“ว่าไปสิ ศิษย์พี่ข้าอยู่ที่ใด?”
น้ำเสียงเย็นเยียบของโจวไห่ดังมา ราวกับเทพปีศาจแห่งแดนมารกำลังซักถาม
“ศาลาชิงเยวี่ย...เขาอยู่ที่ศาลาชิงเยวี่ย!”
“ผู้อาวุโสโจว ศิษย์พี่ท่านไม่ได้ตาย ข้าพูดพล่อยๆ เอง ขอผู้อาวุโสโจวไว้ชีวิตด้วย...”
ยามนี้หลินชื่อสยงจะเหลือท่าทีแข็งกร้าวแต่ก่อนที่ใดกัน? ในกำมือโจวไห่ เขาแม้แต่จะขัดขืนก็ทำไม่ได้ จำต้องสารภาพตามจริง
“ศาลาชิงเยวี่ย?”
“ให้ตายสิ...ว่าไงจะมาช่วยประชา เขาดันแอบเที่ยวซ่องอีกแล้ว?”
โจวไห่นิ่งงันไปครู่หนึ่ง ทั้งคนเอือมระอาสุดขีด
เสียแรงที่เขายังเป็นห่วงศิษย์พี่ผู้นี้อยู่หน่อยๆ เสียความรู้สึกเปล่าๆ!
“ใช่แล้ว ศิษย์พี่ผู้อาวุโสโจวอยู่ที่ศาลาชิงเยวี่ยจริงๆ!”
“ท่านเจ้าสำนักมู่หรงไม่ตาย ขอผู้อาวุโสโจวไว้ชีวิตด้วย!”
หลินชื่อสยงอ้อนวอนอีกครั้ง
“ไว้ชีวิต?”
“ฮ่าๆ ในฐานะขุนนางต้าโจว สกุลหลินของเจ้าคบคิดกับพวกปีศาจร้าย คิดแย่งชิงอำนาจก็แล้วไป ยังกล้าบูชายัญชีวิตคนอีก!”
“เจ้าคู่ควรมีชีวิตรอดหรือ?”
โจวไห่หัวเราะเย็น แววตาฆ่าล้นหลั่ง
“ไม่...ผู้อาวุโสโจว ไม่มีเรื่องแบบนั้น!”
“ข้าเป็นคนขององค์รัชทายาท คนขององค์รัชทายาทนะ!”
“ข้าจะทรยศองค์รัชทายาทได้อย่างไร...”
หลินชื่อสยงตกใจจนเหงื่อแตกพลั่ก รีบอธิบาย
แต่ยังพูดไม่ทันจบ ก็มืดดับวูบ ความเจ็บปวดราวหัวใจจะฉีกขาดถาโถมเข้าใส่
ร่างของเขาถูกโจวไห่บีบระเบิดในพริบตา กลายเป็นเลือดสีแดงฉานในทันใด
“ถึงป่านนี้ยังแก้ตัวอีก!”
“ที่แท้ต่อหน้าความตาย พวกเจ้ากับสามัญชนก็ไม่ต่างกันอะไร!”