมโต๊ะ เมื่อนางเงยหน้าขึ้นก็เห็นเพียงแผ่นหลังของเขา คนที่เมื่อครู่ยังสอบสวนนางอยู่แท้ ๆ ยามเผชิญอันตรายกลับปกป้องนางไว้ด้านหลังเป็นสิ่งแรก
ความเคลื่อนไหวด้านนอกสงบลงอย่างรวดเร็ว ลู่หลินโจวปีนเข้ามาทางหน้าต่าง มือกำพิราบสื่อสารที่บาดเจ็บตัวหนึ่งไว้
“ด้านนอกไม่มีใคร มีเพียงพิราบสื่อสารตัวหนึ่ง ของที่เคยมัดไว้ตรงขามันถูกทหารองครักษ์นำไปแล้วพ่ะย่ะค่ะ”
เฟิงเฉิงเยี่ยนปล่อยเซี่ยเหิงเยวี่ย สีหน้าพลันเย็นเยียบ
การมารับตัวที่กล่าวอ้างเป็นเพียงเหยื่อล่อ หากเขาให้ลู่หลินโจวปีนข้ามกำแพง ทหารองครักษ์ด้านนอกก็จะจับคนทันที หากพวกเขาอยู่นิ่งไม่เคลื่อนไหว พิราบสื่อสารก็ยังทำให้เขาถูกกล่าวหาว่าลอบติดต่อขุนนางเก่าได้ จดหมายที่ผูกไว้กับขาพิราบตกไปอยู่ในมือผู้อื่นแล้ว เนื้อหาในนั้นย่อมถูกอีกฝ่ายจัดการ
ในยามนั้นเอง ประตูวังก็ถูกเคาะ ทหารองครักษ์ด้านนอกถามว่าเมื่อครู่เหตุใดจึงมีความเคลื่อนไหวในตำหนักตะวันตก
ลู่หลินโจวมองไปทางเฟิงเฉิงเยี่ยน เซี่ยเหิงเยวี่ยกลับเอ่ยเสียงต่ำก่อนว่า “องครักษ์ลู่ เตียงในตำหนักข้างพังแล้ว”
หากทหารองครักษ์จะเข้ามาค้น ไม่ว่าอย่างไรก็ปล่อยพิราบตัวนั้นไว้ในห้องไม่ได้ ลู่หลินโจวกำลังจะจัดการ เฟิงเฉิงเยี่ยนกลับรับพิราบมา ยัดมันลงในเตาไฟที่เหลือเถ้าถ่านซึ่งยังไหม้ไม่หมด แล้วใช้ถ่านแตกกลบไว้
คนด้านนอกประตูวังเร่งรัดยิ่งขึ้น ลู่หลินโจวเดินไปที่ประตู เปิดเพียงหน้าต่างบานเล็กด้านใน “ตำหนักข้างไม่มีคนอยู่มานานแล้ว แผ่นเตียงจึงหลุดลงมา”
“เปิดประตู!” ดูเหมือนทหารองครักษ์ได้รับข่าวลับบางอย่าง จึงยืนกรานจะเปิดประตูค้น
ลู่หลินโจวไม่ยอมถอยแม้แต่น้อย “องค์ชายบรรทมแล้ว พวกเจ้าได้รับพระบัญชาให้เฝ้าตำหนักตะวันตก มิใช่ให้บุกเข้ามาในที่ประทับขององค์ชายยามวิกาล”
คนด้านนอกด่าทออยู่สองสามคำ แต่ท้ายที่สุดก็ไม่มีพระราชโองการให้ค้นตำหนัก ผ่านไปครู่หนึ่ง เสียงฝีเท้าก็ค่อย ๆ ห่างออกไป
เซี่ยเหิงเยวี่ยรอจนด้านนอกเงียบสนิท จึงคลายมือที่กำชายแขนเสื้อแน่น
ลู่หลินโจวกล่าวเสียงต่ำ “องค์ชายสามคิดจะทำให้ความผิดที่องค์ชายยังติดต่อกับขุนนางเก่าระหว่างถูกกักบริเวณเป็นจริงขึ้นมา”
เฟิงเฉิงเยี่ยนมองราตรีนอกหน้าต่างแล้วแค่นหัวเราะ “ไม่ว่าจดหมายจะเขียนสิ่งใด พรุ่งนี้ก็จะถูกส่งไปวางบนโต๊ะเสด็จพ่อ”
ลู่หลินโจวคิดจะให้เฉินฝูสกัดจดหมาย แต่เฟิงเฉิงเยี่ยนปฏิเสธความคิดนั้น “หากไปแย่งชิงยามนี้ ก็เท่ากับยอมรับว่าจดหมายนั้นเกี่ยวข้องกับข้า พรุ่งนี้หากเสด็จพ่อถาม ก็ทูลว่าไม่รู้เรื่อง น้องสามอาจปลอมจดหมายได้ แต่ไม่อาจใช้พิราบที่บินผิดที่ผิดทางเพียงตัวเดียวตัดสินโทษข้า” เขากล่าวพลางเหลือบมองเซี่ยเหิงเยวี่ย “เงื่อนไขคือคืนนี้จะต้องไม่มีใครลนลานจนเสียเรื่อง”
เซี่ยเหิงเยวี่ยฟังออกว่าคำนี้กล่าวให้นางฟังด้วย “บ่าวจะไม่พูดเรื่องนี้กับคนนอกเพคะ”
“แม้คนจากตำหนักเย่ถิงมาถามหรือ”
“เมื่อบ่าวเข้ามาอยู่ในตำหนักตะวันตกแล้ว ก็จะไม่ช่วยตำหนักเย่ถิงส่งข่าวอีกเพคะ”
เซี่ยเหิงเยวี่ยมองกาน้ำทองแดงใบนั้น “คนที่นำอาหารมาวางไว้ในครัวเป็นผู้เอากามา กระดาษก็น่าจะถูกติดไว้ในตอนนั้น พวกเขาไม่รู้ว่าวันนี้ใครจะมาต้มน้ำ ขอเพียงมีคนยกกาเข้าไปในห้องชั้นใน แผนนี้ก็สำเร็จแล้วเพคะ”
เฟิงเฉิงเยี่ยนถาม “เหตุใดเจ้าจึงมั่นใจว่าเป้าหมายไม่ใช่เจ้า”
“เพราะบ่าวไม่สำคัญถึงขั้นที่พวกเขาต้องเปลืองแรงเช่นนี้เพคะ”
นางกล่าวด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย ทว่าเฟิงเฉิงเยี่ยนกลับมองนางอยู่ครู่หนึ่ง
เซี่ยเหิงเยวี่ยกล่าวต่อ “ต่อไปของที่ส่งเข้ามา ให้บ่าวตรวจดูก่อนเถิดเพคะ องครักษ์ลู่เป็นคนเดียวที่องค์ชายทรงไว้วางพระทัย ไม่ควรให้เขาเสี่ยงทุกครั้ง”
เฟิงเฉิงเยี่ยนนำกระดาษไปจ่อเปลวเทียน มองมันไหม้เป็นเถ้าถ่าน แล้วสั่งห้ามแพร่งพรายเรื่องคืนนี้ เซี่ยเหิงเยวี่ยก้มหน้ารับคำ
ขณะเซี่ยเหิงเยวี่ยหมุนตัว สายตาพลันมืดวูบ นางคว้าขอบโต๊ะไว้จึงไม่ล้มลง
เฟิงเฉิงเยี่ยนยื่นมือประคองนาง “เป็นอะไรไป”
“ยืนนานเกินไปเพคะ” นางถอยออกอย่างรวดเร็ว “บ่าวกลับไปพักสักครู่ก็หายแล้วเพคะ”
นางรอจนความวิงเวียนผ่านพ้น แล้วค่อย ๆ เดินออกจากห้องชั้นใน
เฟิงเฉิงเยี่ยนเห็นนางใช้มือหนึ่งจับเสาระเบียง เดินอย่างเชื่องช้า เขาคิดจะให้ลู่หลินโจวไปส่งนางกลับ แต่ก็เกรงว่าคนด้านนอกจะเห็นความเคลื่อนไหวของทั้งคู่ สุดท้ายจึงกล่าวเพียงว่า “จุดตะเกียงใต้ระเบียง”
ลู่หลินโจวจุดตะเกียงกลับมา แล้วกล่าวเสียงต่ำ “หากองค์ชายทรงเชื่อนาง ก็ตรัสออกมาตรง ๆ เถิดพ่ะย่ะค่ะ”
“ข้าเพียงยังไม่มีหลักฐานเอาผิดนางในยามนี้”
“กระหม่อมเข้าใจพ่ะย่ะค่ะ” แม้ลู่หลินโจวกล่าวเช่นนั้นด้วยปาก แต่น้ำเสียงกลับบอกชัดว่าไม่เชื่อ
ลู่หลินโจวมองแผ่นหลังของนาง พลันนึกเรื่องหนึ่งขึ้นมาได้ “หลังจากนางมาจากตำหนักเย่ถิง ดูเหมือนยังไม่ได้กินอะไรเลยพ่ะย่ะค่ะ”
บนโต๊ะมีอาหารค่ำที่ส่งมาให้ วางอยู่สองชาม เป็นข้าวต้มเย็นชืดกับตะเกียบสองชุด
ทว่าในตำหนักตะวันตกยามนี้กลับมีคนอยู่สามคน