ตอนนี้โทรศัพท์ของเย่ชิงดังขึ้นอีกครั้ง «ฮัลโหล? มีคนเห็นไลฟ์แล้วไปจับนกที่ป่าไผ่เก่าจริงเหรอ?»
«ได้ ฉันกับพี่เจียงจะรีบไปเดี๋ยวนี้» เย่ชิงส่งสัญญาณให้เจียงวั่งออกเดินทาง
ทั้งสองลุกขึ้นเตรียมจะกลับ
«พี่ชิง เอาส้มจี๊ดไปด้วยสิ เอาไปให้หมดเลย แล้วพี่เจียงเลขาธิการก็หิ้วกลับบ้านไปกินสักถุงด้วย!»
«เรียกพี่เจียงก็พอ เรียกเลขาธิการเจียงแล้วรู้สึกแก่ขึ้นมาเลย!» เจียงวั่งรับส้มจี๊ดมา «ขอบใจนะ เย่ชู่น้องสาว ปกติฉันไม่ค่อยชอบกินส้มจี๊ดหรอก แต่ไม่นึกเลยว่าของบ้านเธอจะอร่อยขนาดนี้ โดยเฉพาะเอาไปแช่น้ำ รสชาติดีสุด ๆ ฉันไม่เกรงใจแล้วนะ»
«หน้าหนาแล้วยังจะมาพูดเรื่องเกรงใจอีก แล้วน้องสาวฉันก็มีชื่อ เรียกเย่ชู่น้องสาวอะไร ฉันกับพี่รองเกลียดที่สุดเวลามีคนเรียกพวกเราว่าน้องชายกับน้องสาวของเย่เม่า!»
«อ๋อ ขอโทษ ๆ โทษทีนะ เย่ชู่น้องสาว ฉันไม่ทันคิด คราวหน้าถ้าต้องการให้ช่วยก็บอกพวกเราได้เลย ยังไงตอนนี้เธอก็เป็นเจ้าของฟาร์มรายใหญ่ที่สุดในหมู่บ้าน เราต้องช่วยสนับสนุนงานของเธอให้เต็มที่»
«ได้เลย พี่เจียงไปทำธุระเถอะ ถ้ามีอะไรให้ช่วย ฉันจะบอกพี่เอง ถึงตอนนั้นฉันไม่เกรงใจแน่!»
ทั้งสองโบกมือแล้วจากไป
เย่ชู่ล้างแก้วน้ำที่เย่ชิงดื่มแล้วนำกลับไปเก็บในครัว จากนั้นก็เดินออกไปในลานบ้าน มองลานที่ว่างเปล่าและฝูงนกแก้วที่เบียดกันอยู่เหมือนนกกระทา
«กรงดูจะเล็กไปหน่อย ฉันปล่อยพวกเธอออกมาดีไหม?»
«ดีเลย!»
«ขอบคุณนะ ชูชู!»
«เบียดกันจริง ๆ ด้วย!»
«แถมยังเหม็นนิดหน่อย!»
เย่ชู่ยิ้มขำ ไม่นึกว่านกแก้วกลุ่มนี้ที่เพิ่งรอดพ้นวิกฤตความเป็นความตายจะเริ่มเรื่องมากเสียแล้ว เธอเปิดกรงออก
«พวกเธอเพิ่งกินอิ่ม อย่าบินสูงเกินไป อย่าบินไปไกลนะ ฉันจะทำรังนกสักสองสามรังไปติดไว้บนต้นไม้ พวกเธอจะได้มีอิสระมากขึ้น อยากได้อะไรก็บอกฉันได้เลย!» ยังไงพวกมันก็พูดได้อยู่แล้ว