แตกต่างจากความตกตะลึงของคนอื่น โจวไห่กลับสะดุ้งตกใจ
เป็นครั้งแรกที่มีพลังมหาศาลเช่นนี้ ทั้งยังเป็นครั้งแรกที่เหาะเหินเดินอากาศ เพียงเผลอใช้กำลังมากไปนิด ก็เกือบทะยานขึ้นฟ้าไปไกลเก้าหมื่นลี้!
ส่วนเฉินเป่ยที่ถูกเขาหิ้วอยู่ ในชั่วพริบตานั้นรูม่านตาหดเกร็ง รู้สึกเพียงขนลุกซู่ไปทั้งร่าง
เขาสาบานได้เลยว่า ครั้งแรกที่หัดบิน ยังไม่น่าหวาดเสียวตื่นเต้นเท่านี้!
โดยเฉพาะอย่างยิ่งที่โจวไห่ควบคุมพลังไม่อยู่ชั่วขณะ พลังเชี่ยวกรากพวยพุ่งตามอำเภอใจ ก่อให้เกิดปรากฏการณ์ฟ้าดินแปรปรวนอยู่ทุกยาม เกือบจะดึงดูดอสนีบาตนับหมื่นสายลงมา
ชั่วอึดใจนั้น เฉินเป่ยถึงกับหยุดหายใจ เขารู้สึกว่าตนเองต้องตายแน่
หากควบคุมพลาดไปแม้แต่น้อย ฟ้าดินเปลี่ยนสี ฟ้าร้องฟ้าผ่านับพันถาโถมเข้าใส่ อาจารย์ราคาถูกคนนี้คงไม่เป็นอะไร แต่เขาที่ใกล้ตายเต็มทีคงมลายกลายเป็นเถ้าธุลีในพริบตา!
โชคดีที่หลังจากโจวไห่เสียการควบคุมไปชั่วขณะ ก็ตั้งสติกลับมาได้อย่างรวดเร็ว ควบคุมพลังงานในร่างได้ในพริบตา แล้วเปลี่ยนทิศทางมุ่งตรงไปยังตำหนักคลังคัมภีร์!
ได้ยินเพียงเสียงลมหวีดหวิว เมื่อทุกอย่างสงบลง เฉินเป่ยลืมตาขึ้นอีกครั้ง ก็มาอยู่ในลานบ้านเล็กๆ แห่งหนึ่งแล้ว
“เจ้าเด็กนี้ ข้าคิดว่าเจ้ามีร่างยุทธภพอมตะ เป็นเทพสงครามแต่กำเนิดแท้ๆ!”
“แถมยังเป็นผู้บำเพ็ญที่แย่งชิงชะตาจากสวรรค์ ไฉนแค่เหาะบนฟ้าถึงกับทำเอากลัวจนตัวแข็งทื่อไปทั้งร่างเล่า?”
เมื่อเห็นความตื่นกลัวของเฉินเป่ย โจวไห่รู้สึกเก้อเขินเล็กน้อย
เพื่อกลบเกลื่อนความกระอักกระอ่วน เขาจึงโยนเฉินเป่ยลงบนเก้าอี้นอนในลานบ้าน แล้วแสร้งหยอกเย้าว่า
เฉินเป่ยเบิกตากว้างในทันใด!
ฟังดูเถิด นี่ใช่คำพูดของคนหรือ?
เทพสงครามแล้วอย่างไร? สู้จริงก็ต้องลงมือเอง ชีวิตอยู่ในกำมือตนเอง ถึงสู้ไม่ได้ ไปตายก็เป็นทางเลือกของตน อย่างน้อยก็ได้เตรียมใจ
นี่มันเหมือนกับการฝากชีวิตไว้ให้คนอื่นเล่นสนุกหรือ?
ชั่วขณะหนึ่ง เฉินเป่ยรู้สึกว่าความกตัญญูซาบซึ้งใจที่มีต่ออาจารย์ผู้นี้จืดจางลง!
“เดี๋ยว ร่างยุทธภพอมตะ?”
“แย่งชิงชะตาสวรรค์!”
“เขาแจ่มแจ้งในสภาพของข้าได้อย่างไร?”
ทันใดนั้น เฉินเป่ยก็นึกอะไรขึ้นมาได้ เมื่อมองไปยังโจวไห่อีกครา รู้สึกได้ถึงความสั่นสะเทือนรุนแรงในใจ
ต้องรู้ว่า ตอนนี้ระดับพลังทั้งหมดของเขาถูกทำลายกระจัดกระจาย หมาเดินผ่านสักตัวยังรังแกเขาได้
ในสภาพเช่นนี้ ในสายตาของผู้ใด เขาก็เป็นเพียงคนพิการไร้พลังบำเพ็ญ
กระทั่งมู่หรงเซียวก็ยังมองไม่ออกว่าเขาเคยแย่งชิงชะตาสวรรค์มาแล้วเก้าครั้ง ทั้งยังทะลวงร่างต้นกำเนิดของเขาไม่ออก โจวไห่มองออกได้อย่างไรกัน?
หรือว่าคนผู้นี้รู้แต่แรกแล้วว่าเขาเป็นใคร จงใจรอให้เขาติดกับ?
ชั่วพริบตา ความคิดนับไม่ถ้วนไหลผ่านสมองของเฉินเป่ย เขาเต็มไปด้วยความระแวดระวัง!
“พอแล้วๆ ข้ารู้ว่าเจ้าสงสารน่าสงสาร อย่าจ้องดูอาจารย์เลย!”
“อาจารย์รับเจ้าเป็นศิษย์แล้ว จะไม่มีทางทำให้เจ้าผิดหวังเด็ดขาด!”
“กินเสีย!”
ผมดำยุ่งเหยิง โจวไห่ไม่ได้สังเกตเห็นแววตาระแวดระวังของเฉินเป่ยแม้แต่น้อย คิดไปเองว่าอีกฝ่ายกำลังจ้องมองตนด้วยความน่าสงสารน่าเวทนา
เขาเป็นคนใจอ่อนที่สุด แค่เจอขอทานข้างทางก็เข้าไปทักทายอยู่ครู่ใหญ่เพื่อปลอบโยนอีกฝ่าย แล้วนับประสาอะไรกับศิษย์ของตน?
ทันใดนั้นก็อ้าปากเฉินเป่ยออก ยัดโอสถนิโรธที่เพิ่งได้จากระบบเข้าไป
“อึก…”
เฉินเป่ยมิอาจขัดขืนใดๆ ได้ เพียงส่งเสียงครางเบาๆ โอสถนิโรธละลายทันทีที่เข้าปาก ก่อเกิดกฎแห่งการทำลายสายแล้วสายเล่า หมุนควงอยู่ในร่างของเขาในทันที
“อ๊าก…”
“อึก…”
ตามมาด้วยเสียงร้องโหยหวน แม้เฉินเป่ยจะได้ชื่อว่าเป็นเทพสงคราม ก็มิอาจต้านทานความเจ็บปวดที่บดขยี้ทุกชีวิตได้
เพียงชั่วพริบตา ทั่วร่างของเขาก็เต็มไปด้วยสีโลหิต
ตับไตไส้พุง เส้นลมปราณทั่วร่าง กระดูกทุกท่อน ล้วนดูเหมือนถูกบดขยี้แหลกเป็นผุยผงในพริบตานี้
แม้กระทั่งผิวหนังก็ยังปริแตกอยู่เป็นนิตย์ ดูน่าสังเวทยิ่งนัก
ดีที่โอสถนิโรธแม้จะชื่อว่านิโรธ ทว่าขณะทำลายก็มีหลักเต๋าแห่งชีวิตแฝงอยู่หนึ่งสาย สามารถรักษาชีวิตขั้นสุดท้ายของเขาไว้ได้เสมอในระหว่างความพินาศ!
“เจ้า… แฮ่กๆ…”
เฉินเป่ยจ้องมองโจวไห่เขม็ง บัดนี้มั่นใจแล้วว่าโจวไห่มาทำร้ายเขา
ความเจ็บปวดรุนแรง ทำให้เขาแทบอยากให้วิญญาณดับสูญ ณ บัดนี้ เพื่อความตายที่รวดเร็ว
แต่เขาไม่ยอม!
ความไม่ยอมอันรุนแรง คอยกระตุ้นจิตวิญญาณสงครามของเขาอยู่เป็นนิตย์ ทำให้เขายังคงยืนหยัดอยู่ในความเจ็บปวดแห่งการทำลาย
“อืม… ไม่เลว สมเป็นศิษย์รักของข้า!”
“ดังคำกล่าวที่ว่า ทนทุกข์เพื่ออยู่เหนือคน เอาล่ะ เจ้าต้องอดทนไว้ให้ได้ ต่อไปชีวิตสุขสบายของอาจารย์ก็ฝากไว้กับเจ้าแล้ว!”
“ต้องทนให้ได้นะ ร่างยุทธภพอมตะ เจตจำนงไม่ดับ ร่างกายและวิญญาณไม่ตาย! ต้องเข้มแข็งเข้าไว้!”
เมื่อมองดูศิษย์รักที่ยังคงทรหดอดทนท่ามกลางความเจ็บปวด โจวไห่ก็รีบให้กำลังใจเติมฮึดให้
ของที่ระบบให้นั้นเป็นชุดคู่กันมา ตอนนี้เฉินเป่ยอยู่ในสถานการณ์ที่ต้องพังทลายก่อนจึงจะสร้างใหม่ได้
โอสถนิโรธสามารถทำลายร่างกายของเขาอย่างสิ้นเชิง แต่ยังคงรักษาลมหายใจสุดท้ายของเขาไว้!
เมื่อใช้คู่กับจิตวิญญาณสงครามอมตะของเขา เพียงใจไม่ตาย ร่างกายก็จะหล่อหลอมใหม่ ปลดเปลื้องจากสภาพบาดเจ็บสาหัสในตอนนี้ ฟื้นฟูพลังกลับคืนมา
แน่นอนว่า ขั้นตอนนี้เจ็บปวดทรมาน เพื่อให้พลังของตนแข็งแกร่งยิ่งขึ้น เขาก็ทำได้เพียงให้ศิษย์รักต้องลำบากไปก่อน!
“อ๊าก…”
การทรมานที่ยาวนานถึงสองชั่วยาม ในที่สุดก็มาถึงจุดจบ พร้อมกับเสียงคำรามก้องของเฉินเป่ย เขารู้สึกราวกับทุกเซลล์ในร่างกายถูกกวาดล้างจนสิ้นซาก
ตาบอด หูหนวก ประสาทสัมผัสแตกละเอียด!
ในเวลานี้ เขาเป็นดั่งกองเลือดโคลนนอนอยู่บนพื้น จะเรียกว่าน่าสังเวชเพียงใดก็เกินจะบรรยาย
“ทนได้แล้ว สมเป็นจิตวิญญาณสงครามอมตะ!”
“เร็วเข้าๆ ศิษย์รักของข้า อาจารย์จะถ่ายทอดเคล็ดวิชาให้ เจ้าต้องรีบฟื้นตัวกลับมาให้ได้นะ!”
เมื่อเห็นสภาพน่าเวทนาของเฉินเป่ย โจวไห่สูดลมหายใจเย็นเยียบหนึ่งเฮือก แล้วชี้ลงบนศีรษะของเฉินเป่ย ข้อมูลทั้งหมดของเคล็ดวิชาระดับจักรพรรดิ 【นิโรธมลาย】 ก็ถูกส่งผ่านถึงกันในพริบตา
ตอนนี้ เฉินเป่ยรู้สึกว่าวิญญาณของตนจะดับสูญไปจริงๆ แล้ว กระทั่งจิตวิญญาณสงครามอมตะยังยากจะประคองความเจ็บปวดนี้!
แต่ในเวลานี้เอง วิญญาณของเขาพลันสะท้านสะเทือน เคล็ดวิชาชุดหนึ่งถูกส่งเข้ามา พร้อมด้วยกฎเกณฑ์แห่งฟ้าดิน ทำให้เขารู้สึกตัวแจ่มชัดขึ้นในทันใด
“สงบนิ่งในนิโรธ คืนชีวิตในนิโรธ!”
“เคล็ดวิชาทรงพลังยิ่งนัก!”
“นี่เป็นเคล็ดระดับจักรพรรดิ?”
วิญญาณของเฉินเป่ยสั่นสะเทือนอย่างรุนแรง ไม่ลังเลแม้แต่น้อย เริ่มฝึกฝนทันที ณ จุดนั้น
น่าเสียดายที่ร่างกายอ่อนแอเกินไป แม้วิญญาณจะสามารถฝึกเคล็ดวิชานี้ได้ แต่ขาดการสนับสนุนของร่างกาย ก็ยังขาดอะไรไปบางอย่าง
เคล็ดวิชานี้ในช่วงเริ่มฝึก ล้วนเน้นการฝึกฝนกายเนื้อเป็นหลัก!
“ศิษย์รักของข้า สู้ๆ อาจารย์เชื่อในตัวเจ้า!”
เวลานี้ โจวไห่ได้เรียกใช้สระโลหิตมังกรชุ่นอีกครั้ง โบกมือครั้งหนึ่ง นำร่างเนื้อของเฉินเป่ยแช่ลงไปในนั้น
“อึก…”
ในพริบตานั้น เฉินเป่ยที่กำลังฝึกฝน【นิโรธมลาย】 รู้สึกราวกับได้กินยาเสริมพลังขั้นสูงเลิศ ระดับการฝึกฝนเพิ่มขึ้นเป็นร้อยเป็นพันเท่าในพริบตา!
เขาสัมผัสได้ว่า มีพลังงานมหาศาลอย่างผิดปกติไหลทะลักมาจากภายนอก กำลังฟื้นฟูซ่อมแซมร่างกายของเขาอย่างบ้าคลั่ง
ในเวลาเดียวกัน รากฐานแห่งเต๋าของเขาก็ถูกสั่นคลอน และกำลังถูกหล่อหลอมขึ้นใหม่ตามไปด้วย!
ทุกสิ่งทุกอย่างของเขา ดูเหมือนกำลังพังพินาศในนิโรธ และหวนคืนชีพในความพังพินาศ กลายเป็นแข็งแกร่งและเหนียวแน่นขึ้นกว่าเดิมสิบเท่า กระทั่งร้อยเท่า!
การฟื้นฟูของเฉินเป่ยเริ่มต้นขึ้นอย่างเต็มที่แล้ว และในเวลานี้ โจวไห่ก็รู้สึกถึงความเปลี่ยนแปลงในร่าง มีพลังอย่างหนึ่งที่คอยเปลี่ยนแปลงร่างของเขาอยู่ตลอดเวลา
“สายสัมพันธ์เช่นนี้ช่างน่าสุขใจยิ่งนัก!”
“แม้จะไม่อาจรับทุกข์แทนศิษย์รักของข้าได้ แต่เมื่อมีโชค ข้ากลับได้รับผลนั้นเป็นสิบเท่า ช่างเป็นรสชาติที่ดีเสียจริง!”
เมื่อตรวจพบความเปลี่ยนแปลงของร่าง โจวไห่ก็ดีใจมาก
เขารู้ว่า การเสริมส่งของสายสัมพันธ์ได้เริ่มต้นขึ้นอีกครั้ง
ศิษย์แข็งแกร่งขึ้นหนึ่งส่วน เขาก็จะได้รับผลนั้นเป็นสิบเท่า
วิวัฒนาการของเฉินเป่ยในตอนนี้ ก็คือวิวัฒนาการของเขาเช่นกัน
ความรู้สึกนี้วิเศษอย่างยิ่ง
เมื่อมองดูศิษย์รักในสระโลหิตที่กำลังดื่มด่ำกับการชำระล้าง โจวไห่ก็กลับมาที่เก้าอี้นอนเอนกายอีกครั้ง พลางอาบแดด พลางทบทวนความเข้าใจในการฝึกฝนและความเข้าใจในการต่อสู้ของเฉินเป่ยที่ระบบป้อนกลับมา!
หลังจากรับศิษย์แล้ว ไม่เพียงแต่เขาจะได้รับผลตอบแทนระดับพลังของศิษย์เป็นสิบเท่า ความเข้าใจในหลักธรรมต่างๆ ของศิษย์ ตลอดจนประสบการณ์ต่อสู้และเจตจำนง ก็จะตอบกลับมาให้เขาเป็นสิบเท่าเช่นเดียวกัน ราวกับการป้อนข้อมูล!
เพียงแต่ว่าข้อมูลก็ต้องใช้เวลาในการย่อย เมื่อครู่ก็เพราะยังไม่ได้ย่อย จึงทำให้เขาทะยานขึ้นฟ้าอย่างควบคุมไม่ได้ เหมือนกับตอนที่อยู่ในร้านเน็ตดูภาพยนตร์แอ็คชั่นจากแดนอาทิตย์อุทัย แต่กลับเสียบลำโพงแล้วเร่งเสียงดังสุดในทันทีทันใด
มาบัดนี้เขาเริ่มทบทวน ข้อมูลเหล่านี้ก็เหมือนถูกบัฟเฟอร์ หลอมรวมเข้ากับจิตวิญญาณและไขกระดูกของเขาอย่างต่อเนื่อง
ราวกับว่าสิ่งเหล่านั้นเป็นประสบการณ์ของเขามาแต่เดิม!
“โฮก…”
ผ่านไปราวสามชั่วยาม ได้ยินเพียงเสียงคำรามก้อง พลังงานฟ้าดินโดยรอบพลุ่งพล่านดั่งกระแสน้ำ กลายเป็นสายชล หลั่งไหลเข้าสู่สระโลหิตไม่หยุดหย่อน
โจวไห่หันกลับไปทันที ก็เห็นว่าในสระโลหิตนั้น ชายผู้หนึ่งที่เปลือยเปล่าร่างไร้สิ่งปกปิดได้ยืนขึ้นแล้ว เกศาบินพลิ้ว ดั่งเทพมารสวรรค์เก้าชั้นฟ้าที่จุติลงมา
นั่นคือเฉินเป่ย!