"อะไรนะ แผ่นชีวิตของผู้อาวุโสลู่แตกสลาย?"
"ช่างบัดซบ! มู่หรงเซียวกล้าลงมือกับศิษย์ร่วมสำนักหรือ? มันหาที่ตายหรือไร?"
"รีบแจ้งเรื่องนี้ไปยังสำนักใหญ่ และไปเชิญอาจารย์ชิงจู๋ ให้เขาไปที่สำนักศึกษาจี้เซี่ยแห่งราชวงศ์โจวสักเที่ยว เรื่องนี้ต้องทวงความยุติธรรมให้ได้!"
ขณะที่ดินแดนศักดิ์สิทธิ์เซียงเหยากำลังเดือดดาล สำนักศึกษาต้าเฉียนก็มีเสียงตวาดอันโกรธเกรี้ยวของเจ้าสำนักฟู่เสวี่ยหรงดังออกมาเช่นกัน มีคนรีบออกจากเมืองเจิ้นเป่ยที่ตั้งของสำนักศึกษาในยามค่ำคืน มุ่งหน้าไปยังสวนไผ่แห่งหนึ่งซึ่งอยู่ไกลออกไปหมื่นลี้!
และในเวลานี้ ราชวังหลวงแห่งราชวงศ์ต้าเฉียนก็เต็มไปด้วยบรรยากาศอำมหิตยิ่งนัก
"บังอาจ! ราชวงศ์โจวไม่เห็นข้า ต้าเฉียนอยู่ในสายตาหรือไร?"
"ส่งคำสั่งไป ยกทัพไปยังชายแดนราชวงศ์โจว ให้ราชวงศ์โจวส่งตัวฆาตกรที่สังหารน้องสามของข้ามา!"
"มิเช่นนั้น อย่าหาว่าข้า ต้าเฉียน ไม่แยแสความทุกข์ยากของราษฎร บุกโจมตีราชวงศ์โจว!"
จักรพรรดิองค์ใหม่แห่งต้าเฉียน เฉินเซวียน ก็ได้รับข่าวการแตกสลายของแผ่นชีวิตองค์ชายสามเช่นกัน จึงมีคำสั่งโดยตรง
ไม่ต้องสงสัยเลยว่า สิ่งที่เฉินเป่ยทำลงไปในคืนนี้ เท่ากับไปแหย่รังแตนโดยสมบูรณ์ กองกำลังต่าง ๆ ต่างเริ่มลงมือกันแล้ว
สำหรับเรื่องนี้ เฉินเป่ยดูเหมือนจะคาดการณ์ไว้ล่วงหน้าแล้ว แต่เขาไม่ได้ใส่ใจ
ต่อให้เขาไม่ฆ่าคนเหล่านี้ พวกมันก็ไม่ปล่อยเขาไปอยู่ดี
สิ่งที่เขาทำได้คือ ใครมา ก็ฆ่าคนนั้น จนกว่าจะฆ่าจนเปิดทางออกมาได้ ฆ่าจนกว่าจะได้ความสงบสุข!
และในเวลานี้ โจวไห่ยังไม่รู้ว่าภัยอันตรายมากมายกำลังจะมาถึง
เขานั่งอยู่บนที่นั่งผู้อาวุโสในตำหนักถามมรรคา เผชิญกับสายตากึ่งไม่ไว้วางใจที่เหล่าผู้อาวุโสส่งมา เขาทำเป็นตาใสใจจริง วางท่า 'อย่ามองข้า ข้าไม่รู้อะไรทั้งนั้น'