ถึงสตรีมเมอร์เสี่ยวชูที่รัก และคุณเย่ชิง ผู้ใหญ่บ้าน
ฉันชื่อสวี่จิ่น หรือก็คือเฉี่ยนซีเย่
พวกคุณคงแปลกใจมากแน่ ๆ ที่ฉันเขียนจดหมายมาให้ แถมยังใส่ซองแดงมาด้วย
ขอโทษนะ ฉันรีบไปหน่อย เลยทำได้แค่พอให้มีพิธีรีตอง
ฉันไม่รู้จริง ๆ ว่าควรขอบคุณพวกคุณทั้งสองคนยังไง ท่ามกลางผู้คนมากมาย ฉันกลับได้รู้จักพวกคุณผ่านทางอินเทอร์เน็ต
พวกคุณยังช่วยเหลือคนแปลกหน้าอย่างฉันมากขนาดนี้อีกด้วย
โดยเฉพาะสตรีมเมอร์เสี่ยวชู
พวกคุณอาจไม่รู้ว่าหลังคลอดลูก ฉันต้องเผชิญกับคำนินทามากมายขนาดไหน
แค่คำพูดประโยคเดียวของคุณที่ว่า “ลูกที่ไม่สมบูรณ์แบบเลือกแม่ที่สมบูรณ์แบบมาเยียวยา” ก็ช่วยฉันไว้แล้ว
เชือกที่รัดฉันจนแทบขาดใจคลายออกในพริบตา ฉันรู้สึกเหมือนได้เกิดใหม่
วันนี้เป็นวันที่ครอบครัวเรามีความสุขที่สุดเท่าที่เคยมีมา
นี่เป็นครั้งแรกที่ฉันได้สัมผัสความสุขของการมีครอบครัว
ฉันมีคำขอบคุณมากมาย แต่ไม่รู้จะพูดยังไงดี
หรือไม่ก็เพราะกระดาษโน้ตแผ่นนี้เล็กเกินไป จนฉันเขียนอะไรได้ไม่เต็มที่
ฉันแค่อยากบอกว่า ถึงพวกคุณจะไม่หวังสิ่งตอบแทน แต่ฉันก็อยากตอบแทนพวกคุณอยู่ดี
ฉันรู้ว่าถ้าให้ค่าตอบแทนกันตรง ๆ พวกคุณคงไม่รับ ฉันกับสามีเลยตัดสินใจบริจาคโคมไฟถนน 20 ดวงให้หมู่บ้านโดยเฉพาะ
พวกคุณมอบความหวังให้เรา เราก็อยากมอบแสงสว่างให้พวกคุณบ้าง อย่าซึ้งจนเกินไปล่ะ!
ด้วยความเคารพ สวี่จิ่น
อ่านจบแล้ว เย่ชิงก็แปลกใจอยู่บ้าง แต่ก็อดซึ้งใจไม่ได้
“สองสามีภรรยาคู่นี้ใจดีเกินไปแล้วนะ ถึงกับบริจาคโคมไฟถนนให้หมู่บ้านเรา จริง ๆ ต่อให้บริจาคเงินให้หมู่บ้าน ฉันก็รับนะ จะไม่รับได้ยังไง ฉันไลฟ์สดก็เพื่อเรียกคนดูมาหาเงินนี่นา เฮ้อ ไม่รู้จะตอบแทนยังไงดี ให้แม่ฉันไปไหว้เทพเจ้าที่ดิน ขอให้ลูกของพวกเขาหายไว ๆ จะได้ไม่เสียแรงที่เขาตั้งใจทำให้เรา”
เย่ชูพยักหน้าเบา ๆ แล้วค่อย ๆ ใส่จดหมายกลับเข้าไปในซองแดง ก่อนเก็บไว้ในกระเป๋าที่แม่ใช้ใส่เอกสารสำคัญ
“ต้องได้สิ คนใจดีจะได้รับความเมตตาจากฟ้า”
ไม่อย่างนั้นพวกเขาจะมาหาเธอได้ยังไง ทุกอย่างคงเป็นชะตาที่กำหนดไว้แล้ว