บรรลุเป้าหมายแล้ว
ม่อซังอวี๋ส่งวิญญาณของหญิงผู้นั้นกลับคืนสู่ร่างอีกครั้ง
ภายในโลงกลับคืนสู่สภาพหมอกมรณะกลุ่มหนึ่งอีกครั้ง
“แท้จริงแล้วเจ้าเป็นใครกันแน่”
นางถึงกับสามารถดึงวิญญาณที่ถูกกักขังอยู่ในร่างของเย่อเอ๋อออกมาได้ ทั้งยังรู้เรื่องวิชาชุบชีวิตอีกด้วย
ถึงตอนนี้ ฉู่ฉางหลานจึงเริ่มตระหนักอย่างเลือนรางว่า สตรีตรงหน้าผู้นี้คงลึกลับเกินคาดเดายิ่งกว่าที่เขาคิดไว้มาก
“ข้าเป็นใครเจ้าไม่ต้องสนใจ แต่...”
ม่อซังอวี๋เอนกายพิงเสาหินอย่างผ่อนคลาย สีหน้าเรียบเฉย ราวกับเพียงเอ่ยขึ้นลอย ๆ ว่า “ข้าช่วยนางได้”
“เจ้าพูดว่าอะไรนะ”
“เจ้าได้ยินชัดเจนแล้วมิใช่หรือ”
“...”
ฉู่ฉางหลานมองนางด้วยสายตาสงสัยระแวดระวัง “ข้าตกลงยกเมืองโยวตู้ให้เจ้าแล้ว ต่อให้เจ้าช่วยนางได้ ข้าก็ไม่มีสิ่งอื่นให้เจ้าอีก”
“เจ้ามี”
ม่อซังอวี๋จ้องเขา ครั้นเห็นเขาขมวดคิ้ว ก็หัวเราะเบา ๆ ก่อนเอ่ยเนิบช้าว่า “ข้าต้องการให้เจ้ายกเมืองโยวตู้ให้ข้าด้วยความเต็มใจ ไม่ใช่ต่อหน้าทำเป็นเห็นด้วย ลับหลังคิดคด รอวันหน้าฟื้นกำลังแล้วกลับมาแย่งชิงคืน”
ฉู่ฉางหลานชะงักไปครู่หนึ่ง
ความคิดของเขาถูกนางมองทะลุปรุโปร่งอย่างสิ้นเชิง
แม้จะรู้สึกว่าคำพูดของสตรีผู้นี้เชื่อถือไม่ได้ แต่ในยามที่จิตใจจมดิ่งสู่ก้นเหวเช่นนี้ เขาก็อดเกิดความหวังขึ้นมาริบหรี่ไม่ได้
อย่างไรเสีย คำพูดของม่อซังอวี๋ก็ฟังดูมีเหตุผล
เพื่อให้เขายินยอมด้วยใจจริง
แรงจูงใจฟังขึ้นอยู่ เพียงแต่นางมีความสามารถเช่นนั้นจริงหรือ
ฉู่ฉางหลานเอ่ยถามอย่างคลางแคลง “ตอนนี้เย่อเอ๋อ...กลายเป็นเช่นนี้แล้ว เจ้ายังมั่นใจว่าจะช่วยได้จริงหรือ”
“เจ้าลองดูก็ได้”
ม่อซังอวี๋เอนกายพิงเสาหินอย่างสบาย ๆ ไม่ได้ให้คำรับรองแน่ชัดแก่เขาสักคำ ทว่าดวงตาเย็นสงบนิ่งและรัศมีรอบกายของนางกลับเปี่ยมด้วยมนตร์สะกดที่ทำให้ผู้คนเชื่อถืออย่างหมดใจ
ฉู่ฉางหลานไม่มีทางเลือกอื่นแล้ว
เขาเสียเย่อเอ๋อไปไม่ได้
ตลอดหลายปีมานี้ ความเชื่อที่ว่าเย่อเอ๋ออาจฟื้นขึ้นมาได้สักวันเป็นสิ่งค้ำจุนเขาไว้ เขาจึงไม่ปล่อยตัวเองให้สิ้นหวัง และยังคงดูแลเมืองโยวตู้ที่นางทิ้งไว้ให้เป็นอย่างดี
“หากเจ้าช่วยเย่อเอ๋อได้จริง”