โมโม 【ขำจะตาย ของที่ปู่ฉันเห็นเป็นสมบัติล้ำค่า ยังคิดจะให้เขาคืนอีก ฉันสนับสนุนให้เขาไปหาปู่ฉันเพื่อขอคืนเลย! เดี๋ยวฉันช่วยจัดหาทนายให้!!】
โมโมก็เป็นพวกชอบดูเรื่องสนุก ไม่กลัวเรื่องบานปลาย รีบเสนอตัวออกความเห็นทันที
เย่ชิงโบกมือ “ไม่มีหรอก ไม่มีใครมาทวงคืน พวกเขาไม่กล้ามาทวงด้วยซ้ำ เมื่อคืนคุณลุงพนักงานเก็บขยะเก็บนกแก้วที่ตายแล้วได้เต็มรถขยะตั้งครึ่งคัน ผู้เฒ่าในหมู่บ้านค่อนข้างเชื่อเรื่องโชคลาง ชีวิตตั้งมากมายถูกเอามาทิ้งไว้ในหมู่บ้านเรา ถ้าพวกเขากล้ามา แค่คนละน้ำลายก็จมพวกเขาตายได้แล้ว”
เย่ชิงสูดหายใจเข้าลึก ๆ “ที่ฉันก้มหน้าขอโทษทุกคน เพราะเดิมทีนัดชาวเน็ตหลายคนไว้ว่าสุดสัปดาห์จะมารับนกแก้วไปเลี้ยง จะเลือกตัวไหนก็ได้ตามใจ แต่ดันเกิดเรื่องไม่คาดฝันขึ้น…”
【นกแก้วตายแล้วเหรอ? เมื่อวานฉันก็รู้สึกแล้วว่าท่าทางจะรอดยาก】
【อย่านะ? ฉันชอบนกแก้วสีฟ้าตัวหนึ่งมาก อย่าให้ตายเลย】
【ฉันกำลังดูของใช้สำหรับนกแก้วอยู่เลย หัวหน้าหมู่บ้านบอกฉันทีว่าเกิดเรื่องไม่คาดฝันอะไรขึ้น?】
พอเห็นว่าประเด็นในช่องคอมเมนต์เริ่มออกทะเล เย่ชิงก็รีบเบรก
“ไม่ใช่ ไม่มีนกแก้วที่ช่วยกลับมาเมื่อวานตายสักตัว ทุกตัวยังแข็งแรงดี”
【โธ่ หัวหน้าหมู่บ้าน เล่นเอาหัวใจจะวายแบบนี้ เลิกเป็นสตรีมเมอร์เถอะ ให้สาวสวยอีกคนมาไลฟ์แทน!】
【ใช่ ทำเอาพวกเราจะหัวใจวายกันหมดแล้ว ให้เธอมาเถอะ】
【ไม่ตายก็ดีแล้ว แล้วเรื่องไม่คาดฝันคืออะไร? ฉันก็อยากให้สาวน้อยคนนั้นมาไลฟ์นะ ไม่ได้รังเกียจหัวหน้าหมู่บ้านหรอก แค่ไม่เจอวันเดียวก็เหมือนห่างกันไปสามฤดูใบไม้ร่วง】
เย่ชิงเห็นว่าคอมเมนต์เต็มหน้าจอเรียกร้องให้เย่ชูมา แถมยังพูดว่าไม่ได้รังเกียจเธอ โกหกชัด ๆ เห็น ๆ อยู่ว่าชอบดูคนหน้าตาดีมากกว่า
เธอมองเย่ชูอย่างกระตือรือร้นเช่นกัน ถึงเมื่อวานจะคุยกับเย่ชูแล้วว่าอยากให้เธอทำบัญชีของตัวเอง แต่ถ้าได้อาศัยกระแสน้องสาวตัวเองสักหน่อย เธอก็ไม่รังเกียจหรอก