กลางดึก เย่ชูนอนลงบนเตียงแล้วสมัครบัญชีไคว่โต่วหนึ่งบัญชี
ชื่อไอดีคือ “หงโต้วซานเสี่ยวชู” รูปโปรไฟล์เป็นนกแก้วขนยุ่งเหยิงตัวหนึ่ง ไม่ได้ทำให้เกิดกระแสอะไรแม้แต่น้อย
วันรุ่งขึ้น ฟ้ายังสางไม่เต็มที่ ไก่ตัวผู้ที่บ้านก็บินขึ้นไปบนยอดไม้แล้วขันสุดแรงเกิด จากนั้นเสียงไก่ขันจากทั่วทั้งหมู่บ้านก็ดังต่อเนื่องกันเป็นระลอก
เย่ชูพลิกตัวลุกจากเตียง เปลี่ยนเสื้อผ้าแล้วฝึกปาต้วนจิ่นหนึ่งชุด
พอเดินออกจากห้อง หยวนเป่าก็บินมาเกาะบนไหล่ของเธอ หลังพักฟื้นมาทั้งคืน เย่ชูยังเติมน้ำที่มีพลังวิญญาณให้อีกนิดหน่อยเมื่อคืน ขนของหยวนเป่าจึงเรียบลื่นขึ้นมาก ทั้งยังเป็นประกายเล็กน้อย
“ชูชู ฉันออกไข่แล้ว!”
“เสี่ยวชู ฉันก็ออกไข่แล้ว!”
“ฉันด้วย ฉันด้วย!”
แม่ไก่ในเล้าไม่ยอมน้อยหน้า กระโดดออกมา “กุ๊ก ๆ กุ๊ก ๆ…”
เป็ดหลายตัวก็ร้องก้าบเสียงดัง ห่านตัวใหญ่กระพือปีกพรึ่บ ๆ ลานเลี้ยงไก่หลังบ้านคึกคักจนแทบฟังไม่รู้เรื่องว่านกแก้วพูดอะไร
“อะไรนะ? พวกเธอออกไข่กันหมดแล้วเหรอ?” เย่ชูรู้สึกประหลาดใจเล็กน้อย
นกแก้วที่ยืนเรียงแถวอยู่บนต้นพลับพยักหน้าพร้อมกัน ดูตลกแต่ก็ชวนขนลุกนิด ๆ
เย่ชูประหลาดใจอยู่บ้าง ไม่คิดเลยว่าแค่เธอพูดส่ง ๆ นกแก้วกับไก่เป็ดพวกนี้จะจำได้หมด ทั้งที่ดูยังตัวเล็กอยู่แท้ ๆ ไม่คิดว่าจะออกไข่ได้แล้ว
เธอเห็นไข่ใบเล็ก ๆ อยู่ในรังนกจริง ๆ หลายฟอง ขนาดพอ ๆ กับไข่นกกระทา แต่เป็นสีขาวนวล
เย่ชูคิดในใจว่าไม่รู้ไข่นกแก้วจะมีรสชาติยังไง เหมือนไข่นกกระทาหรือเปล่า มีกลิ่นคาวไหมนะ
เธอยื่นมือไปหยิบไข่ขึ้นมาฟองหนึ่ง กลับสัมผัสได้ถึงพลังชีวิตเล็ก ๆ ภายในไข่โดยไม่คาดคิด