เหวินเหอรับข้าวชามนั้น มือยังสั่นเล็กน้อย แต่ก็ดีขึ้นกว่าเมื่อครู่มาก
เขาตักข้าวเข้าปากสองคำ น้ำตาก็ไหลลงมาอีก กลืนลงไปพร้อมกับข้าว
"กินช้าๆ อย่าให้ติดคอ" เอลินาเลื่อนซอสเหลาเกินหม่า ผักดอง และอาหารกระป๋องมาให้
เหวินเหอพยักหน้า กินกับข้าวเงียบๆ จนหมดชามแรก หลี่มู่ตักให้ชามที่สอง
ชามนี้เขากินช้าลง สีหน้าค่อยๆ ดีขึ้น
เมื่อเหวินเหออกินชามที่สองหมดเกลี้ยง แม้แต่ก้นชามยังเลียสะอาด หลี่มู่จึงลุกขึ้น หยิบเสื้อผ้าสะอาดชุดหนึ่งจากพื้นที่จัดเก็บ
เป็นชุดวอร์มสีเทาเข้มที่เก็บได้ช่วงไม่กี่วันมานี้ ตัวเขาเองก็ยังไม่ได้ใส่
เขาหยิบถังน้ำประปาและผ้าเช็ดตัวผืนใหม่มาด้วย แล้วเดินไปหาเหวินเหอ
"ไปทางนั้น หามุมเงียบๆ ล้างตัวให้สะอาด" หลี่มู่ยัดเสื้อผ้าใส่อ้อมอกเขา "สภาพนายตอนนี้เหมือนคนป่าเลย"
เหวินเหอก้มมองเสื้อผ้าตัวเองที่สกปรกจนดูไม่ได้ แล้วมองชุดวอร์มสะอาดในมือ จมูกพลันแสบขึ้นมา แทบจะร้องไห้อีกครั้ง
เขาพยักหน้าอย่างแรง ริมฝีปากสั่นระริก ดูเหมือนจะพูดอะไร แต่สุดท้ายก็แค่ตบบ่าหลี่มู่เบาๆ แล้วหมุนตัวเดินไปยังมุมหนึ่งของโรงภาพยนตร์กลางแจ้งสำหรับรถยนต์
ที่นั่นมีกำแพงเตี้ยๆ ร้างๆ เรียงกันเป็นแถว บังสายตาได้พอดี
เมื่อเหวินเหอเดินไปไกลแล้ว หลี่มู่หันกลับมา มองเอลินาและเฉียนซาซา
ทั้งสองนั่งอยู่ข้างเต็นท์ เอลินากำลังเก็บหม้อเล็กที่ใช้หุงข้าวเมื่อครู่ ส่วนเฉียนซาซากอดเข่า สายตาครุ่นคิดมองไปทางที่เหวินเหอจากไป