เมื่อคุณฟู่เห็นว่าเย่ชูยังคงสีหน้าเป็นปกติ แต่เย่ชิงกับเจียงวั่งกลับทำหน้าสงสัย เขาก็ยิ้มซื่อ ๆ พลางเดาความคิดของทั้งคู่ได้ ก่อนชี้ไปยังอุปกรณ์ไลฟ์สด
แม้เขาจะไม่ถือเรื่องออกกล้อง แต่ก็ไม่อยากโผล่ไปในห้องไลฟ์ของคนอื่นตามใจชอบ หากบังเอิญมีคู่แข่งเห็นเข้า อาจทำให้เกิดการแย่งประมูลที่ไม่จำเป็น
“งั้นวันนี้ขอไลฟ์แค่นี้ก่อนนะทุกคน ขอโทษด้วย เราขอปิดไลฟ์ก่อน ต้องจัดการธุระสำคัญ พรุ่งนี้ฉันจะเตรียมจุดวางกับแหล่งจ่ายไฟให้เรียบร้อย รับรองว่าทุกคนจะได้เฝ้าดูลูกนกที่เลี้ยงผ่านจอของตัวเองฟักออกจากไข่”
เย่ชิงไม่รอให้ชาวเน็ตตอบกลับหรือรั้งไว้ ก็แตะปิดไลฟ์ทันที
ชาวเน็ต: ไม่จริงมั้ง พวกเราก็อยากรู้เรื่องเปลือกส้มแห้งเหมือนกัน ให้ฟังด้วยสิ หรือพวกคุณกำลังจะคุยเรื่องบทละครใหม่กัน?
โมโม: แค่ไม่ยอมบอกบัญชีของตัวเองใช่ไหม ใครอยากดูนกกันล่ะ!
“คุณฟู่ เชิญเข้ามานั่งข้างใน!” เย่ชิงกวักมือเรียกให้คุณฟู่ไปที่ห้องรับแขก
“เรียกผมฟู่จื้อเหวินเถอะ เรียกคุณฟู่แล้วดูห่างเหินเกินไป อย่างน้อยผมก็เป็นแฟนคลับพวกคุณนะ” ฟู่จื้อเหวินพูดพลางกวาดตามองทั้งสองคน โดยเฉพาะเย่ชู เขาไม่คิดเลยว่าเย่ชูจะไม่เปิดฟิลเตอร์ตอนถ่ายทอดสด ตัวจริงดูสวยกว่าในโทรศัพท์เสียอีก
เธอยังมีบุคลิกโดดเด่น ดูยังไงก็ไม่เหมือนเด็กที่โตมาในหมู่บ้านบนเขา
“เฮ้ เราแค่ไลฟ์เล่น ๆ น่ะ รู้ไหมว่าตอนนี้การโปรโมตบ้านเกิดตัวเองผ่านคลิปสั้นกำลังฮิต พวกเราก็อยากพัฒนาบ้านเกิดเหมือนกัน แต่หมู่บ้านเราเหมือนไม่มีอะไรโดดเด่น ไลฟ์ของฉันก็เรื่อย ๆ ไม่ค่อยมีคนดู แต่พอน้องสาวกลับบ้านมาไลฟ์วันเดียว ไม่คิดเลยว่าจะทำให้ชาวเน็ตช่วยหาแนวทางพัฒนาให้ได้จริง ๆ”
“พวกคุณอยู่ใกล้เกินไปเลยมองไม่เห็น จุดนี้มีสภาพแวดล้อมดีมาก แค่ทางคดเคี้ยวไปหน่อย ถ้าพัฒนาให้ดี ที่นี่จะเป็นสถานที่กางเต็นท์ พักผ่อน และหนีร้อนที่หลายคนชอบเลย”
เย่ชิงกับเจียงวั่งสบตากัน ก่อนยิ้มเจื่อน ๆ พวกเขาเองก็เคยคิดถึงความเป็นไปได้นี้เหมือนกัน แต่ปัญหาคือใครจะเป็นคนออกเงิน?